Μέχρι τώρα, όσο ηγέτες, διπλωμάτες, πολιτικοί και κοινή γνώμη παρακολουθούσαν τον Τραμπ να «χτυπάει» την ΕΕ σε κάθε ευκαιρία – ρητορικά, με δασμούς ή απειλώντας τη Γροιλανδία –, όλοι συμφωνούσαν πως η Ευρώπη έχει ανάγκη τις ΗΠΑ προκειμένου να εγγυηθεί την ασφάλεια των πολιτών της. Για παράδειγμα, ο πόλεμος στην Ουκρανία, σύμφωνα με την ευρέως διαδεδομένη εκτίμηση, δεν γίνεται να τελειώσει αν ο πλανητάρχης δεν πιέσει τον Πούτιν.
Ετσι, οι Βρυξέλλες και οι μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες αναζητούσαν τις μεθόδους χειρισμού του ενοίκου του Λευκού Οίκου που δεν θα τίναζαν στον αέρα τις διατλαντικές σχέσεις. Από τη στιγμή που αποφάσισε να εξαπολύσει την «Επική Οργή» του εναντίον του Ιράν, όμως, κάτι φαίνεται να έχει αλλάξει. Η Μαδρίτη δεν επιτρέπει στην Αμερική να σηκώσει τα αεροπλάνα της από βάσεις που βρίσκονται σε ισπανικό έδαφος. Και κατηγορεί ανοιχτά την Ουάσιγκτον πως παραβαίνει τους κανόνες. Το Λονδίνο έδωσε τελικά το OK μόνο για αμυντικές επιχειρήσεις από τις εγκαταστάσεις της RAF στο Ηνωμένο Βασίλειο και αλλού. Ο γάλλος πρόεδρος προειδοποίησε ότι οι επιθέσεις στην Τεχεράνη είναι επικίνδυνες, αντίθετες με το διεθνές δίκαιο, και δεν μπορούν να υποστηριχθούν.
Ισορροπίες
Κάποιοι Ευρωπαίοι δεν εμφανίστηκαν και τόσο δεδομένοι σύμμαχοι όσο πίστευαν οι τραμπιστές, που κοπιάροντας τον αρχηγό τους τούς θεωρούν «αδύναμους». Οι ΗΠΑ ενδέχεται να μπουν και σε έναν μεγάλο εμπορικό πόλεμο με την ΕΕ – αφού, κατά τα λεγόμενα του αντιπροέδρου της Κομισιόν για την Ευημερία και τη Βιομηχανική Στρατηγική, «οποιαδήποτε απειλή κατά κράτους-μέλους αποτελεί εξ ορισμού απειλή κατά της ΕΕ». Ο Μπέσεντ παραπονιέται ον κάμερα ότι «οι Ισπανοί βάζουν σε κίνδυνο ζωές Αμερικανών».
Η δε ειδική σχέση της Αμερικής με τη Μεγάλη Βρετανία περνάει κρίση. Αν λοιπόν κάτι έχουν δείξει οι πρώτες μέρες της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, αυτό είναι πως υπάρχει η πιθανότητα οι ΗΠΑ να μην είναι τόσο ισχυρές όσο διαλαλούν χωρίς τις παραδοσιακές τους συμμαχίες – χωρίς, δηλαδή, τους δυτικούς συμμάχους-κλειδί, τους οποίους ο επικεφαλής τους υποτιμά σε τακτά χρονικά διαστήματα. Η αποτελεσματικότητα των ενόπλων δυνάμεών τους εναντίον του ιρανικού καθεστώτος εξαρτάται από τη βοήθεια της Ευρώπης. Το έδειξαν σε λάιβ μετάδοση τα τραμπικά νεύρα με τον Στάρμερ και τον Σάντσεθ. Η αμυντική εξάρτηση της ΕΕ από τις ΗΠΑ δεν τελείωσε. Ωστόσο, οι ισορροπίες μεταξύ τους ίσως να μην είναι πια ακριβώς όπως τις έχει στο μυαλό του ο αμερικανός πρόεδρος.
