Οσοι την περιμένουν να μπει κι επίσημα στο ρινγκ ως αντίπαλός τους διάβασαν την ιδεολογία της πίσω απ’ τις γραμμές της ανάρτησής της για τα ελληνοτουρκικά. Ενας υπουργός, ας πούμε, ερμήνευσε την αναφορά περί εθνικής προδοσίας σαν ντοκουμέντο της αυτοτοποθέτησής της στο δεξί άκρο. Από τα κόμματα του προοδευτικού χώρου, πάλι, εξέλαβαν ακόμη και την επιλογή του θέματος του σχολίου ως τέτοιο. Εντάξει, ορισμένοι στάθηκαν και στην απόφασή της να απευθυνθεί προσωπικά στον Πρωθυπουργό. Τον ξεχώρισε από την υπόλοιπη κυβέρνηση (την οποία συνηθίζει να επικρίνει συνολικά) με στόχο να φιλοτεχνήσει στον εαυτό της αρχηγικό προφίλ, λένε. Κάποιοι, πάντως, δεν μπόρεσαν να μην προσέξουν πως μετά τη ζημιά που προκλήθηκε στην εικόνα της από μια τηλεοπτική εμφάνιση σε όχι και τόσο προστατευμένο στούντιο, προτίμησε να ποστάρει παρά να εκτεθεί σε δημοσιογραφικές ερωτήσεις. Για τους θαυμαστές της Μαρίας Καρυστιανού, αυτούς που δεν καταλαβαίνουν για ποιον λόγο εκείνη συγκεντρώνει πια 42% αρνητικές γνώμες, σύμφωνα με τη Metron Analysis, ή γιατί το 70% του δείγματος της Interview δηλώνει ότι είναι λίγο ή καθόλου «έτοιμη να εισέλθει ενεργά στην πολιτική», όλα τα παραπάνω είναι ενδείξεις της «μαχητικότητάς» της, βέβαια.
Υποσχέσεις
Ενδείξεις της διάθεσής της να αναμετρηθεί με τις πολιτικές ελίτ για χάρη του έθνους, δηλαδή. Αυτό το κοινό, το οποίο από τα πρώτα μνημονιακά χρόνια γαλουχήθηκε με εθνικιστικές κορώνες από τους ακροδεξιούς επίδοξους εκφραστές του και με ιαχές κατά του κατεστημένου από αριστερούς που θέλησαν να παίξουν τον ρόλο των πατερούληδών του, προφανώς ακούει ευχάριστα κάθε αίτημά της για αλλαγή του πολιτικού modus operandi. Δεν αντιλαμβάνεται την πρόταση για δημόσια διαβούλευση πάνω σε ένα νομικά κατοχυρωμένο ανθρώπινο δικαίωμα ως απειλή για το ίδιο το πολίτευμα. Ούτε τη νύξη για διεξαγωγή δημοψηφίσματος με θέμα την εξωτερική πολιτική σαν τέχνασμα κάποιου που νομίζει ότι η διπλωματία ασκείται με εθνικοπατριωτικό συναισθηματισμό ή με καφενειακή παντογνωσία.
Ενδεχομένως, δεν αναρωτιέται καν γιατί οι προηγούμενοι που του έδωσαν παρόμοιες υποσχέσεις δεν έπεισαν ποτέ την πλειονότητα της κοινής γνώμης, ώστε να γίνουν οι απόψεις τους πλειοψηφικές. Ωστόσο, πριν απ’ αυτήν δεσμεύτηκαν κι άλλοι να του φέρουν την αμεσοδημοκρατία – κι απ’ το μπαλκόνι και μέσω αδιαμεσολάβητων βίντεο. Αλλά, είτε το ανέβασαν ψηλά και μετά το γκρέμισαν (όπως θα το έθετε κι η ίδια), είτε παραδόθηκαν στη λήθη εξαιτίας της αυτοαναφορικότητάς τους. Γιατί; Επειδή στην πράξη αποδείχθηκαν πιο παλιακοί απ’ το παλαιοκομματικό σύστημα που ήρθαν να γκρεμίσουν.
