Στις 26 Οκτωβρίου του 1986, ο Χαράλαμπος Μπλιώνας βρέθηκε – κατά λάθος – στο Αλκαζάρ για να δει το ματς Λάρισα – ΠΑΟΚ. Βλέπεις, το ταξί που θα τον πήγαινε στα ΚΤΕΛ για να επιστρέψει στην Αθήνα καθυστέρησε κι έχασε το δρομολόγιο. Ηθελε να… σκοτώσει τον χρόνο του και πήγε στο γήπεδο. Σκοτώθηκε ο ίδιος. Τον βρήκε μια φωτοβολίδα στην καρωτίδα. Ηταν 29 ετών.
Και χαρακτηρίστηκε το πρώτο θύμα οπαδικής βίας. Κι ας μην ήταν οπαδός. Από τότε μέχρι σήμερα έχει περάσει κοντά μισός αιώνας. Κι έχει χυθεί πολύ αίμα. Για τις ομάδες; Οχι. Αυτές είναι η πρόφαση. Στην ουσία φταίνε τα μυαλά κάποιων. Και η πεποίθησή τους ότι το «αγαπώ την ομάδα μου», σημαίνει «σκοτώνω για την ομάδα μου». Επική ανοησία. Το μεγαλύτερο λάθος της ζωής τους.
Είχα την πεποίθηση, που έγινε ελπίδα και μετά χάθηκε κι αυτή, ότι μετά τη δολοφονία του Αλκη Καμπανού και μετά τον χαμό των οπαδών του ΠΑΟΚ στη Ρουμανία η ελληνική κοινωνία βίωσε απανωτά σοκ. Και στον κόσμο των θερμοκέφαλων που… σκοτώνουν για την ομάδα τους προκλήθηκε μια ρωγμή που θα ήταν αρκετή για να μπει μέσα φρέσκος αέρας.
Οτι θα κατανοούσαν ότι χωρίς τον αντίπαλο δεν υπάρχουν ούτε οι ίδιοι. Οτι όσο αγαπούν αυτοί την ομάδα τους, ο απέναντι αγαπάει τη δική του ομάδα. Και αυτό είναι το… έγκλημά του για το οποίο πρέπει να πληρώσει με τη ζωή του!
Ακουσέ το, διάβασέ το, σκέψου το: Οπως εσύ αγαπάς την ομάδα σου, έτσι αγαπάει και ο άλλος την ομάδα του. Εχετε κοινό παρονομαστή. Είστε κομμάτι της ίδιας αγάπης. Κι αυτό εσύ το κάνεις πρόβλημα. Αφορμή και αιτία για να χάνονται ζωές. Πόσο κρίμα… Πόσο κρίμα.
