Το πρώτο βήμα για την αντιμετώπιση ενός προβλήματος είναι η σωστή διάγνωσή του. Αυτό είναι πάντα το απαραίτητο πρώτο βήμα και είναι, βέβαια, καλύτερα αν γίνεται εγκαίρως, ώστε να υπάρχει χρόνος για διορθωτικές κινήσεις, αλλά και αργά όταν γίνεται και πάλι καλά είναι. Επομένως, είναι θετικό για το ΠΑΣΟΚ ότι ο πρόεδρός του αναγνωρίζει επιτέλους το πρόβλημα: «Οντως», παραδέχθηκε στη διάρκεια συνέντευξής του, «το ΠΑΣΟΚ τους τελευταίους μήνες βρίσκεται σε μια πορεία, θα έλεγα, στασιμότητας και μιας μείωσης των ποσοστών του». Να παρατηρήσω, κατ’ αρχάς, ότι η έννοια «πορεία στασιμότητας» ίσως θα ταίριαζε ως τίτλος ποιητικής συλλογής, όμως δεν στέκεται, τουλάχιστον κατά κυριολεξία. Μάλλον ο πρόεδρος θα εννοούσε «βήμα σημειωτόν», αλλά εκείνη την ώρα (η συνέντευξη ήταν ζωντανή στην τηλεόραση) δεν του ήρθε η σωστή φράση στη γλώσσα. Δεν πειράζει.
Ας δούμε όμως πώς εξηγεί ο Νίκος Ανδρουλάκης την «πορεία στασιμότητας» και σε τι οφείλεται, κατά την αντίληψή του: «Υπάρχει μια ανακατωσούρα στο πολιτικό σύστημα. Υπάρχουν νέα κόμματα που θα κατέβουν. Ομως, είμαστε ένα κόμμα με πρόγραμμα, με στελέχη, που αν είμαστε πρώτο κόμμα στις εκλογές, μπορούμε να ηγηθούμε της πολιτικής αλλαγής […] Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι κόμμα διαμαρτυρίας. Εχει πρόγραμμα για όλα, για τους θεσμούς, για τη Δικαιοσύνη, για το κυκλοφοριακό, για την ακρίβεια, για όλα». Για να το πω με δικά μου λόγια, ο κ. Ανδρουλάκης μας λέει ότι, παιδιά, εμείς εδώ είμαστε, αυτοί είμαστε, μας ξέρετε. Είμαστε μαγαζί γωνία, πάντα με το γνωστό εμπόρευμα. Δυστυχώς, τριγύρω μας ο κόσμος αλλάζει, έρχονται νέες μόδες και επικρατούν στην αγορά. Εμείς όμως κάνουμε υπομονή και περιμένουμε. Θα περάσουν οι μόδες και θα επιστρέψουν τα κλασικά της δεκαετίας του 1980, μαζί με αυτά και εμείς. Μας λέει, με άλλα λόγια, ότι φταίνε οι δυσμενείς συνθήκες, δεν φταίει το ΠΑΣΟΚ.
Επομένως; Υπομονή! Δεν υπάρχει κάτι άλλο. Του πήρε χρόνο, αλλά εντόπισε επακριβώς το πρόβλημα: οι ψηφοφόροι δεν ανταποκρίνονται στην πρόταση του ΠΑΣΟΚ. Τώρα, στο παρόν στάδιο, θα χρειαστεί πολύ περισσότερο χρόνο ο κ. Ανδρουλάκης, ώσπου να συνειδητοποιήσει ότι είναι άσκοπο να περιμένει πότε θα αλλάξουν μυαλά οι ψηφοφόροι. Τότε, θα αρχίσει να εξετάζει το πρόβλημα και τις παραμέτρους του, μία των οποίων είναι και ο ίδιος. Συμβουλεύω, λοιπόν, τους φίλους πασόκους να μη βιάζονται. Ο πρόεδρος είναι σε καλό δρόμο, απλώς θέλει τον χρόνο του.
ΜΠΟΡΕΙ ΜΟΝΗ ΤΗΣ
Εκείνοι που κάποτε κολάκευαν τη Μαρία Καρυστιανού και της φούσκωναν τα μυαλά, σήμερα διαπρέπουν στην αποδόμησή της. Φυσικό είναι, διότι όσο λειτουργούσε ως εργαλείο για την αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης τους ήταν χρήσιμη· από τη στιγμή, όμως, που αυτονομείται και διεκδικεί μερίδιο από την πίτα, γίνεται αντίπαλος. Δεν χρειάζεται όμως να προσπαθήσουν πολύ για την αποδόμησή της, γιατί η ίδια τα καταφέρνει μια χαρά μόνη της. Το αυτοκρατορικό «δεν εμπιστεύομαι τη Λάρισα», λ.χ., δεν έχει ανάγκη από ερμηνεία, μιλάει από μόνο του. Το ύφος, ο αέρας, η αοριστία της διατύπωσης προδίδουν τον χαρακτήρα και ο καθένας βγάζει τα συμπεράσματά του. Περιττεύει η αποδόμηση…
Επίσης έχει ενδιαφέρον ότι προκειμένου να μας δείξει ότι, ως επίδοξη αρχηγός κόμματος, δεν παραμελεί τα ελληνοτουρκικά, απευθύνεται στον Πρωθυπουργό, μέσω των σόσιαλ και, ενόψει της συνάντησής του με τον Ταγίπ Ερντογάν, ζητάει να μάθει: «Ποια τα θέματα προς συζήτηση, ως σας έχουν επίσημα γνωστοποιηθεί, ώστε οι Ελληνες Πολίτες να κρίνουν την ανάγκη ή μη διενέργειας της συνάντησης αυτής». Αντιλαμβάνομαι, ως εκ τούτου, ότι η κ. Καρυστιανού υποστηρίζει όχι μόνο την άμεση δημοκρατία, με τα δημοψηφίσματα για ψύλλου πήδημα, αλλά και την άμεση λαϊκή διπλωματία του καφενείου. Από την προσεκτική διατύπωση όλης της ανάρτησης, δεν χωρεί αμφιβολία σε ποιους απευθύνεται, χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα την ερώτηση στον Πρωθυπουργό. Κλείνει το μάτι στους εθνικιστές, τους μαξιμαλιστές, τους Τουρκοφάγους, δηλαδή στους κλασικούς ακροδεξιούς.
Δικαιολογημένα, λοιπόν, τα αντισυστημικά κόμματα τη βλέπουν ως απειλή. Τη δική τους πελατεία διεκδικεί. Προσπαθεί, υποθέτω, να κάνει ό,τι και η Ζωή Κωνσταντοπούλου από τα δεξιά όμως. Υπολείπεται κατά πολύ στα κυβικά, όμως…
