Το πιο δυσοίωνο ταξίδι

Και, τελικά, ο Πρωθυπουργός πηγαίνει στην Τουρκία. Παρά τη διαρκή πρωτοφανή κλιμάκωση των προκλήσεων της Αγκυρας κατά της ελληνικής κυριαρχίας πριν από το ταξίδι. Οχι μόνο ρητορική, μα και επίσημη, που δεν επιτρέπει υπεκφυγές: πλήρης συγκεφαλαίωση των ακραίων τουρκικών διεκδικήσεων κατά της Ελλάδας στο Αιγαίο με ρητή αναφορά στη μόνιμη διάρκειά τους: κυριαρχία στο μισό Αρχιπέλαγος, απαίτηση για αποστρατιωτικοποίηση πλήθους νησιών που, κάποια εκ των οποίων, κατοικημένα δε, καθίστανται έτσι περίκλειστα από τουρκικά ύδατα, απαίτηση λήψης τουρκικής άδειας για κάθε ενέργεια της Ελλάδας ανατολικά του 25ου μεσημβρινού και όχι μόνο.

Είναι συνεπώς πασιφανές ότι πρόκειται για εξαιρετικά δυσοίωνο ταξίδι, καθώς από τη στιγμή που γίνεται υπό τέτοιο καθεστώς σαφώς νομιμοποιεί προς συζήτηση την τιθέμενη από τους Τούρκους ακραία επιθετική ατζέντα. Αλλιώς θα ήταν αδιανόητο. Από έναν πρωθυπουργό ο οποίος, μόλις δύο εβδομάδες πριν, έλεγε ότι στο ταξίδι αυτό «μπορεί να γίνει απλώς μία επισκόπηση των σχέσεων» και να συζητηθούν ζητήματα «χαμηλής πολιτικής». Ομως, πριν καν πάει, έχει ήδη διαψευσθεί τραγικά. Αλλά ήδη… ξέχασε τι μόλις είπε και έκανε άτακτη οπισθοχώρηση. Αραγε τι φαντάζεται ότι θα καταφέρει εκεί έχοντας ήδη ηττηθεί βαριά πριν καν αναχωρήσει;

Ο,τι και να φαντάζεται, όφειλε να διαθέτει την ελάχιστη επάρκεια να αντιλαμβάνεται ότι αυτό θα παραμείνει στη φαντασία του. Αντίθετα, θα επιδεινώσει την ήδη πολύ αρνητική ελληνοτουρκική ισορροπία, η οποία διολισθαίνει καθημερινά όλο και πιο επικίνδυνα όσο εκείνος επιμένει να αρνείται με ανάξιες λόγου διαστρεβλώσεις την πραγματικότητα.

Αυτό δεν είναι πολιτική. Ιδίως έναντι της Τουρκίας, ιδίως, της σημερινής. Το να κρύβεσαι από την πραγματικότητα παρουσιάζοντάς τη σε εκδοχή… παράλληλου σύμπαντος μόνο βαριά δεινά επιφέρει και είναι παντελώς ακατανόητο.

Επιπλέον, ευλόγως θα προκαλεί καχυποψία στο Ισραήλ για τις πραγματικές προθέσεις της Ελλάδας, όταν αυτή η συμμαχία έχει καταστεί ζωτικής σημασίας. Μήπως αυτές ήθελε να διαπιστώσει από πρώτο χέρι ο υπουργός Αμυνας της χώρας επί τρεις ημέρες στην Αθήνα;

Την ίδια ώρα, επαναλαμβάνει ότι δεν θέλει επιδιαιτητές και διαμεσολαβητές στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αναφερόμενος στους Αμερικανούς. Απελπισμένος από την αδιαφορία τους γι’ αυτόν κάνει το ένα βαρύ λάθος μετά το άλλο «χαρίζοντάς» τους, λόγω ανεπάρκειας, στην Τουρκία αντί να παλέψει.

Αν πάλι έχει την εντύπωση ότι με τέτοιες… αγριάδες, ή με κινήσεις τραγικών υποχωρήσεων όπως αυτό το ταξίδι, που έτσι εκλαμβάνεται πανταχόθεν, θα ανοίξει τις πόρτες τους ενώ τον αγνοούν, μαζί με την Ελλάδα, η πλάνη είναι χειρότερη: θα δείξει ακόμα πιο ακατάλληλος για συνομιλητής, επιβεβαιώνοντας την υφιστάμενη πολιτική: ότι εδώ μετράει μόνο η Αγκυρα. Αυτή κάνει κουμάντο. Αυτό ακριβώς τους λέει. Που δυστυχώς στηρίζεται, μεταξύ πολλών άλλων, τόσο στη διαρκή πρακτική ανοχών και υποχωρήσεων όσο και σε εκείνη την αδιανόητη αυτόκλητη τηλεοπτική δήλωση του ίδιου του Μητσοτάκη ότι πρέπει να προετοιμαζόμαστε για δυσβάστακτες υποχωρήσεις.

Βεβαίως, σε αυτό και μόνο το πλαίσιο που ο ίδιος δημοσίως έθεσε, δεν υφίστανται πια ακατανόητα. Ολα αποκτούν νόημα: ότι φτάνει η ώρα που ετοιμάζεται να πράξει αυτό που ο ίδιος είπε.