Δύο τα στοιχεία στα οποία πρέπει να ρίξουμε περισσότερο φως σε αυτή τη «φοβερή και τρομερή» πορεία του Ολυμπιακού στο Τσάμπιονς Λιγκ.
Αρχικά, οι Ερυθρόλευκοι από τότε που ιστορικά άρχισαν την ποδοσφαιρική διαδρομή τους, ξεχώρισαν για το θάρρος και την αυτοπεποίθηση που έβγαζαν στο χορτάρι, τη δυναμική σε κάθε έδρα και τη διάθεσή τους να αναλάβουν επιθετικές πρωτοβουλίες. Σταδιακά, αυτός ο τρόπος παιχνιδιού έγινε κάτι συνώνυμο με τον Ολυμπιακό και κάπως έτσι «γράφτηκαν θρίαμβοι σαν παραμύθια». Με όπλο την επίθεση και όχι την άμυνα, γιατί στον Πειραιά ουδέποτε υιοθέτησαν τακτική-ταμπούρι. Ακόμη και όταν κυνηγούσαν σκορ ή επιτυχίες στην Ευρώπη και αυτές δεν έρχονταν, ακόμη κι αν το γκολ που τους «πάγωνε» θύμιζε μαχαιριά στο φινάλε ενός ματς, η περηφάνια στο παιχνίδι δεν κρυβόταν.
Και μετά ήρθε ο Μεντιλίμπαρ. Σαν άλλος… Μίτσελ, δηλαδή ακόμη ένας ισπανός προπονητής με εξωστρέφεια και με σαφή νοοτροπία και ψυχισμό που λέει «αν θέλουμε να μεγαλώσουμε θα το κάνουμε ως ισχυρή ομάδα». Συμβαίνει από τότε που ήρθε στα μέρη μας ο σπουδαίος αυτός προπονητής. Που διδάσκει όχι μόνο ποδόσφαιρο αλλά δίνει και ισχυρή ταυτότητα στην ομάδα. Που μαζί του βελτιώνονται και εκτοξεύονται οι νέοι και παράλληλα οι μεγαλύτεροι σε ηλικία με την απόδοσή τους πείθουν πως διανύουν δεύτερη εποχή αγωνιστικής ακμής.
Παίζει παντού και πάντα επιθετικά ο έμπειρος κόουτς ή αν προτιμά κάποιος, δεν επιδιώκει να προσαρμοστεί στο εκάστοτε στυλ του αντιπάλου αλλά προκαλεί τον απέναντι αυτός να δώσει σημασία στο πώς θα αναχαιτίσει τους διψασμένους άσους του Ολυμπιακού. Με τη Ρεάλ βγήκε επιθετικά και ηττήθηκε στο Νέο Φάληρο αλλά εκεί είχαμε τη ραψωδία του Εμπαπέ. Στη Βαρκελώνη ναι μεν βαριά ήττα, ωστόσο και πάλι ο προπονητής δεν θέλησε να κρυφτεί στο καβούκι – έπαιξε σαν ομάδα που διεκδικεί αποτέλεσμα και όχι ως σύνολο που θέλει να «κλέψει».
Εστω κι αν εκεί ένας ρέφερι έκλεψε ελπίδες του Ολυμπιακού για κάτι θετικό. Και στα τετ-α-τετ με τη Λεβερκούζεν και τον Αγιαξ, όταν τα δύσκολα ήρθαν ενώπιον όλων, οι μαχητές με την καθοδήγηση του Μεντιλίμπαρ επέλεξαν να δώσουν δύο τελικούς. Με τον τρόπο τον δικό τους. Κόντρα στους Γερμανούς έδειξαν τι σημαίνει ολυμπιακή ψυχή. Και όταν βρήκαν τον Αγιαξ εκτός έδρας, ξανά σύστημα με δύο φορ και ας αφαιρείται ένας παίκτης από τον άξονα. Η νίκη ήρθε, θρίαμβος ήταν η πρόκριση.
Οπως και το γεγονός πως ο συνδυασμός του Ολυμπιακού με τον Μεντιλίμπαρ, φέρνει καρπούς και η διαδρομή είναι εξόχως συναρπαστική. Γιατί έχουν κοινή πεποίθηση για το πώς πρέπει να είναι το σύγχρονο ποδόσφαιρο. Και ταυτίζονται με τις ρίζες τις ερυθρόλευκες!
