|
Χρήστος Καραγιώργος. Στα 44 χρόνια του θα είναι ο μεγαλύτερος αθλητής του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου. Στη διαδρομή των 50 χλμ. βάδην θα τον παροτρύνουν η σύζυγός του και τα δύο παιδιά του
|
ΤΑ ΜΕΛΗ της Εθνικής Ομάδας Στίβου πήγαν πριν από δύο ημέρες στο Ολυμπιακό
Στάδιο για να παραλάβουν τις αθλητικές στολές που θα φορέσουν στους αγώνες.
Μετά τον Κώστα Γκατσιούδη μπήκε στη σειρά ένας αρκετά μεγαλύτερος κύριος. Η
υπεύθυνη του ζήτησε να περιμένει μιάμιση ώρα, μαζί με τους υπόλοιπους
προπονητές και συνοδούς. «Έχετε δίκιο να νομίζετε πως είμαι προπονητής, αλλά
σας διαβεβαιώ ότι στους αγώνες παίρνω μέρος ως αθλητής».
Ήταν η απάντηση του Χρήστου Καραγιώργου, που στα 44 χρόνια του και τρεις
μήνες είναι ο μεγαλύτερος σε ηλικία αθλητής, όχι μόνο της ελληνικής ομάδας
αλλά και ολόκληρου του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος.
Ο βαδιστής που έγραψε ιστορία για δύο δεκαετίες, τερματίζοντας πάντα χέρι χέρι
με τον αδερφό του Άρη, πέντε χρόνια μετά την απόφασή του να αποσυρθεί από την
αγωνιστική δράση ξαναγύρισε στους στίβους, για να πάρει μέρος στο Παγκόσμιο
Πρωτάθλημα ο μόνος αγώνας που δεν είχε λάβει ποτέ μέρος στην καριέρα του.
Στις επτά το πρωί της ερχόμενης Πέμπτης θα ξεκινήσει την κούρσα των 50
χιλιομέτρων βάδην, γύρω από το Ολυμπιακό Στάδιο. Αν όλα πάνε καλά, θα
τερματίσει ύστερα από τέσσερις ώρες και περίπου 15 λεπτά. Δεν τον ενδιαφέρει
όμως η επίδοση, ούτε η θέση που θα πάρει. «Θέλω να βαδίσω για τους αθλητές
μου. Αυτούς που προπονώ. Να τους δείξω στην πράξη αυτά που τους μαθαίνω. Να
είμαι πρότυπο για αυτούς. Να τους εμπνεύσω. Μετά θα κάνουν όλοι τους καλύτερες επιδόσεις».
Ο Χρήστος Καραγιώργος λατρεύει τον αθλητισμό. Είναι η ζωή του. Φαίνεται και
στα μάτια του, στο πάθος με το οποίο εξιστορεί την πορεία του στους στίβους.
Για αυτό και άντεξε τόσα πολλά χρόνια στους ρυθμούς του πρωταθλητισμού. Από το
1965 ασχολείται με το βάδην. Στην Ολυμπιάδα της Μόσχας ήταν στους 12 πρώτους
και στους Πανευρωπαϊκούς της Αθήνας το 1982 ήταν 9ος. Ο πρωταθλητισμός σε
υποχρεώνει να έρθεις σε τέλεια επαφή και γνωριμία με τον εαυτό σου. Έτσι,
μαθαίνεις να ξεπερνάς τα όριά σου. Αφού τα βρεις με τον εαυτό σου, πετυχαίνεις
την καλύτερη επικοινωνία με τους συνανθρώπους σου».
Τα δύο αδέλφια αγάπησαν τον κλασικό αθλητισμό από μικρά, χωρίς να έχουν
κάποιον να τους σπρώξει στον στίβο. Μεγαλώνοντας στο Αγρίνιο, έσκαβαν το χώμα
για να φτιάξουν σκάμμα του μήκους, τέντωναν ένα σκοινί για να πηδάνε πάνω από
τον «πήχυ» και έβαζαν τα παιδιά στη γειτονιά να τρέχουν 800 μέτρα.
Σήμερα προσφέρουν τις γνώσεις τους σε νέα παιδιά, που θέλουν να ασχοληθούν με
το βάδην. Οι καιροί όμως έχουν αλλάξει. «Οι δρόμοι αντοχής δεν βρίσκονται σε
καλό σημείο στην Ελλάδα. Ο Έλληνας δεν έχει την υπομονή που απαιτείται. Σε όλη
του τη ζωή επιζητά την εύκολη λύση, τη γρήγορη επιτυχία. Δεν μπορεί να
περιμένει επτά χρόνια που χρειάζονται για να φτάσεις ψηλά στις μεγάλες αποστάσεις».
Ο 44χρονος αθλητής φυλά την τελευταία του λέξη για τον 18χρονο Περικλή
Ιακωβάκη, το νεώτερο μέλος της Εθνικής Ομάδας Στίβου σε αυτή τη διοργάνωση:
«Να μη βιάζεται. Να μην απογοητεύεται. Και να βάζει πάντα στόχους».
Και παραδέχεται πως αυτός ο αγώνας είναι ο τελευταίος του. Η γυναίκα του,
όμως, τον ξέρει καλά: «Πάντα έτσι λέει. Και πάντα αλλάζει γνώμη».
