Ο «φιλειρηνισμός», είτε της Αριστεράς είτε της Δεξιάς, είναι μια έννοια που έχει κακοποιηθεί πολύ σε αυτή τη χώρα, πολύ περισσότερο καθώς συνοδεύεται συχνά από τον αντιαμερικανισμό. To Iράκ εισβάλλει στο Κουβέιτ, αλλά οι φιλειρηνιστές καταδικάζουν τη δυτική συμμαχία που αναλαμβάνει να αποκαταστήσει την τάξη. Ο Μιλόσεβιτς επιδίδεται σε εκτεταμένη εθνοκάθαρση σε όλη την πρώην Γιουγκοσλαβία, αλλά οι φιλειρηνιστές διαδηλώνουν κατά του ΝΑΤΟ που παρεμβαίνει για να σταματήσει το μακελειό. Ο Πούτιν εισβάλλει στην Ουκρανία, αλλά οι φιλειρηνιστές καταγγέλλουν τους συμμάχους του Ζελένσκι επειδή τον εξοπλίζουν για να υπερασπιστεί τη χώρα του.
Το ότι γίνονται συχνά λάθη και ακρότητες, ή το ότι αποδεικνύεται πολλές φορές πως οι επεμβάσεις για την αποκατάσταση της νομιμότητας δεν συνοδεύονται από ένα σχέδιο για την επόμενη ημέρα, κάνει τους φιλειρηνιστές να μιλούν για δικαίωση. Στην πραγματικότητα, οι αστοχίες ενισχύουν ακόμη περισσότερο την ανάγκη της διάκρισης ανάμεσα στο δίκαιο και το άδικο. Αυτό είναι το κριτήριο που πρέπει να κυριαρχεί, και όχι γενικά κι αόριστα η αντίθεση στον πόλεμο.
Με άλλα λόγια, η συνειδητοποίηση της απειλής που συνιστά η σημερινή Ρωσία για την Ευρώπη ορθώς οδηγεί την τελευταία να εξοπλιστεί και όσοι διαφωνούν με την επιλογή αυτή στο όνομα της «ειρήνης» είναι είτε αφελείς είτε Putinistas. Από την άλλη μεριά, η συνειδητοποίηση των πραγματικών λόγων για τους οποίους επιτέθηκαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ στο Ιράν ορθώς οδηγεί πολλές ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ των οποίων και την Ελλάδα, να αποστασιοποιούνται και να δηλώνουν ότι δεν θα εμπλακούν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις στα Στενά του Ορμούζ.
Να λοιπόν που δικαιώνεται ο Πέδρο Σάντσεθ, ο οποίος τόσα άκουσε για την αντίθεσή του από την πρώτη στιγμή σε αυτόν τον πόλεμο. Ο ισπανός πρωθυπουργός δεν αντιτάχθηκε στον Τραμπ επειδή είναι «φιλειρηνιστής», όπως έγραφε την περασμένη εβδομάδα ένας καθηγητής στα «ΝΕΑ», ούτε φυσικά επειδή είναι με τους μουλάδες, αλλά επειδή διέκρινε τον επικίνδυνο χαρακτήρα ενός άδικου πολέμου. Το ίδιο εννοούσε χθες ο γερμανός υπουργός Αμυνας Μπόρις Πιστόριους όταν είπε ότι «αυτός δεν είναι δικός μας πόλεμος, δεν τον ξεκινήσαμε εμείς», το ίδιο o βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ όταν απέκλεισε κατηγορηματικά την εμπλοκή της χώρας του σε έναν ευρύτερο πόλεμο, το ίδιο ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Λουξεμβούργου όταν ξεκαθάρισε ότι η χώρα του δεν θα υποκύψει στον αμερικανικό «εκβιασμό», το ίδιο όλοι οι ευρωπαίοι πολιτικοί που διακηρύσσουν ότι ο πόλεμος αυτός «δεν είναι του ΝΑΤΟ».
Σε άλλες συνθήκες, η στάση αυτή θα μπορούσε να είναι στρουθοκαμηλισμός ή αποποίηση ευθυνών ώστε να βγάλουν άλλοι το φίδι από την τρύπα. Aλλά εδώ τα φίδια έχουν πολλαπλασιαστεί και υπάρχει κίνδυνος να επιβιώσουν εκείνα και να πέσουμε στην τρύπα εμείς.
