Επειδή εσχάτως σπέρνεται χαμερπής σύγχυση με ξεδιάντροπη αφορμή κάτι… αιγοπρόβατα, πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε: ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι υπόδειγμα ευρωπαίου ηγέτη. Ιδίως σήμερα, καθώς συνιστά ισχυρό μαχητικό πυλώνα της Ευρώπης. Γιατί; Επειδή περισσότερο από κάθε άλλον συνάδελφό του παλεύει επίμονα σε τρία κρίσιμα μέτωπα ταυτόχρονα.
Πρώτον, για την ενδυνάμωση των ευρωπαϊκών θεσμών. Δεύτερον, για την ενίσχυση της κλονισμένης ευρωπαϊκής κοινής γνώμης. Και, τρίτον, για τη διαμόρφωση μιας αποφασιστικής κοινής ευρωπαϊκής στάσης σε μεγάλα ζητήματα, ακόμα και όταν οι θέσεις που λαμβάνει απαιτούν σκληρή αυτοθυσία, προκειμένου να συμβάλουν στον γενικότερο σκοπό. Και, παράλληλα, να γίνουν παράδειγμα για όλους τους άλλους. Ολα αυτά τα αποδεικνύει η πραγματικότητα. Και τα πιστοποιεί ευθέως η Ευρώπη. Και να πώς:
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εργάζεται άοκνα, όσο καμία άλλη, για την ενίσχυση της ευρωπαϊκής δικαιοσύνης: με υποδειγματική αυταπάρνηση, έχει καταστεί ο καλύτερος «πελάτης» της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Δείχνει λοιπόν σε όλους τους Ευρωπαίους πόσο αναγκαίες είναι η ύπαρξή της και η ανεξαρτησία της.
Παρά το γεγονός ότι με τις απανωτές δικογραφίες που του στέλνει για μέλη της κυβέρνησης και της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας κοντεύει να τις αποδεκατίσει, ο Πρωθυπουργός κρατά ψηλά το κεφάλι. Επειδή ξέρει ότι έτσι υπηρετεί έναν θεσμό υπαρξιακής σημασίας για την Ευρώπη. Ως εκ τούτου, το γεγονός ότι αυτός ο εξευτελισμός, που δεν έχει προηγούμενο για ελληνική κυβέρνηση, στερείται σημασίας – γιατί υπηρετεί έναν πιο υψηλό στόχο. Ακόμα και αν στο τέλος θα ψάχνει στη λαϊκή, μπας και βρει για υπουργό κανέναν που να μην είναι υπόδικος. Ομως κι εκεί τι θα του πούνε; Οτι «το ψάρι βρωμάει απ’ το κεφάλι»…
Παλεύει όμως και για την κοινή γνώμη της Ευρώπης: της δείχνει πώς να συνεχίσει να πιστεύει στο κοινό οικοδόμημα, με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο: μπορεί εδώ να ψεύδεται χωρίς αιδώ για την οικονομία, όμως η ίδια η Eurostat κατατάσσει πλέον την Ελλάδα ουραγό στην αγοραστική δύναμη των πολιτών όλης της ΕΕ, περιλαμβανομένων και όλων των κρατών – μελών του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού! Οταν λοιπόν όσοι διαμαρτύρονται βλέπουν αυτό το κατάντημα, τι λένε; «Μια χαρά είμαστε». Η συμβολή του στην πίστη των λαών στην Ευρώπη είναι καίρια.
Τέλος, είναι η αποφασιστικότητά του για να στηρίξει μια αποτελεσματική πολιτική: για παράδειγμα, έχεις τη Γαλλία που λέει όχι στην αγροτική συμφωνία με τη Λατινική Αμερική. Εχεις μετά το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο που την μπλοκάρει. Ομως, η γερμανίδα πρόεδρος της Επιτροπής και η χώρα της, τη θέλουν: οπότε την επιβάλλουν πραξικοπηματικά. Ποιος σπεύδει να βάλει πρώτος πλάτη; Φυσικά ο Μητσοτάκης! Είναι δυνατόν να δυσαρεστήσει το Βερολίνο; Και ας δίνει τη χαριστική βολή στην ημιθανή ελληνική αγροτική τάξη, ενώ, παράλληλα πετάει στον κάλαθο των αχρήστων τις χιλιάδες ντιρεκτίβες, νομοθεσίες, προδιαγραφές κ.ο.κ. για τις απαιτήσεις της ΕΕ στην ποιότητα των προϊόντων – που συνέβαλαν άλλωστε στη διάλυση του αγροτικού τομέα. Και στη θέση αυτών δέχεται να γεμίσει η Ευρώπη με προϊόντα που ουδείς θα έχει την παραμικρή ιδέα για την ποιότητά τους, που προβλέπεται στο ναδίρ.
Δηλαδή όπως ακριβώς και η αξιοπιστία μα και η σοβαρότητα του υποτιθέμενου ορκισμένου ευρωπαίου έλληνα Πρωθυπουργού. Που ουδέποτε αναλαμβάνει την ευθύνη. Για τίποτα. Εδώ, λέει, δεν… ήξερε ότι μέσα στο γραφείο του οργανώθηκε κανονικό παρακράτος παρακολουθήσεων, που θα ζήλευε και η Αλβανία του Χότζα. Τέτοιο υπόδειγμα Ευρωπαίου είναι!..
