ΜΑΤΙΕΣ Τρία άλογα

ΚΑΙΡΟ έχω να σας πω νέα για τον Μίκη Θεοδωράκη. Λοιπόν: ο συνθέτης
ξεκουράζεται στο Βραχάτι, ύστερα από την πρόσφατη περιπέτεια της υγείας του,
είναι πολύ καλά, δέχεται, πού και πού, μερικούς στενούς φίλους, κολυμπάει,
κάνει περιπάτους και προσπαθεί να μη σκέπτεται τη δουλειά του.

Πριν από τρεις μήνες, που βγαίναμε, κάθε μέρα, στου Φιλοπάππου, για βόλτα,
ερχόταν μαζί μας και μια κοπελίτσα, 20 ετών, η Μαρία. Η Μαρία είναι
γειτονοπούλα, γέννημα-θρέμμα της περιοχής Ακρόπολης και κάνει παραστάσεις, ως
κλόουν. Τη συναντήσαμε, ένα πρωινό, στο δρόμο μας, είπαμε «καλημέρα» κι από
τότε έγινε «κολλητή» μας. Μας άκουγε να συζητάμε, δεν επενέβαινε κι έδειχνε να
ευχαριστιέται την παρέα.

Σε έναν περίπατο, στο λόφο του Αστεροσκοπείου, βρήκαμε μια πελώρια χελώνα. Της
δώσαμε και όνομα: Ευτέρπη. Και την ξεχάσαμε. Πέρασε ένα δεκαπενθήμερο, ο Μίκης
αρρώστησε, οι βόλτες σταμάτησαν κι εγώ μπήκα στο καβούκι μου. Ένα βράδυ, είδα
να γλιστράει, κάτω από την πόρτα του σπιτιού μου, ένας φάκελος. Τον άνοιξα.
Ήταν ένα γράμμα της Μαρίας. Όχι, όμως, κανονικό γράμμα, αλλά κάτι σαν διήγημα.
Το κράτησα και σήμερα το δημοσιεύω. Γιατί είναι πολύ τρυφερό.

«Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια χελώνα, που είχε ένα καρούμπαλο στην πλάτη.
Ήταν έγκυος και θα έκανε δίδυμα. Ζούσε σ’ ένα λόφο, απ’ όπου φαινόταν, μακριά,
η θάλασσα.

Η χελώνα γνώριζε τρία άλογα. Το ένα ήταν πολύ ψηλό και είχε μεγάλη ουρά.

Το άλλο ήταν πιο μικρό και είχε μάτια που έφταναν κατ’ ευθείαν στην ψυχή σου.
Το τρίτο ήταν ακόμα πιο μικρό.

Τα τρία άλογα έβοσκαν συχνά μαζί. Τα δύο έλεγαν ιστορίες απ’ τη ζωή τους. Το
μικρό άκουγε τις ιστορίες και “ταξίδευε”. Πάει καιρός από τότε. Έχουν αλλάξει
πολλά στο λόφο. Το χόρτο ξεράθηκε και το μικρό άλογο βόσκει τώρα ολομόναχο. Η
χελώνα είναι πάντα εκεί. “Πότε θα γεννήσεις;” τη ρωτάει το άλογο. “Όταν θα
γυρίσουν οι φίλοι σου”, απαντάει εκείνη. “Πότε θα γυρίσουν άραγε;”. “Όταν θα
βγάλεις πτερύγια!”.

Το μικρό άλογο κοιτάζει τη θάλασσα. Ξαφνικά, η χαίτη του ξεκολλάει από το
κεφάλι του και τραβιέται στην πλάτη του, σχηματίζοντας ένα τρίγωνο! Το τρίχωμά
του εξαφανίζεται! Το δέρμα του γίνεται λείο και γυαλιστερό! Δίνει μια και
πηδάει στον αέρα. Κι εκεί, στον αέρα, τα πίσω πόδια του ενώνονται σε μια ουρά
ψαριού, ενώ τα μπροστινά μαζεύονται στο στήθος του και σχηματίζουν ένα
πτερύγιο. Το κεφάλι του μικραίνει και το στόμα του μεγαλώνει. Χαμογελάει. Η
χελώνα μένει έκπληκτη. «Πού πας;” του φωνάζει. “Να βρω τους φίλους μου!”.