Το άρθρο που θα διαβάσετε δεν είναι ηθικοπλαστικού χαρακτήρα. Ούτε διέπεται από κάποιο αιφνίδιο σύνδρομο πουριτανισμού που κατέλαβε τον συντάκτη. Εχει να κάνει με την επιθυμία και τη διαχείρισή της από τις κοινωνίες που φοβούνται να την αγγίξουν για να μη φανούν αυταρχικές. Πριν από λίγες μέρες η κυβέρνηση ανακοίνωσε την πρόθεσή της να αναλάβει νομοθετική πρωτοβουλία ώστε να αποκλειστούν οι έφηβοι από τη χρήση της κοινωνικής δικτύωσης.
Η πρωτοβουλία, αν και έχει πολλά κενά στο πεδίο της εφαρμογής, εντάσσεται σε έναν ευρύτερο, παγκόσμιο, προβληματισμό ως προς τις επιπτώσεις που έχουν τα social media στον ευαίσθητο εφηβικό ψυχισμό. Η κατεύθυνση είναι σωστή, αλλά δεν αρκεί να φέρει αποτέλεσμα. Οι πλατφόρμες πρέπει να πιεστούν ώστε να τροποποιήσουν τις εθιστικές πτυχές των αλγορίθμων τους, ενώ η συμπεριφορά στον ψηφιακό κόσμο θα ήταν ωφέλιμο να ενταχθεί στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα από τις χαμηλότερες βαθμίδες.
Ομως η υπερβολική διασύνδεση με τα social media δεν είναι η μοναδική παθογένεια που επηρεάζει την ψυχική κατάσταση των παιδιών. Η απεριόριστη και πληθωρική πρόσβαση στο πορνό είναι μία παράμετρος που παριστάνουμε ότι αγνοούμε. Λογικό. Φαντάζεστε τον Πρωθυπουργό να κάνει δήλωση για το Pornhub; Και εν συνεχεία οι υπουργοί να εξειδικεύουν τους περιορισμούς πρόσβασης σε πορνογραφικό περιεχόμενο; Θα γελάει ο κόσμος.
Στο παλιό αναλογικό σύμπαν η πρόσβαση στην πορνογραφία δεν ήταν τόσο εύκολη. Εφτανες εκεί με κλεφτές ματιές στα περιοδικά που κρέμονταν προκλητικά από τα μανταλάκια του περιπτέρου. Επρεπε να χωθείς στις αίθουσες με δύο έργα σεξ και αργότερα να νοικιάσεις, κλείνοντας το μάτι, μία βιντεοκασέτα με αντίστοιχο περιεχόμενο. Ηταν η εποχή που μία σκηνή κινηματογραφικής ταινίας, ή τηλεοπτικής προβολής, με ορατό το στήθος της πρωταγωνίστριας εθεωρείτο soft porno.
Σήμερα η πρόσβαση στο πορνό είναι θέμα δευτερολέπτων. Και η βασική επίπτωση στη συμπεριφορά των εφήβων είναι η δημιουργία στρεβλής εικόνας για τον τρόπο με τον οποίο κάνουμε σεξ. Είναι πολλές οι επιστημονικές έρευνες που μας δείχνουν ότι τα νεαρά αγόρια (κυρίως) παγιδεύονται σε ένα φαντασιακό πλαίσιο, εντελώς αποκομμένο από την πραγματική ζωή. Το αγόρι που εκπαιδεύεται στο σεξ διά της σύγχρονης πορνογραφίας, καλλιεργεί προσδοκίες και απαιτήσεις αντίστοιχες με αυτές που βλέπει στην οθόνη του.
Εξιδανικεύει σώματα και ερωτικές συμπεριφορές που δεν θα συναντήσει στον πραγματικό κόσμο. Στο πορνό δεν υπάρχει συναίσθημα, Αντιθέτως, η έλλειψή του χρησιμοποιείται ως μέσο μεγαλύτερης διέγερσης.
Το σεξ εμφανίζεται ως ένα παιχνίδι ρόλων με τη γυναίκα σε θέση υποταγής, πρόθυμη να υποστεί εξευτελιστική μεταχείριση ή και βία. Και οι άνδρες πρωταγωνιστούν ως ερωτικοί κασκαντέρ. Με θηριώδη προσόντα και αντοχή, σκληροί, σχεδόν ανέκφραστοι, που προκαλούν σπασμούς και υψηλών τόνων κραυγές στα θηλυκά. Ανησυχούμε, λοιπόν, για τα παιδιά που σκρολάρουν. Και δεν μας απασχολούν τα παιδιά που μαθαίνουν να επιθυμούν μέσα από μια οθόνη.
Η πολιτεία δεν αγγίζει το περιεχόμενο που διαμορφώνει τη σεξουαλικότητα, επηρεάζει τις ανθρώπινες σχέσεις και, κυρίως, δημιουργεί πρότυπα. Και μη μου πείτε ότι δεν είναι το ίδιο. Τα social media είναι εθιστικά επειδή προκαλούν την έκκριση ντοπαμίνης. Το ίδιο κάνει και το πορνό. Στα social media συγκρίνεις τη ζωή σου με τη ζωή των άλλων. Στο πορνό συγκρίνεις το σώμα και τις επιδόσεις σου. Σκληρό. Πολύ σκληρό, σχεδόν βάρβαρο.
Σε ορισμένες πολιτείες των ΗΠΑ έχουν θέσει ηλικιακό περιορισμό για την πρόσβαση στο πορνό. Προς Θεού, δεν θα πρότεινα να γίνει κάτι τέτοιο. Αλλωστε τα πάντα γύρω μας είναι πορνό. Το αυτοκίνητο ή το ρούχο που χαζεύεις και δεν μπορείς να αποκτήσεις είναι πορνό.
Το βίντεο από το ταξίδι που δεν θα κάνεις ποτέ είναι και αυτό πορνό. Ενα μεγάλο κομμάτι του σύγχρονου πολιτισμού στηρίζεται πάνω σε ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, αν θα μπορούσε να γίνει κάτι για τα δωδεκάχρονα που, μόλις αποκτήσουν κινητό, βυθίζονται στη σκληρή πορνογραφία. Ναι, θα μπορούσε. Μία διαρκής συζήτηση, μια καμπάνια χωρίς ταμπού. Οχι κατά του πορνό, αλλά υπέρ του σεξ.
