Αδικήθηκε η έγκριτη εκπρόσωπος του Ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα με όσα της καταλογίστηκαν επειδή αποκάλεσε «Ιβάν Αντόνοβιτς Καποδίστρια» τον Ιωάννη Καποδίστρια, χαρακτηρίζοντάς τον κιόλας «διακεκριμένο Ρώσο διπλωμάτη». Η έννοια ήταν ότι πρόσφερε διακεκριμένες υπηρεσίες στη Ρωσική Αυτοκρατορία, γιατί ανέφερε ρητά πως ήταν «ελληνικής καταγωγής».
Ως προς αυτό, θα δικαιούνταν να διαμαρτυρηθούν οι Σλοβένοι: το Κόπερ της Ιστρίας, Capodistria στα ιταλικά, ανήκει πλέον στη Σλοβενία. Αν υπήρχε ακόμη η Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας, θα μπορούσε επίσης να τον διεκδικήσει, αφού η Ιστρία τής ανήκε επί αιώνες. Ομοίως η Ιταλία, αφού έχει ενσωματώσει τη Βενετία και τη Σαβοΐα· η τελευταία είχε αναγορεύσει σε «Κόμη» –«Κόντε» στην Επτάνησο– κάποιον προπάππου του Ιωάννη.
Όμως από εκείνες τις εποχές έχει επιζήσει μόνο η Ρωσική Αυτοκρατορία: για την κ. Ζαχάροβα ο Καποδίστριας ήταν διακεκριμένος συνάδελφος της που πριν δύο αιώνες εστάλη σε αποστολή στα Βαλκάνια, όπως είχαν σταλεί παλαιότερα οι Ορλώφ και ο Κατσώνης.
Για τις αυτοκρατορίες υπάρχουν εθνότητες αλλά δεν μετράνε όπως στα εθνικά κράτη: αν ο τάδε είναι ικανός ή κόλακας, προάγεται και χρησιμοποιείται – ή δωροδοκεί και χρησιμοποιείται, όπως συνέβαινε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αν ο κ. Φιντάν ένιωθε συνεχιστής της, θα τιμούσε την πιστή οικογένεια Καραθεοδωρή αλλά θα κατήγγελλε τους προδότες Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο και (θείο του) Ιωάννη Καρατζά ότι «σήκωσαν» το κρατικό θησαυροφυλάκιο της Βλαχίας και το έσκασαν στη Δύση.
«Πρίγκηπας» ο Μαυροκορδάτος, «Κόμης» ο Καποδίστριας, εγκατέλειψαν τις αυτοκρατορίες, βρέθηκαν σε Μωριά και Ρούμελη αγωνιζόμενοι να δημιουργήσουν ρωμέικο έθνος-κράτος, να το κυβερνήσουν. Δεν ξέρω πόσο «Έλληνες» –με τη σημερινή έννοια– αισθάνονταν, αλλά μάλλον περισσότερο από τον «Κάπο της Καρύταινας» Κολοκοτρώνη, τον «Αρματωλό των Αγράφων Καραϊσκάκη ή τον δολοφόνο του Καποδίστρια «Μπέη της Μάνης» Μαυρομιχάλη: περισσότερη «εθνική συνείδηση», με την έννοια του τι θα ήταν το κράτος που ήθελαν να κυβερνήσουν, είχαν οι κοσμοπολίτες πολιτικοί Καποδίστριας-Μαυροκορδάτος, παρά οι γηγενείς –βαθιά τοπικιστές δηλαδή– πολέμαρχοι Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης, Μαυρομιχάλης ή ο πολυτραγουδισμένος μικρέμπορος και τοκιστής Μακρυγιάννης.
Το πραγματικό πρόβλημα σήμερα δεν είναι η εθνικότητα ή εθνικοφροσύνη του ήρωα του κ. Σμαραγδή αλλά ότι για την κ. Ζαχάροβα ο Βολοντιμίρ Ζελένσκι δεν θεωρείται διακεκριμένος συνάδελφος σαν τον Καποδίστρια αλλά άθλιος προδότης (σαν τους Καρατζά-Μαυροκορδάτο) που έχει αποσπάσει υπηκόους και εδάφη από την αυτοκρατορία.
Αυτό που δεν ίσως καταλαβαίνει από τα αυτοκρατορικά της δώματα, είναι ότι με τον φρικτό αιματηρό πόλεμο που διεξάγει εναντίον του η Ρωσία, δημιουργεί στα σύνορά της ισχυρό εχθρικό έθνος-κράτος που δεν υπήρχε και θα το έχει πλέον μονίμως απέναντί της, σαν δεύτερη Πολωνία.
