Η ίδια πιστεύει ότι η ιδρυτική διακήρυξη της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» άρεσε. Για την ακρίβεια, θεωρεί πως αποτελεί ένα τόσο εμπεριστατωμένο σχέδιο για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της χώρας που ο Τσίπρας έκλεψε απ’ αυτό. Πήρε «στοιχεία» του και τα παρουσίασε ως δικές του «προτάσεις», κατήγγειλε από το γυαλί. Φυσικά, τον κατηγόρησε ότι είχε χρόνο να εφαρμόσει αυτές τις ιδέες όταν ήταν πρωθυπουργός, αλλά «δεν έχει κάνει τίποτα». Αν δει κανείς την κόντρα των δύο νεοσύστατων κομμάτων από το πρίσμα των δημοσκοπικών τους αναγκών, κατανοεί εύκολα γιατί οι γκρούπις του ενός τρολάρουν τα περιστέρια του άλλου. Ή για ποιον λόγο η επικεφαλής του ενός νιώθει την ανάγκη να συγκριθεί με τον αρχηγό του άλλου (η πρεμιέρα του οποίου έκανε περισσότερη μιντιακή φασαρία απ’ τη μάζωξη στο Ολύμπιον). Ωστόσο, εφόσον κάποιος κάνει τον κόπο να διαβάσει τα καταστατικά τους κείμενα, θα διαπιστώσει πως ούτε στην αντισυστημική πλευρά της πολιτικής υπάρχει παρθενογένεση. Το κόμμα μας κομίζει «έναν πατριωτισμό που συνδέεται άρρηκτα με την κοινωνική δικαιοσύνη. Που υπερασπίζεται τη δημοκρατία και την εμβάθυνσή της σε όλα τα πεδία της εξουσίας και της κοινωνίας. Που βάζει φραγμό στην ασυδοσία της ολιγαρχίας», γράφει το ένα.

Παράδοση

«Το Κίνημά μας γεννήθηκε και διαμορφώθηκε με τη συμμετοχή πολιτών που αγαπούν την πατρίδα, οραματίζονται την ορθή θεσμική λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος και αγωνίζονται έμπρακτα για την ελεύθερη λειτουργία του. Επιλέγουν δηλαδή την ενεργή κοινωνική και πολιτική δράση, ώστε η χώρα να βαδίζει σε δρόμο δικαιοσύνης, κοινωνικής συνοχής και οικονομικής ευημερίας για όλους και όχι μόνο για λίγους», αναφέρεται στο άλλο. Οποιος τα μελετήσει χωρίς να γνωρίζει ποιου πολιτικού φορέα το λογότυπο είναι τυπωμένο στο πάνω μέρος των σελίδων, δυσκολεύεται να πει με σιγουριά ποιανού είναι κάθε υπόσχεση. Γιατί δηλώνουν ότι ήρθαν για να κομίσουν ακριβώς τα ίδια – γενικόλογα κι ευχάριστα στ’ αφτιά των ψηφοφόρων, πράγματα (αποφεύγοντας βολικά να διευκρινίσουν πώς θα τα κάνουν πράξη). Ιστοριοδίφες θυμούνται ότι έχουν ξανακούσει παρόμοια μανιφέστα στο πρόσφατο παρελθόν. Καθ΄όλη τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης, τα κόμματα τα οποία εμφανίστηκαν ή μεγάλωσαν τότε – όπως ο ΣΥΡΙΖΑ – φώναζαν παρόμοια τσιτάτα και συνθήματα. Η Καρυστιανού πάτησε πάνω στην αντιμνημονιακή παράδοση. Ο Τσίπρας κόπιαρε τον παλιό ριζοσπαστικό εαυτό του. Επομένως, ο τσακωμός για τα πνευματικά δικαιώματα αφορά ανθρώπους που δεν ψήφιζαν εδώ το 2012. Μόνο τέτοιοι ενδέχεται να αναγνωρίσουν στον μεν ή στη δε πρωτότυπη πολιτική σκέψη – και να ελπίσουν ότι είναι ικανοί για καινοτόμα εφαρμοσμένη πολιτική.