Την ώρα που η Μαρία Καρυστιανού ετοιμάζει τη στρατηγική της για να πολιτευτεί, την ώρα που η Ζωή Κωνσταντοπούλου αναζητεί στρατηγική για να υπερκεράσει την πρώην φίλη της την οποία στο παρελθόν έχει συμβουλεύσει, ο Αλέξης Τσίπρας προχωρεί ακάθεκτος στη δημιουργία του δικού του κόμματος. Για να οργανώσει το σχήμα με το οποίο θα κατεβεί εκ νέου στον στίβο της πολιτικής διεκδικώντας εκ νέου την είσοδο στη Βουλή, χρησιμοποιεί το περίφημο Ινστιτούτο Αλέξη Τσίπρα, το οποίο έχει μεν γραφεία, επιστημονικούς συνεργάτες, απέκτησε πρόσφατα μάλιστα Ομάδα Εργασίας για την επεξεργασία κειμένου θέσεων με αντικείμενο τη «σύγκλιση της Σοσιαλδημοκρατίας, της ριζοσπαστικής Αριστεράς και της πολιτικής Οικολογίας».
Υποθέτω ότι είναι νόμιμο το ότι ο Αλέξης Τσίπρας χρησιμοποιεί το δικό του Ινστιτούτο, που χρηματοδοτείται από το κράτος, για τη δημιουργία κόμματος – δεν μπορώ να φανταστώ ότι η σύγκλιση της Σοσιαλδημοκρατίας, της ριζοσπαστικής Αριστεράς και της πολιτικής Οικολογίας απασχολεί τόσο κόσμο για θεωρητικούς λόγους.
Διαβάζω τη λίστα με τις προσωπικότητες που συνθέτουν αυτή την Ομάδα Εργασίας και, ειλικρινά, συγκινούμαι. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει καταφέρει να πείσει σημαντικούς καθηγητές και διδάκτορες ότι η πρώτη θητεία του ήταν ένα είδος προπαίδειας, ότι οι συναναστροφές του με φιλοσόφους όπως ο Ζίζεκ, ο Αγκάμπεν και η Ναόμι Κάμπελ (συγγνώμη, Ναόμι Κλάιν) ήταν ένα είδος μαθητείας κι ότι, στο εξής, θα μπει στο μυαλό του Γιώργου Σιακαντάρη για να χτίσει μαζί του τη σοσιαλδημοκρατία – κάτι που βασανίζει τον ευκλεή συνεργάτη του Τσίπρα πολλά χρόνια, από την εποχή που ο Τσίπρας αποκαλούσε τον Κώστα Σημίτη «πρωθυπουργό που έβλεπε τις μίζες να περνούν».
Υποθέτω ότι ο Τσίπρας, λίγο περισσότερο ίσως κι απ’ ό,τι φαίνεται στο βιβλίο «Ιθάκη», έχει κάπως αλλάξει. Εχει μάλλον καταλάβει ότι δεν μπορεί να πειράξει τους αρμούς της εξουσίας και ψάχνει απλώς μια θέση ανάμεσά τους. Μια θεσούλα δηλαδή που θα τον εξασφαλίσει στη μόνη δουλειά που έχει μάθει να κάνει, να σφίγγει χέρια και να ανεβαίνει σε βάθρα βγάζοντας λόγους.
Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι τα βασικά πρόσωπα της Ομάδας Εργασίας. Και καλά ο Νίκος Μαραντζίδης, που τον θυμάμαι έντρομο ως δημοσκόπο την εποχή του δημοψηφίσματος, έχει επωμιστεί το βάρος της μετατόπισής του εδώ και καιρό. Ο Σιακαντάρης;
Ξέρω την αντίρρηση. Αλλαξαν οι εποχές, άλλαξε κι αυτός. Δεν μπορώ να τη δεχτώ αυτή την αντίρρηση. Είναι θεμιτό να αλλάζουν ιδέες οι άνθρωποι, αυτό ιδίως συμβαίνει στη μετάβαση από τη νεότητα σε μια προχωρημένη ωριμότητα. Αλλά με δεδομένο ότι ο Σιακαντάρης έχει γράψει απαξιωτικότατα για τον Τσίπρα, τον ίδιο Τσίπρα, με εντυπωσιάζει η σημερινή συνεργασία τους, μάλιστα με ιδεολογικό πρόσημο.
Ας θυμηθούμε τι έχει γράψει για τον σημερινό του συνεργάτη το 2015, αμέσως μετά το δημοψήφισμα και την κωλοτούμπα:
«Αισθητική του, οι ειρωνείες και οι χλευασμοί της Ζωής Κωνσταντοπούλου κατά πάντων, ακόμη και κατά των “δικών” της, αν έχει “δικούς” της. Ηθική του, οι απειλές κατά όσων πολιτών υποστήριζαν το Ναι. Πολιτική του, το μπολσεβίκικο “έχουμε την κυβέρνηση, αλλά όχι ακόμη την εξουσία”. Οραμά του, η μονολιθικότητα. […] Πολύ φοβάμαι […] πως δεν είναι σε θέση να προσφέρει μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα τίποτα θετικό για τη χώρα. Είμαι δε πολύ πιο σίγουρος πως δεν μπορεί να προσφέρει και τίποτα αριστερό. Αυτό δεν είναι Αριστερά, είναι η ντροπή της. Γιατί είναι ντροπή της Αριστεράς να κυβερνάς με οδηγό το ψεύδος».
Ωραία παρέα για σοσιαλδημοκρατία.
Θα ελευθερώσουν κι εμάς!
Στενοχωρήθηκαν διάφοροι, και ιδίως ένα άγνωστο σε μένα μέτωπο «Γασσάν Καναφάνι», που ο Δήμος Αθηναίων δεν έδωσε αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου για να γίνει εκδήλωση υπέρ του αιματοβαμμένου καθεστώτος του Ιράν, μάλιστα σχεδόν ταυτόχρονα με τις πληροφορίες ότι το καθεστώς των μουλάδων έχει δολοφονήσει δεκάδες χιλιάδες αγωνιστές για την ελευθερία. Και πού αποδίδει το μέτωπο την ακύρωση της εκδήλωσης; Στο γνωστό κέντρο των θεωριών συνωμοσίας, τον σιωνισμό! Λένε βέβαια ότι η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί αλλού. Δικαίωμά τους – όπως δικαίωμα έχουν να διοργανώνουν εκδηλώσεις ακροδεξιοί, ακροαριστεροί, ακόμα και οι εχθροί της δημοκρατίας. Η διαφορά είναι ότι στα καθεστώτα που υπερασπίζονται αυτές οι συγκεντρώσεις, όποιος πει κάτι διαφορετικό, και αν οι γυναίκες φορέσουν κάτι που δεν εγκρίνει η κεντρική εξουσία, αντιμετωπίζουν τη φυλακή και την αγχόνη. Αυτό που με εντυπωσιάζει είναι η κατάληξη της κριτικής αυτής σε όσους, από όλο το ιδεολογικό φάσμα, διαφώνησαν με την εκδήλωση υπέρ του δολοφονικού καθεστώτος. Η δήλωση δηλαδή ότι αυτοί θα συνεχίσουν να υπηρετούν τους δολοφόνους (τους οποίους αποκαλούν «φως») και το ακροτελεύτιο σύνθημα «Λευτεριά σε Ελλάδα και Παλαιστίνη»! Δικαιούμαι να απορώ, ποιοι είναι αυτοί που θέλουν να μας ελευθερώσουν – και από τι;
