Οταν γνωρισα τον

Γράφοντας, για μίαν εφημερίδα ιδιαίτερα, παρατηρείς εντονότερα την ταχύτητα στο πέρασμα του χρόνου, αφού, ενώ γράφεις, θυμάσαι περιστατικά που, με τον άλφα ή βήτα τρόπο, έγιναν γνωστά και δεν αναφέρεσαι σε περιστατικά που, όσο συγκλονιστικά κι αν υπήρξαν, παραμένουν ακραιφνώς προσωπική σου περιουσία. Αναγνωρίζεις λοιπόν πως το πέρασμα μιας πενηντακονταετίας από τον θάνατό τους, είναι […]

Μνήμη Χρήστου Μπράβου Υπάρχουν ποιητές που όσο σπουδαίο κι αν είναι το έργο τους, εξεταζόμενο με καθαρά ποιητικούς όρους, σε περίπτωση που είχε λείψει, θα είχε ζημιωθεί ανυπολόγιστα η ίδια η ποίηση. Αλλά υπάρχουν και ποιητές που όσο κι αν το έργο τους αποτιμάται, πάλι με καθαρά ποιητικούς όρους, ως ένα υψηλό επίτευγμα, θα είχαμε, […]

      Στη Σοφία Αλμπάνη Αν θα χρειαζόταν μια πρόχειρη και εύκολη κατάταξη της τραγωδού Ασπασίας Παπαθανασίου, θα έλεγε κανείς πως ανήκε σε εκείνο το είδος των καλλιτεχνών που συνειδητοποιούν την τέχνη τους ως ένα μοναδικό άθλημα, ώστε δεν τους χρειάζεται κανενός είδους συμπαράσταση ή συνοδοιπορία προκειμένου να το ασκήσουν. Είτε πρόκειται για συγγραφείς, σκηνοθέτες, ζωγράφους, είτε […]

Μια θετική μνεία της Πέπης Ραγκούση και ένα εξίσου πολύ ουσιαστικό, σύντομο κείμενο, της Μυρτώς Λοβέρδου για την Ελένη Ουράνη (έγινε γνωστή και σταδιοδρόμησε με το ανδρικό ψευδώνυμο Αλκης Θρύλος) πριν από λίγο καιρό, στα «ΝΕΑ», επανέφεραν για λίγες ώρες στην επικαιρότητα – τη μόνη ενδεχομένως «αθανασία» που δικαιούται να απολαμβάνει πλέον ένας δημιουργός, όταν […]

Δεν είναι βέβαια κάτι ανεξήγητο να έχεις αποφασίσει να μιλήσεις για ένα πρόσωπο μ’ έναν τρόπο αισθηματικό και, αιφνίδια, η φορά των πραγμάτων να σε υποχρεώνει να μιλήσεις για το πρόσωπο αυτό από πολιτική σκοπιά – όσο κι αν κάτι αντίστοιχο θα ήταν αναμενόμενο για την Αμαλία Καραμανλή – Μεγαπάνου. Βέβαια πολύ εκφραστικότερο θα παρέμενε […]