Μία από τις ταινίες της φετινής Μπερλινάλε που, παρότι δεν ακούστηκε πολύ στην πρώτη προβολή της, άφησε πίσω της πολύ καλές εντυπώσεις και στόμα με στόμα απέκτησε πολύ καλό όνομα είναι η «Rose» του αυστριακού σκηνοθέτη Μάρκους Σλάιντσερ με πρωταγωνίστρια τη Γερμανίδα Σάντρα Χούλερ, μία από τις μεγαλύτερες αυτή τη στιγμή ευρωπαίες σταρ μετά τη διπλή επιτυχία της το 2023 με την «Ανατομία μιας πτώσης» και τη «Ζώνη ενδιαφέροντος». Η ταινία «Rose» διαδραματίζεται μετά τον βάναυσο 30ετή πόλεμο (1618-1648), στον οποίο ο αριθμός των νεκρών σε ορισμένες περιοχές της Γερμανίας ξεπέρασε το 50% του πληθυσμού. Η Χούλερ υποδύεται τη Ρόουζ, μια σημαδεμένη στο πρόσωπο, σιωπηλή στρατιώτη και, το κυριότερο, μια γυναίκα που ζει εδώ και καιρό μεταμφιεσμένη σε άντρα. Η Ρόουζ φτάνει σε ένα μικρό χωριό για να διεκδικήσει ένα εγκαταλελειμμένο αγρόκτημα παρουσιάζοντας τον εαυτό της ως τον χαμένο γιο του ιδιοκτήτη. Με τον καιρό, οι καχύποπτοι, βαθιά θρησκευόμενοι χωρικοί αρχίζουν σιγά σιγά να αποδέχονται αυτόν τον σκληρά εργαζόμενο, θεοσεβούμενο άντρα. Αλλά η Ρόουζ ζει με τον συνεχή φόβο ότι το ψέμα της θα αποκαλυφθεί. Και αν αυτό γίνει οι συνέπειες, πιθανόν, να είναι θανατηφόρες.
«Μου άρεσε η ιδέα να υποδυθώ κάποιον με αυτόν τον τρόπο, όπως επίσης μου άρεσε η πιθανότητα δημιουργίας ενός είδους μνημείου· μιας μαρτυρίας για αυτόν τον άνθρωπο», είπε η Χούλερ στο Βερολίνο για την ηρωίδα της που μοιάζει με φορέα φεμινισμού πριν καν υπάρξει αυτός ο όρος. «Ηθελα επίσης να δω αν θα μπορούσα να τα βγάλω πέρα. Γιατί δεν ήταν καθόλου εύκολο. Το βρήκα πραγματικά δύσκολο να υποδυθώ κάποιον που όχι απλώς μεταμφιέζεται από γυναίκα σε άντρα, αλλά υπό αυτή τη συνθήκη, μέσα σε αυτή την πλάνη, χτίζει μια ολόκληρη ιστορία ζωής. Ηταν κάτι που ως ηθοποιός δεν είχα ξανακάνει ποτέ».
Θηλυκός Αμλετ
Ωστόσο, η Σάντρα Χούλερ έχει υποδυθεί άντρα στο παρελθόν. Η θεατρική παράστασή της στον ρόλο του σαιξπηρικού «Αμλετ» είχε δημιουργήσει αρκετό θόρυβο. «Στο θέατρο, η ανάληψη ενός ανδρικού ρόλου από μια γυναίκα ηθοποιό είναι κάτι διαφορετικό από ό,τι στον κινηματογράφο», επεσήμανε η Χούλερ. «Στη σκηνή είναι ξεκάθαρο ότι είμαι μια γυναίκα ηθοποιός που υποδύεται έναν ανδρικό ρόλο, οπότε μπορείς να το προσεγγίσεις σε διαφορετικά επίπεδα πέρα από το ρεαλιστικό που έχουμε σε αυτή την ταινία. Ειδικά εδώ, όπου η ζωή του χαρακτήρα κινδυνεύει, αν αποκαλυφθεί».
Το περίεργο όμως είναι ότι στη «Rose», ως ηθοποιός, η Χούλερ αντιμετώπισε «τεχνικά» κυρίως εμπόδια και όχι «εσωτερικά». «Η ταινία γυρίστηκε σε τρεις διαφορετικές εποχές, άνοιξη, καλοκάιρι και χειμώνα, γιατί ο Μάρκους ήθελε γνησιότητα στο φυσικό περιβάλλον. Δεν ήταν εύκολο να επιστρέφεις σε έναν ρόλο που είχες αφήσει για καιρό». Σε ό,τι αφορά το εσωτερικό της ηρωίδας, «η Ρόουζ κρατάει πολλά μέσα της. Ελάχιστα από αυτά που την κινούν βγαίνουν προς τα έξω. Το να διατηρεί αυτό το ενδιαφέρον της, να κρατάει τα πάντα μέσα της, να αφήνει ελάχιστα να φανούν – η μεταμφίεση στην οποία είναι κυριολεκτικά παγιδευμένη – ήταν συναισθηματικά απαιτητικό και πολύ ενδιαφέρον».
