ΡΙΠΕΣ

ΤΙΠΟΤΕ πιο ζοφερό από τον αυτοαφανισμό ενός παιδιού…

ΚΑΤΩ από το βάρος μιας αποτυχίας που εξουδετερώνει και αυτό το ένστικτο της ζωής.

ΚΑΙ αν αυτός υπήρξε ο λόγος της χθεσινής τραγωδίας για την 18χρονη μαθήτρια…

ΚΑΙ αν κάθε χρόνο παιδιά της ίδιας ηλικίας εξαντλούν τις ψυχικές τους αντοχές
στην προετοιμασία για τούτες ή εκείνες τις εξετάσεις…

ΙΣΩΣ είναι καιρός να αναρωτηθούν οι μεγάλοι ­ γονείς, δάσκαλοι και Πολιτεία ­
σε ποια δοκιμασία σπρώχνουν τους εφήβους…

ΚΑΙ αν χρειάζεται επιτέλους όλο αυτό το κυνήγι της επιτυχίας να εκλογικευθεί.

ΚΑΙ βέβαια τα παιδιά δικαιούνται να κάνουν όνειρα και ασφαλώς κανένας στόχος
δεν επιτυγχάνεται δίχως κόπο…

ΑΛΛΑ και αυτή η θεοποίηση πια της επιτυχίας στα διαγωνίσματα και της εισόδου
στις Ανώτατες Σχολές…

ΤΕΙΝΕΙ να εξαφανίσει όχι μόνο τη χαρά της προσπάθειας, αλλά και την προοπτική
της ευδοκίμησης σε άλλα πεδία γνώσης.

ΚΑΙ αν συμβαίνει, τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότεροι έφηβοι ­ όπως
δείχνουν και τα στοιχεία που δημοσιεύουν «ΤΑ ΝΕΑ» ­ να απελπίζονται…

ΓΙΑΤΙ δεν καταφέρνουν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του «μονόδρομου» ­ όπως
έχει καταντήσει ­ για το μέλλον τους…

ΤΟΤΕ χρειάζεται να ομολογηθεί η αποτυχία ενός συστήματος που άλλο δεν κάνει…

ΑΠΟ το να προσανατολίζει τα παιδιά της Μέσης Εκπαίδευσης…

ΣΤΟΝ μαραθώνιο της μόνης, τάχα, καταξιωμένης εξόδου στη ζωή.