Ηταν εξαρχής προφανές ότι οι τριτοκοσμικές εικόνες από τη δίκη των Τεμπών ήταν μέρος μιας κυβερνητικής μεθόδευσης με στόχο την επικοινωνιακή παραγωγή χάους και τον αποπροσανατολισμό από την ουσία του εγκλήματος και το ποιοι πραγματικά δικάζονται.
Μια ματιά στις σχετικές συμβάσεις καταδεικνύει ότι η περιβόητη «αίθουσα Φλωρίδη», η οποία στοίχισε 1,5 εκατομμύριο ευρώ στο Δημόσιο, δεν ήταν τελικά παρά ένα πανάκριβο «μερεμέτι». Και παρά τα παραπλανητικά δημοσιεύματα, την αποκλειστική ευθύνη φέρει το υπουργείο Δικαιοσύνης, πολιτικά και διοικητικά. Η χρηματοδότηση και οι δεσμευτικές οδηγίες δόθηκαν από το ΤΑΧΔΙΚ και η Περιφέρεια Θεσσαλίας λειτούργησε αποκλειστικά ως εκτελεστικό όργανο, με το άρθρο 12.3 της σχετικής σύμβασης να της επιβάλλει, μάλιστα, ρητή «εμπιστευτικότητα», απαγορεύοντας την οποιαδήποτε ενημέρωση του Τύπου χωρίς την άδεια του υπουργείου.
Η θεσμική απαξίωση τεκμηριώνεται κι από τον πρωτοφανή κυνισμό του ίδιου του υπουργού Δικαιοσύνης. Ο Γιώργος Φλωρίδης, αφού αρνήθηκε ότι υπάρχουν μεγαλύτερες δικαστικές αίθουσες στην Ευρώπη (!) μας είπε χθες πως οι «βασικοί συντελεστές» της δίκης είναι οι δικαστές, οι συνήγοροι και οι κατηγορούμενοι, διαγράφοντας εντελώς την ιδιότητα των συγγενών και επιζώντων ως διαδίκων (υποστηρίζοντες την κατηγορία). Τους υποβίβασε σε επισκέπτες που, αν περισσέψει χώρος, θα χωθούν σε καμιά γωνίτσα. Τα όσα είπε προς τη Μαρία Καρυστιανού δεν χρήζουν σχολιασμού. Οποιοσδήποτε καταλαβαίνει πως όταν η εξουσία επιτίθεται με τέτοιο ύφος σε διαδίκους, δεν αποζητά την ομαλότητα αλλά τον εκτροχιασμό.
Η αιτία για όλα αυτά τα αίσχη κρύβεται στο ποιοι κάθονται στο εδώλιο. Εκτός από τον σταθμάρχη, ανάμεσα στους 36 κατηγορούμενους βρίσκονται διευθυντικά και υψηλόβαθμα στελέχη του ΟΣΕ, της ΕΡΓΟΣΕ και της Ρυθμιστικής Αρχής Σιδηροδρόμων (ΡΑΣ). Διορισμένα «παιδιά». Είναι τα πρόσωπα που ενσαρκώνουν την αλυσίδα των δομικών ευθυνών, την εγκατάλειψη της Σύμβασης 717, την ανυπαρξία τηλεδιοίκησης και το έγκλημα των παραλείψεων. Αυτοί στους οποίους προσωποποιείται η ευθύνη του Δημοσίου, χωρίς τα πολιτικά πρόσωπα που τη γλίτωσαν με την κάλυψη των βουλευτών της ΝΔ.
Η κυβέρνηση, λοιπόν, επιτίθεται σε συγγενείς και επικεντρώνει στις (προφανείς) ευθύνες του σταθμάρχη επειδή δεν θέλει οι δικές της ευθύνες να ακούγονται καθαρά. Γι’ αυτό στήνει ένα περιβάλλον ασφυξίας μες στις υπερκοστολογημένες γυψοσανίδες της δικαστικής αίθουσας. Μπας και περισώσει κάτι από τη χαμένη τιμή του επιτελικού κράτους και της «γαλάζιας» αριστείας.
