Παρηγοριά από τις δηλώσεις του Πάπα Λέοντος ΙΔ’ κατά του πολέμου στο Ιράν και της παράλογης στρατηγικής του προέδρου Τραμπ. Ανακούφιση από τη στάση του Τζορτζ Κλούνι και του Μπρους Σπρίνγκστιν που δεν φοβούνται να τα βάλουν με τον τωρινό Λευκό Οίκο. Επευφημίες από τον υπαινιγμό κατά της αμερικανικής μηχανής και υπέρ της συμπερίληψης σε τραγούδι του Μπαντ Μπάνι στον τελικό του Super Bowl. Πανηγυρισμοί εν Αθήναις για τη δημαρχιακή νίκη του Ζοχράν Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη.
Το σημερινό στρατηγικό μούδιασμα της προοδευτικής όχθης, έχει τις πρωτότυπες και παράδοξες ανάπαυλές του. Μόνο που δεν προέρχονται από κλασικούς φορείς της ριζοσπαστικής σκέψης ή δράσης. Αλλά από τον ανώτατο θρησκευτικό ηγέτη του Καθολικισμού, από σταρ του Χόλιγουντ, από ράπερ ή και από ντέμοκρατ αιρετούς σε μακρινές μεγαλουπόλεις. Λίγο δεν είναι, ούτε αμελητέο. Το σημερινό μας όμως σημείωμα δεν ζητάει και τα ρέστα από τους παραπάνω, ούτε καν τους κριτικάρει για κάτι. Το αντίθετο. Μελαγχολικά απλώς αναστοχάζεται πως η πληθυντική Αριστερά στην Ελλάδα έχει τόσο περιοριστεί στη μικρή της περιοχή, που αναζητά παρηγοριά όπου μπορεί.
Κι όμως το πεδίο είναι λαμπρό για τις ιδέες της. Οι ανισότητες μεγαλώνουν. Η κοινωνική κινητικότητα, στοιχείο της Δημοκρατίας, έχει διαρραγεί με αποτέλεσμα νέους αποκλεισμούς. Οι λόγοι για μια νέα προοδευτική όχθη δεν είναι λίγοι. Κι όμως η ίδια και εκλογικά και επί της ουσίας δεν δείχνει να συναντάται με κοινωνικές δυναμικές. Δεν γοητεύει και δεν πείθει μαζικά. Θυμίζει έναν κουρασμένο ηθοποιό που δεν επιλέγει πια μεγάλα έργα και προτιμά την επανάληψη του εαυτού του σε μικρές ασφαλείς σκηνές.
Πότε πότε, παίρνει θάρρος από τη στάση προσώπων, όπως οι παραπάνω που περιγράψαμε. Και επιστρέφει σε ένα κέλυφος που όλο και περισσότερο αποσυνδέεται από τη βαθιά νέα λαϊκότητα και τη μηχανική της ελληνικής κοινωνίας. Ακόμη και η αναπαραγωγή της σε πρόσωπα, είναι από μια στενή δεξαμενή διανοητικής φρουράς και όχι από το σύνολο των πολιτών και του κόσμου της εργασίας. Μεγάλο μέρος της αντιπαράθεσης οριοθετείται στη νέα ψηφιακότητα. Εξαιρέσεις υπάρχουν και λαμπρές. Εδώ όμως μιλάμε για τη γενική τάση που καθιστά τον άλλοτε στην Ελλάδα και μεταπολιτευτικά πλειοψηφικό χώρο, σε κάτι τουλάχιστον αμήχανο ή κλειστό.
Φταίνε οι ιδέες που ξεπεράστηκαν, όπως θα ήθελε ο νέος συντηρητισμός με μια δόση χαιρεκακίας, ή οι φορείς που έχουν κληθεί να τις αναπτύξουν; Μια απάντηση θα ήταν ο καταναλωτισμός που εγκλωβίζει ισότιμα τον κόσμο. Και άλλη, ένας νέος ακαδημαϊσμός που μπλέκει τη λαϊκή αυτενέργεια με τις περιγραφές της κοινωνικής συνθήκης. Το πάμε παραπέρα: Συνεχείς μετατοπίσεις στο όνομα ενός ρεαλισμού, φέρανε τους προοδευτικούς να διεκδικούν το ίδιο μικρότερο κοινό με τους αντιπάλους τους, αφήνοντας έξω ολόκληρα πλήθη ανεκπροσώπητων. Η ουτοπία, αναγκαία για προωθητικές τομές, δεν γρατζουνίστηκε από όσους την πολέμησαν αλλά από εκείνους που την κόντυναν στα αμοράλ μέτρα τους. Στα παραπάνω οι παλιότεροι προσθέτουν την απουσία της κοινωνικής διαθεσιμότητας. Πώς να αλλάξεις κάτι χωρίς τη μετοχή σου; Η στήλη ξέρει αρκετούς που θα ένιωθαν ανακούφιση από μια προοδευτική σκέψη και πράξη σε τέλμα. Οι ίδιοι συχνά ενδύονται τους πενθούντες για τη μη ύπαρξη εναλλακτικής. Τους εντοπίζεις, μόλις η τελευταία εμβρυακά ανασυγκροτείται. Είναι η πρώτοι που της επιτίθενται στο όνομα της σταθερότητας και της ασφάλειας.
