Ο πόνος έχει τη δική του ματαιοδοξία. Καθένας μας πάντοτε πιστεύει πως υποφέρει περισσότερο από τους άλλους. Και προσπαθούμε να το δείχνουμε ακόμα και με άγαρμπες κινήσεις, εν θερμώ αποφάσεις, λέξεις.
Ναι, οι φίλοι του ΠΑΟΚ πονούν για τον χαμό των επτά νέων στην καρμανιόλα της Ρουμανίας. Αλλά δεν είναι αποκλειστικό τους προνόμιο. Ο πόνος δεν έχει χρώμα, δεν υποστηρίζει συγκεκριμένη ομάδα, δεν φωνάζει συνθήματα, δεν φορά κασκόλ, δεν γιορτάζει τίτλους. Η απόφαση των φίλων του Δικεφάλου να ματαιώσουν την παρουσία τους στο γήπεδο της Λυών αποτελεί μια χαμένη ευκαιρία για να τιμήσουν τη μνήμη των θυμάτων της τραγωδίας.
Οι επτά άτυχοι νέοι ξεκίνησαν ένα ταξίδι με καύσιμο την αγάπη τους για τον ΠΑΟΚ, για να στηρίξουν την αγαπημένη τους ομάδα, για να δείξουν έμπρακτα την ανεπιτήδευτη πίστη τους. Η μεγάλη τους χαρά θα ήταν να βρίσκονται απόψε στις εξέδρες του γηπέδου της Λυών, να τραγουδήσουν συνθήματα, να φωνάξουν μέσα από την ψυχή τους «ΠΑΟΚάρα», να υψώσουν τα κασκόλ τους, να αποθεώσουν τον Κωνσταντέλια, τον Τάισον και τα άλλα παιδιά του Λουτσέσκου. Να δείξουν στους Γάλλους πώς είναι να αγαπά κάποιος τον ΠΑΟΚ, να γεμίσουν μνήμες και να επιστρέψουν ξανά στη βάση τους για να μοιραστούν με όσους έμειναν πίσω τις αναμνήσεις, τις φωτογραφίες, τις εμπειρίες της μικρής τους οδύσσειας. Να πουν «ήμουν κι εγώ εκεί».
Για όλα αυτά και ακόμα περισσότερα οι φίλοι του ΠΑΟΚ όχι μόνο δεν θα έπρεπε να ματαιώσουν την παρουσία τους στο γήπεδο της Λυών, αλλά να οργανώσουν ακόμα περισσότερα ταξίδια στην πόλη του Ροδανού. Η παρουσία τους εκεί θα ήταν το καλύτερο αποχαιρετιστήριο δώρο για τις ψυχές των θυμάτων της τραγωδίας. Και ένα μήνυμα πως ο πόνος τους κάνει πιο δυνατούς και κρατούν ζωντανή στη μνήμη τους αυτούς που έχασαν τη ζωή τους γεμίζοντας τις θέσεις που άφησαν κενές στην εξέδρα των φιλοξενουμένων. Και κυρίως, πως δεν εγκαταλείπουν την αγαπημένη τους ομάδα σε μία δύσκολη στιγμή για όλους.
