Το ΠΑΣΟΚ μοιάζει με το ιερό δισκοπότηρο του πολιτικού συστήματος. Για τους κυβερνώντες η μισή στρατηγική θέλει να το περιγράφουν ως «πράσινο ΣΥΡΙΖΑ» για να τρομάξουν τους κεντρώους. Η άλλη μισή ως σοβαρό συμπαίκτη που θα μπορούσαν να συγκυβερνήσουν αν απαιτηθεί. Ολοι πάντως παρακολουθούν τις διεργασίες του. Τις μεγεθύνουν όταν χρειαστεί. Ακόμη και τα δύσκολα όπως τη διαγραφή του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου. Αμέτρητα πάνελ και δημοσιεύματα για αυτήν.
Πολύ λιγότερα από όσα καυστικά για την κυβέρνηση Μητσοτάκη είπε ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς για τις συμβάσεις για τους υδρογονάνθρακες και δη από το βήμα της Βουλής. Ενόψει του συνεδρίου που το ΠΑΣΟΚ έχει, φαίνεται ακραίο σε πολλούς να καταγράφονται απόψεις. Ή να γίνονται διαγραφές, λες και αυτές επίσης δεν εντάσσονται στο πολιτικό παιχνίδι. Και τις αναλύουν ως εσωτερική πασοκική δίνη.
Oταν όμως επίσης ενόψει του γαλάζιου συνεδρίου ο ΥΠΕΘΑ Νίκος Δένδιας λέει για την αναντιστοιχία παράταξης και κόμματος, δεν τρέχει τίποτε από τους φιλοκυβερνητικούς αναλυτές. Επίσης, δεν τρέχει τίποτε όταν ο έτερος πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής κάνει ανοιχτή κριτική στα εθνικά ή στα θέματα κοινωνικής πολιτικής στο Μέγαρο Μαξίμου.
Αν όμως βήξει ένα μέλος στην οργάνωση Χαλκιδικής του ΠΑΣΟΚ, μπορεί να δείτε και αφιερώματα. Είναι κρίσιμο το ΠΑΣΟΚ για τις επερχόμενες εκλογές. Και είναι για δύο λόγους. Και επειδή είναι το πιο δύσκολο κόμμα στα κεντροαριστερά για να ρευστοποιηθεί. Και γιατί παρά τα χρόνια που είναι στον πάγκο, διατηρεί την εικόνα θεσμικού παίκτη.
Το δύσκολο στοίχημα για τη Χαριλάου Τρικούπη, περισσότερο και από τις διαφορετικές εσωτερικές πτέρυγες που μοιάζουν να αλληλοδιαγκωνίζονται, είναι να ξαναγίνει ένα κοινωνικό κόμμα που θα συμπλέει με μια θετική προσδοκία.
Τα κάθε λογής «συστήματα» μπορεί να το λογίζουν ακόμη ως συμπλήρωμα της ΝΔ, ή ως ανταγωνιστικό πόλο του ΣΥΡΙΖΑ. Ως μια λάιτ Δεξιά ή ως μια θεσμική Κεντροαριστερά. Τίποτε από αυτά δεν είναι. Και δεν πρέπει να είναι αν θέλει να υπάρξει με σοβαρούς όρους. Ούτε ένα είδος ποπ ρετρολαγνίας βοηθάει («ΠΑΣΟΚ ωραία χρόνια»), ούτε μια απλή πολεμική στη Δεξιά.
Ολόκληρα κοινωνικά στρώματα εκεί έξω αναμένουν ή προσδοκούν σε μία πολιτική εκπροσώπηση. Παρεμπιπτόντως ούτε κεντρώα αυτοαναγορεύονται, ούτε έχουν ταμπού με το κοινωνικό κράτος και μια νέα κοινωνική σύνθεση με όρους δημοκρατίας.
Καμία φορά οι πολιτικοί είναι πιο φοβικοί από τις διαθέσεις του κόσμου και αυτό συμβαίνει και με το ΠΑΣΟΚ. Μία ανάλυση που θυμίζει δεκαετία ’90, ή που θεωρεί πως αυτόματα μετά τις επόμενες κάλπες θα υπάρξει δικομματισμός, ούτε καν παρωχημένη δεν είναι. Είναι ασόβαρη. Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι και δεν πρέπει να είναι η αριστερή πτέρυγα της ΝΔ ή η δεξιά της Κεντροαριστεράς.
