Ενα 10χρονο παιδί στη Βουλιαγμένη έζησε στα παιδικά του χρόνια το όνειρο των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, καθώς έξω από το σπίτι του διεξαγόταν το τρίαθλο. Λίγες μέρες νωρίτερα είχε «τρελαθεί» με την κατάκτηση του Euro από την Εθνική ποδοσφαίρου στην Πορτογαλία και ένα χρόνο μετά πανηγύρισε και πάλι ως παιδί την κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ στο Βελιγράδι.
Πλέον ο Αλέξανδρος Γκιννής δεν είναι ο νεαρός πιτσιρικάς που πανηγύριζε για τις επιτυχίες της Ελλάδας στον αθλητισμό, αλλά ένας διεθνούς κλάσης σκιέρ, που χθες το βράδυ μπήκε στο Σαν Σίρο του Μιλάνου ως σημαιοφόρος της Ελλάδας.
«Οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι το όνειρο κάθε παιδιού. Το να πιάσεις τα όρια για την ελληνική ομάδα ήταν σχετικά εύκολο για μένα. Ηταν κάτι που το ήθελα, το περίμενα, αλλά το ότι γίνεται και στην πράξη πραγματικότητα είναι κάτι μοναδικό» είπε στα «ΝΕΑ» ο κορυφαίος αθλητής της ομάδας μας, στη συνέντευξη που μας έδωσε τρεις μέρες πριν από την τελετή έναρξης.
«Από την Ελλάδα οι αναμνήσεις μου ήταν πάντα οι καλύτερες. Εφυγα στα 16 μου οπότε όλα μου τα παιδικά χρόνια ήταν εκεί. Εξω από το σπίτι μου στη Βουλιαγμένη έγινε το τρίαθλο και το απόλαυσα, όπως φυσικά και τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Αλλά και το Euro που πήραμε το 2004 και το Ευρωμπάσκετ το 2005, το 2006 που κερδίσαμε τις ΗΠΑ στο μπάσκετ ήταν ξεχωριστές στιγμές για τις παιδικές μου αναμνήσεις» μας λέει και όταν αναρωτιόμαστε πώς δεν ασχολήθηκε με κάποιο από αυτά τα αθλήματα, αλλά τον κέρδισε το σκι, γελάει:
«Μια τρελή ιστορία το πώς έφτασα τόσο μακριά στο αλπικό σκι, στα 31 μου έχω κάνει καριέρα. Πολύ απλό διότι είχα μια… τρελή οικογένεια με τον πατέρα μου τον Μιχάλη και τη μητέρα μου Τζίνη που υποστήριζαν ό,τι και αν έκανα.
Είχα ασχοληθεί με μπάσκετ και βόλεϊ μικρός, ακόμα και στίβο και φυσικά λόγω Βουλιαγμένης είχα κάνει και σερφ και γενικότερα ιστιοπλοΐα, αλλά μου άρεσε το σκι» λέει με τον πατέρα του να διευθύνει μια σχολή στον Παρνασσό.
«Στην Ελλάδα έχουμε πανέμορφα βουνά με χιόνι και τοποθεσίες, δεν έχουμε απλά την τεχνογνωσία για το άθλημα. Θα μπορούσαμε βάσει τοποθεσιών σίγουρα να διοργανώνουμε αγώνες. Εχουμε τρομερά μέρη, ορεινά ιδανικά για αγώνες, απλά δεν είχαμε ποτέ αθλητές στο τοπ επίπεδο και αυτό ήταν ένα θέμα, αλλά δεν είχαν τόσο μεγάλη δημοφιλία τα χειμερινά σπορ και μας λείπει η τεχνογνωσία για αυτά τα αθλήματα.
Προσωπικά με βοήθησε ότι έμεινα στο εξωτερικό για το σκι. Σαν Ελληνες έχουμε μια νοοτροπία και ένα πείσμα που άλλες φορές είναι καλό και άλλες κακό, εμένα δούλεψε στο να μην το βάζω κάτω και να μην τα παρατάω. Πρόσφατα έκανα το 10ο χειρουργείο της καριέρας μου (!) αλλά είμαι πάλι εδώ όρθιος. Εχω μια πολύ δυνατή ομάδα από πίσω, δικούς μου ανθρώπους, φανταστικά άτομα, η ομάδα μου, η μητέρα μου, ο αδελφός μου που μου δίνουν το κουράγιο να συνεχίσω. Είμαι πολύ υπερήφανος για αυτά τα come back, δεν μπορώ να ξέρω μέχρι πότε θα είμαι στις επάλξεις».
Και ο στόχος στους Αγώνες:
«Ξεκάθαρα ένα μετάλλιο, δεν θα με ενδιέφερε να πάμε εκεί για να βγούμε 18οι, δεν είχε νόημα. Ολα ή τίποτα. Εχω πάρει μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο που είναι κάθε χρόνο, έχω πάρει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που είναι κάθε 2 χρόνια, μου λείπει το ολυμπιακό μετάλλιο για να κάνω το τριπλ κράουν» λέει ο πρωταθλητής μας που αγωνιζόταν με τα χρώματα των ΗΠΑ και από το 2020 «τρέχει» με τα γαλανόλευκα.
«Μεγάλη τιμή που επιλέχθηκα ως σημαιοφόρος και θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην ΕΟΕ και προσωπικά στον πρόεδρο Ισίδωρο Κούβελο για όλη τη στήριξη στην ομάδα και στο πρόσωπό μου.
Τεράστια τιμή που θα εκπροσωπήσω τα ελληνικά χρώματα και θα είμαι στην εκκίνηση με ένα χαμόγελο μακάρι να το έχω και στο τέλος. Είναι όνειρο ζωής, θα μπορούσε να γίνει νωρίτερα, αλλά ήμουν άτυχος γιατί είχα σοβαρούς τραυματισμούς.
Ναι, θα ήθελα να βοηθήσω να μάθει ο κόσμος περισσότερο στην Ελλάδα τα χειμερινά αθλήματα. Υπάρχουν 4 βασικά αγωνίσματα στο αλπικό σκι, το slalom, το Giant Slalom, το ελευθέρας κατάβασης, το Super G.
Αυτό που κάνω εγώ, το slalom, είναι το πιο εξειδικευμένο αλλά ιδανικό για χώρες που δεν έχουν μεγάλη παράδοση.
Το σκι στο εξωτερικό είναι πολύ διαδεδομένο και επαγγελματικό. Στο τοπ επίπεδο ζουν από αυτό οι αθλητές, είναι επαγγελματίες και υπάρχουν ομοσπονδίες που τα παρέχουν όλα και μιλάμε για εκατομμύρια. Το ξέρω γιατί ήμουν στην ομάδα νέων των ΗΠΑ.
Στον τελευταίο αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου στην Αυστρία είχε σχεδόν 60.000 θεατές στους αγώνες», καταλήγει.
