ΜΑΤΙΕΣ Οι Πόντιοι

ΚΑΘΕ φορά που γράφω το «βιογραφικό» μου, για ένα βιβλίο, για μια συνέντευξη,
αρχίζω έτσι: «Γεννήθηκα στην Αθήνα, από γονείς πρόσφυγες». Καμαρώνω για την
καταγωγή μου. Για τους πρόσφυγες γονείς μου, τους προλετάριους. Καμαρώνουν για
την καταγωγή τους και όλοι οι Πόντιοι, οι Μικρασιάτες, οι Κωνσταντι-νουπολίτες
και οι Ίμβριοι, που γνωρίζω. Γιατί ξέρουν ότι οι πατεράδες τους και οι μανάδες
τους συνέβαλαν αποφασιστικά στην αναμόρφωση και την πρόοδο της πατρίδας μας.

Δεν χρειάζεται, πιστεύω, συζήτηση γι’ αυτό. Δεν χρειάζεται συζήτηση για το ότι
οι πρόσφυγες υπήρξαν ένα από τα πιο αυθεντικά, τα πιο δημιουργικά και
προοδευτικά τμήματα της κοινότητας των Ελλήνων. Που κατάφεραν να ενσωματωθούν
μ’ έναν εκπληκτικό τρόπο στη ζωή της νέας Ελλάδας. Και να διαγράψουν μια
εντυπωσιακή τροχιά, σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής. Στην οικονομία,
τον πολιτισμό, την πολιτική.

Οι Πόντιοι είναι το πιο πολυπληθές κομμάτι της προσφυγιάς. Ράτσα δυνατή,
συμπαγής, με τη γλώσσα της, τη μουσική της, τους χορούς της, την περηφάνια
της, την μπέσα της, διεκδικεί έναν από τους πρώτους ρόλους στην εθνική μας
προοπτική. Για να πετύχει, όμως, ο ποντιακός Ελληνισμός, πρέπει και οφείλει να
είναι ενωμένος σαν μια γροθιά. Και όχι να δηλητηριάζεται από εσωτερικές έριδες
και αντιδικίες, που τον διαιρούν και τον αφοπλίζουν.

Και είμαι υποχρεωμένος να το πω: στον οργανωμένο ποντιακό Ελληνισμό και έριδες
υπάρχουν και αντιδικίες. Γι’ αυτό και μια επιτροπή κοινής αποδοχής (μετέχουν,
μεταξύ άλλων, ο τ. υπουργός Χ. Καστανίδης, ο νομάρχης Τ. Ευσταθιάδης, ο
δήμαρχος Θρ. Λαζαρίδης, ο Κ. Χαρδαβέλλας κι εγώ) ανέλαβε το δύσκολο έργο να
βρει τρόπους για τη συνεννόηση των ποντιακών οργανώσεων και την ενιαία
οργανωτική έκφραση όλων των Ποντίων.

Ήδη, έχουν γίνει σημαντικά βήματα. Αύριο, όμως, θα γίνει το πιο μεγάλο:
επιτροπή και ομοσπονδίες ποντιακών σωματείων θα συναντηθούν στην Αθήνα και θα
πάρουν αποφάσεις για το πώς θα σφυρηλατηθεί η ενότητα. Και σ’ αυτή την
προσπάθεια πρέπει όλοι να βοηθήσουν. Και οι δευτεροβάθμιες οργανώσεις των εν
Ελλάδι Ποντίων και οι νεοπαγείς οργανώσεις των παλιννοστούντων, και κάθε
Πόντιος ξεχωριστά.

Η ευκαιρία είναι μοναδική. Οι πάντες οφείλουν να αναλογισθούν τις ευθύνες
τους. Όποιος δεν κατανοήσει τη σημασία του εγχειρήματος, πιστεύω ότι πρέπει να
απομονωθεί. Η εποποιία των απλών ανθρώπων, από το ’22 ίσαμε σήμερα, δεν μπορεί
να συντριβεί στα χέρια μιας μικρής μερίδας εγωπαθών, ανυποψίαστων και ίσως
ανεύθυνων «ταγών» του σημερινού ποντιακού οργανωμένου χώρου. Έχω άδικο;