Αν για ένα πράγμα μπορεί κανείς να μιλήσει με βεβαιότητα σε σχέση με τη φετινή κινηματογραφική Μπερλινάλε, αυτό είναι το ισχυρό «γυναικείο αποτύπωμά» της. Τόσο σε ταινίες εντός συναγωνισμού όσο και εκτός, η γυναικεία ψυχή, το γυναικείο πνεύμα, όπως και το γυναικείο σώμα, αποτελούν κυρίαρχη δύναμη – αρκεί να θυμηθεί κανείς τη Γερμανίδα Σάντρα Χούλερ στην ταινία «Rose» του Μάρκους Σλάιντσερ, τη Φινλανδή Σέιντι Χάνα στο θρίλερ «Nightborn» της Χάνα Μπέργκχολμ, όπως και την Αμερικανίδα Εϊμι Ανταμς στην ταινία «At the sea» (Στη θάλασσα) του Ούγγρου Κορνέλ Μουντρούτσο, όπου υποδύεται μια γυναίκα με απώλεια μνήμης.
Και χθες, σε μια ερμηνεία που είναι βέβαιο ότι θα συζητηθεί στα βραβεία της ερχόμενης Κυριακής, η Ζιλιέτ Μπινός έκανε και πάλι το θαύμα της. Στην ταινία «Queen at sea» (Βασίλισσα στη θάλασσα) του Λανς Χάμερ, η γαλλίδα σταρ υποδύεται μια μάλλον κοινή γυναίκα, πιασμένη στη φάκα αρκετά γνώριμων καταστάσεων σε ανθρώπους της μέσης ηλικίας. Η ηρωίδα της Μπινός βρίσκεται παγιδευμένη ανάμεσα στη μητρότητα – ως ανύπαντρη μητέρα που προσπαθεί να μεγαλώσει σωστά μια έφηβη κόρη (Φλόρενς Χαντ) η οποία μόλις ανακαλύπτει τη σεξουαλικότητά της – και στη φροντίδα μιας μητέρας (Ανα Κόλντερ-Μάρσαλ) που έχει πληγεί από τη νόσο Αλτσχάιμερ και ίσως κακοποιείται από τον σύζυγό της (Τομ Κόρτνεϊ), πατριό της πρώτης. Στην ταινία βλέπουμε το παριζιάνικο σύμβολο να προσπαθεί να βγάλει άκρη μέσα σε οίκους ευγηρίας και γηροκομεία και τα άχαρα λογιστικά των κοινωνικών υπηρεσιών στο σύγχρονο Λονδίνο. Κάποιος ανέφερε ότι σε αυτή την ταινία η Ζιλιέτ Μπινός σού δίνει την αίσθηση ότι βρέθηκε κατά λάθος σε ταινία του Κεν Λόουτς. Είναι σωστό.
«Αυτό που μου άρεσε πολύ στην ιστορία αυτής της ταινίας είναι ότι άπαξ και βρεθείς σε μια κατάσταση όπως αυτή της ηρωίδας μου, όταν δηλαδή νιώσεις ότι έχεις εσύ πλέον την ευθύνη των γονέων σου, υπάρχει το ενδεχόμενο να πάρεις αποφάσεις που στο τέλος της ημέρας να είναι όλες λάθος» δήλωσε η Μπινός, η οποία μάλιστα επισήμανε ότι έχει ζήσει καταστάσεις περίπου σαν αυτή που βλέπουμε στην ταινία «Βασίλισσα στη θάλασσα». Εχει βιώσει ταυτόχρονα τη δυσκολία της ανατροφής της νέας γενιάς και της φροντίδας ανθρώπων της τρίτης ηλικίας που όμως δεν είχαν πλέον την ανεξαρτησία που είχαν στο παρελθόν και χρειάζονταν στήριξη.
Γκρίζα ζώνη
«Η ηρωίδα μου παίρνει μια απόφαση που πιστεύει ότι είναι η σωστή για τη μητέρα της. Βλέπει κατάματα το πρόβλημα και προσπαθεί να το λύσει με τον καλύτερο τρόπο. Αλλά αυτή η απόφαση τη βάζει ξαφνικά μέσα σε ένα εντελώς διαφορετικό “σύστημα”, το σύστημα που λέγεται κοινωνική πρόνοια και είναι ένα σύστημα που η ίδια δεν μπορεί να ελέγξει, οπότε χάνει τον έλεγχο. Αυτό το σύστημα που υποτίθεται ότι υπάρχει για να βοηθά ανθρώπους, γίνεται ξαφνικά ένας εφιάλτης». Βεβαίως, στην ταινία του Λανς Χάμερ τίποτα δεν είναι λευκό ή μαύρο και όλα κινούνται σε μια γκρίζα ζώνη έτσι ώστε να απεικονιστεί όσο το δυνατόν καλύτερα το σύνθετο του θέματος όπως και των προσώπων που περιστοιχίζουν την ιστορία. Η ταινία δεν θέλει να κατηγορήσει την κοινωνική πρόνοια αλλά να μας βάλει σε σκέψεις για την πιθανή θεραπεία ενός συστήματος, προφανέστατα άρρωστου.
