Θύρα 7

Τα χρόνια κύλησαν. Πέρασαν. Τίποτα δεν είναι ίδιο. Ακόμη και η φορά του φαληρικού γηπέδου άλλαξε. Από ανατολή – δύση σε βορράς – νότος ώστε να μην «τυφλώνονται» οι γκολκίπερ. Το λένε και εκσυγχρονισμό. Ενα μόνο μένει το ίδιο. Η αγάπη για το κόκκινο και το άσπρο. Το πάθος για τον Ολυμπιακό. Και οι θύμησες που δεν φεύγουν στιγμή από το μυαλό όλων. Ενα απόγευμα ακριβώς πριν από 45 χρόνια. Ενα απομεσήμερο, γιατί τότε τα ματς, ακόμη και τα ντέρμπι διεξάγονταν 3 το μεσημέρι. Ηλιος που έλουζε το γήπεδο. Η παρέα του Μάικ Γαλάκου που έγινε… Γκολάκος με το χατ-τρικ, να διαλύει την άμυνα της ΑΕΚ. Το 6-0 εκκωφαντικό. Αμέσως μετά τη λήξη, αυτό που συνήθιζε τότε το κοινό: να τρέχει έξω από τα αποδυτήρια και στη θύρα των επισήμων ώστε να δει, να αποθεώσει από κοντά τα ινδάλματά του. Αλλά κάποιοι δεν πρόλαβαν. Οι σκάλες μάτωσαν. Τα τουρνικέ το ίδιο. 21 παιδιά χάθηκαν. Εσβησαν για την αγάπη τους. Τον Ολυμπιακό. Το ποδόσφαιρο. Το σούρουπο έπεφτε όταν τα νέα άρχισαν  να ταξιδεύουν όχι με την ταχύτητα αστραπής όπως στις μέρες μας, αλλά σιγά σιγά. Πληροφορίες με το σταγονόμετρο. Φρούδες ελπίδες μήπως τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά. Η νύχτα που πάγωσε όλη η Ελλάδα σε μια τραγωδία που άγγιξε όλη την κοινωνία.

Κανείς όμως δεν ξεχνά. Κάθε χρόνο από τότε, ο οργανισμός του Ολυμπιακού επιβεβαιώνει πως είναι ενωμένος και τιμά τη μνήμη των νεκρών του. Φίλοι της ομάδας που το 1981 ήταν αγέννητοι προσέρχονται στο Νέο Φάληρο λες και νιώθουν μια ιερή υποχρέωση να δώσουν το παρών εκεί που κάποια «αδέλφια» τους άφησαν την τελευταία τους πνοή. Αδικα. Με το «γιατί» να πλανάται ακόμη και τώρα στον ουρανό και οι σκόρπιες σκέψεις για το τι συνέβη να χάνονται στα νερά που ακούγονται ώρες ώρες πολύ δυνατά.

Αλλά ακόμη δυνατότερα ηχεί στα αφτιά το «Αθάνατοι», σε ένα προσκλητήριο νεκρών που όποιος έχει βρεθεί εκεί και το έχει ακούσει, δεν μπορεί να το λησμονήσει ούτε να μείνει ασυγκίνητος.