Σε ανοδική πορεία
Γεννημένη στις 30 Απριλίου του 1978 στη Σουλ (τότε στην Ανατολική Γερμανία), η Σάντρα Χούλερ έγινε για πρώτη φορά γνωστή πέρα από τα σύνορα της πατρίδας της το 2016, όταν το Φεστιβάλ των Καννών επέλεξε στο επίσημο πρόγραμμά του την ταινία «Τόνι Ερντμαν» της Μάρεν Αντε. Η ταινία δεν κέρδισε κάποιο βραβείο στο φεστιβάλ, αλλά έγινε θέμα πολλών συζητήσεων και αργότερα έφτασε ως τα Οσκαρ διεκδικώντας το καλύτερης διεθνούς (μη αγγλόφωνης) ταινίας. Από τότε, η καριέρα της Χούλερ έχει ανοδική πορεία. Αλλά το 2023 ήταν πραγματικά η χρονιά της, με τις δύο ταινίες της που επίσης ξεκίνησαν από τις Κάννες, τη «Ζώνη ενδιαφέροντος» και την «Ανατομία μιας πτώσης», για την οποία η Χούλερ διεκδίκησε το Οσκαρ πρώτου ρόλου. Η επιτυχία τους την έκανε περιζήτητη και εκτός Ευρώπης, στο Χόλιγουντ. Είναι το δεύτερο όνομα σε δύο ταινίες της που θα δούμε μέσα στο 2026, το «Digger» με τον Τομ Κρουζ και το «Project Hail Mary» με τον Ράιαν Γκόσλινγκ. Για την ίδια τη Χούλερ η εμπειρία αυτή ήταν μια πρόκληση διότι δεν ήταν σίγουρη ότι θα μπορούσε να λειτουργήσει υπό συνθήκες πολύ διαφορετικές από αυτές που γνώριζε δουλεύοντας στην Ευρώπη. Και σίγουρα δεν έχει καμία πρόθεση να αφήσει πίσω τη χώρα της. Εξάλλου, η «Rose», που γυρίστηκε μετά τις δύο προαναφερθείσες ταινίες, είναι μια επιστροφή της στην έδρα της, εκεί όπου απέκτησε τη φήμη της.
Σημασία στην αυθεντικότητα
H ασπρόμαυρη ταινία που είναι η τρίτη σκηνοθετική δουλειά του Μάρκους Σλάιντσερ (πρώην βοηθού του Μίχαελ Χάνεκε στη «Λευκή κορδέλα» και σκηνοθέτη της ταινίας «Μίχαελ») γυρίστηκε σε αυθεντικές τοποθεσίες στα ανατολικά της Γερμανίας και στην Αυστρία. Ο,τι βλέπουμε στην οθόνη είναι αυθεντικό. Τα σπίτια και οι φάρμες χτίστηκαν από την αρχή στο πρότυπο των κτισμάτων του 17ου αιώνα και όλες οι προϋποθέσεις δημιουργήθηκαν ώστε ο θεατής να μπορεί πραγματικά να έχει την αίσθηση ότι βρίσκεται σε εκείνον τον χρόνο και τον τόπο.
«Στα μέρη των γυρισμάτων ο Μάρκους ενδιαφερόταν να μην καταστρέφονται τα χωράφια ή να μη χρειάζονται συντήρηση τα τοπία ώστε η εικόνα που φτιάχναμε να μοιάζει ακόμα περισσότερο με την τότε», είπε η Χούλερ. Παρότι πολλά από τα γυρίσματα θα μπορούσαν να γίνουν σε στούντιο, ο Σλάιντσερ ήταν αντίθετος με αυτή την ιδέα. «Ηταν σημαντικό γι’ αυτόν να υπάρχει πραγματικά ο αχυρώνας, να υπάρχει ένα πραγματικό γουρούνι. Ολα τα ζώα είναι αληθινά».
Για τη Σάντρα Χούλερ, πάντως, το να κάνεις κινηματογράφο δεν είναι καθόλου δύσκολο. «Το να είσαι ηθοποιός και να κάνεις κινηματογράφο είναι πλεονέκτημα, ορισμένες φορές μάλιστα πολυτελείας, γιατί κάποιος θα υπάρχει πάντα δίπλα σου για να φροντίζει για όλα. Αυτό που βρίσκω δύσκολο είναι όταν, ενώ εργάζεσαι, υπάρχουν γύρω σου άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν τι κάνεις ή όταν κάποιος πιέζεται να κάνει κάτι που δεν θέλει».
