Εν μέσω πολέμου στη Μέση Ανατολή, ραγδαίων γεωπολιτικών αναταράξεων, εχθροπραξιών όχι πολύ μακριά από τη χώρα μας, αβεβαιότητας για την επόμενη ημέρα αυτού του κόσμου και βεβαιότητας ότι θα αρχίσουν να αδειάζουν μάλλον πιο γρήγορα λόγω των αναμενόμενων ανατιμήσεων οι τσέπες μας μέσα στον μήνα, ήρθε το κορυφαίο δρομικό γεγονός της άνοιξης να μετριάσει σε σημαντικό βαθμό αυτή την γκρίζα πραγματικότητα.
Ο ημιμαραθώνιος της Αθήνας ήταν αγωνιστικά το πιο σημαντικό αθλητικό event εντός συνόρων από την αρχή του χρόνου. Σίγουρα αν μιλάμε για αθλητικές δραστηριότητες με ευρύ λαϊκό χαρακτήρα. Και οι χιλιάδες των δρομέων που έλαβαν μέρος αλλά και των θεατών που στάθηκαν σε κάποιο σημείο της διαδρομής για να boostάρουν τους συμμετέχοντες, έδωσαν απάντηση σε εκείνους τους λίγους θλιβερούς που βρέθηκαν και φέτος να αναρωτηθούν με σαφώς ειρωνική διάθεση γιατί κλείνει το κέντρο άλλη μια φορά για έναν αγώνα δρόμου.
Κλείνει για να χαμογελάσουμε. Κλείνει για να ζήσουμε σαν άνθρωποι, είτε τρέχουμε είτε όχι. Κλείνει για να βάλουμε χρώμα στους δρόμους και φως στα πρόσωπα των ανθρώπων.
Αλλά πώς να το αντιληφθείς εσύ έρημέ μου μεμψίμοιρε που δεν μπορείς να δεις πέρα από τη μύτη σου; Εσύ που, όσο κι αν είσαι ειδικός και γνώστης των διεθνών εξελίξεων που επηρεάζουν αναντίρρητα τις ζωές μας, είσαι και άλλο τόσο «τυφλωμένος» από μια περίεργη ιδεοληψία για την αξία του μαζικού λαϊκού αθλητισμού; Πώς να το αντιληφθείς εσύ που δεν έχεις ιδέα πώς είναι αυτό το συναίσθημα που κυριεύει τους δρομείς όταν οι ενδορφίνες χορεύουν;
Κάθε μεγάλη πόλη που σέβεται τον εαυτό της, διοργανώνει μαραθώνιο και ημιμαραθώνιο. Πόσο μάλλον η Αθήνα, εδώ, σε αυτόν τον τόπο, που γεννήθηκε αυτό το αγώνισμα.
Μια κουβέντα μόνο θα προσθέσω για τους γκρινιάρηδες επικριτές: Ντροπή.
