ΜΑΤΙΕΣ Οι έφηβοι

«ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ χαμένες πατρίδες», «Ευχαριστώ τον Θεό που γεννήθηκα Έλλην»,
«Φυλάττειν Θερμοπύλας», «Άγονη και στείρα η πολιτική της υποταγής και της
συρρίκνωσης του εθνικού μας πεπρωμένου», «Απαλλοτριώθηκαν αξίες και ιδανικά»,
«Να ανταποδώσουμε στο πενταπλάσιο κάθε πρόκληση του εχθρού», «Χαμένη εθνική αξιοπρέπεια».

Τα ‘χω ακούσει όλ’ αυτά. Χιλιάδες φορές. Τα άκουγα τότε που ήμουν μαθητής, από
τον «εθνικόφρονα» γυμνασιάρχη με το γυάλινο βλέμμα, που ανέβαινε σ’ ένα
πρόχειρο πατάρι στη σχολική αυλή, όποτε έβρισκε ευκαιρία, και απαιτούσε να
παρακολουθούμε τους «δεκάρικούς» του με «μέγιστη προσοχή»…

Τα άκουγα και αργότερα, ως «τυφεκιοφόρος του εχθρού» ­ αχ, Μάριε… ­ στο 527
Τ.Π., με τους χίλιους «χαρακτηρισμένους» οπλίτες, από ιδρωμένους υπολοχαγούς
και άπλυτους επιλοχίες, στο μάθημα της «ηθικής αγωγής», που άρχιζε έτσι:
«Ποιοι είναι οι εχθροί της Ελλάδος;». «Οι Ρώσοι, οι Βούλγαροι και οι κομμουνιστές»!

Τα άκουγα, λοιπόν, όλ’ αυτά, από… αρχαιοτάτων χρόνων! Όπως άκουγα και ακούω,
από διάφορους, τις φράσεις – κλισέ, «οι πολιτικοί είναι δουλικοί και
πειθήνιοι», «Διεκδικούμε ισότιμα το δικαίωμά μας στο όνειρο», «Τα νιάτα της
Ελλάδας δεν είναι για πούλημα», «Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα», «Οι
δημοσιογράφοι κάνουν το δάκρυ μας θέαμα», «Η γραφειοκρατία των Αθηνών», «Μη
σκοτώνετε τα όνειρά μας» κ.λπ. κ.λπ. Δεν περίμενα, όμως, ότι θα τ’ ακούσω κι
από νέους της Βουλής των Εφήβων. Ενός θεσμού που εμπνεύσθηκε ο κ. Απ.
Κακλαμάνης και στήριξε ­ και στηρίζει ­ ο Αντ. Σαμαράκης.

Αυτά έγραψα, αφού διάβασα τα κείμενα έξι γνωστών σχολιαστών, σε τέσσερις
αθηναϊκές εφημερίδες, για τη Βουλή των Εφήβων, την τελευταία εβδομάδα. Πριν,
όμως, στείλω στη φωτοσύνθεση τα χειρόγραφά μου, έλαβα, από τον Αντώνη
Σαμαράκη, ένα βιβλιαράκι, έκδοση της Βουλής, με τις επισημάνσεις και τις
προτάσεις, πάνω σε καίρια θέματα, των μαθητών, από τους οποίους επελέγησαν οι
έφηβοι βουλευτές.

Και ευτυχώς που το έλαβα! Γιατί, μελετώντας το, διαπίστωσα ότι οι νέοι αυτοί,
που οι παραπάνω σχολιαστές επιχείρησαν να ξεφτιλίσουν, εστιάζοντας την προσοχή
τους μόνο στα χιλιομασημένα «συνθήματα» ελαχίστων, και μυαλό έχουν και παιδεία
και ευαισθησία και αγωνία για το μέλλον του τόπου μας και το δικό τους! Δεν
είναι παπαγαλάκια της τηλεόρασης, αλλά ώριμοι πολίτες, με προωθημένες, συχνά,
σκέψεις. Γι’ αυτό και τους βγάζω το καπέλο!