Δεν σηκώνει αμφιβολία ότι η παρουσίαση στον κόσμο της στρατιωτικής επιχείρησης «Απόλυτη αποφασιστικότητα», από πλευράς των Αμερικανών που τη σχεδίασαν και την εκτέλεσαν άψογα, είχε σκοπό να προκαλέσει δέος σε όσους την παρακολουθούσαν. Ακόμη και η ασυνήθιστα πρόχειρη και ανεπίσημη γλώσσα, με την οποία ο πρόεδρος Τραμπ περιέγραφε την αποστολή, ενέπνεε τον φόβο και την αβεβαιότητα. Γιατί, από τη μια, έβλεπες την επιτομή του επαγγελματισμού στο πρόσωπο του στρατηγού Νταν Κέιν και άκουγες ότι ακόμη και η Διοίκηση Διαστήματος συμμετείχε στην επιχείρηση σύλληψης του Μαδούρο και της κυρίας του, από την άλλη έβλεπες έναν πρόεδρο που μιλούσε σαν να είχε πάθει εγκεφαλικό. Και μόνο με τη σκέψη ότι όλη αυτή η ασύλληπτη δύναμη και η απαράμιλλη τεχνογνωσία υπακούνε στις διαταγές αυτού του απερίγραπτου προσώπου, φτάνει για να σε κόψει κρύος ιδρώτας.
Ηταν επίσης φανερό ότι μέρος αυτής της επίδειξης ήταν και ο αναπόφευκτος εξευτελισμός του ζεύγους των συλληφθέντων, στο όνομα της διαφάνειας, για να μην υπάρχει αμφιβολία ως προς την τύχη τους. Στο συγκεκριμένο θέαμα υπήρχε ένας απόηχος από τους ρωμαϊκούς θριάμβους των νικηφόρων στρατηγών, στους οποίους οι ηττημένοι είχαν τον αμέσως σημαντικότερο ρόλο μετά τον νικητή. Η παρουσία τους ήταν το ζωντανό τρόπαιο, που ο νικητής περιέφερε και επιδείκνυε στο πλήθος. Παρομοίως και ο Μαδούρο, όπως τον βλέπαμε με τις χειροπέδες να βαδίζει σε έναν διάδρομο και να εύχεται στους αστυνομικούς «good night» και «happy new year», για να διασκεδάσει κάπως τον τρόμο που πρέπει να ένιωθε. Το πιο σατανικό όμως σε εκείνες τις πρώτες εικόνες του αιχμάλωτου δικτάτορα ήταν το κάλυμμα με το οποίο προηγουμένως του κρατούσαν κλειστά τα μάτια, όσο διαρκούσε η πτήση. Δεν το είχαν αφαιρέσει τελείως. Μόνο το είχαν γυρίσει ανάποδα, για να ελευθερώσουν τα μάτια, και το είχαν σηκώσει στο μέτωπο. Ετσι, ο Μαδούρο έδειχνε σαν να φορούσε ένα γελοίο μαύρο καπελάκι, με δύο μεγάλα στρογγυλά αφτιά, που τον έκανε να δείχνει σαν μεγαλόσωμη παρωδία του Μίκυ Μάους…
ΖΗΤΗΜΑ ΒΑΘΜΟΥ
Με τα όσα που έχουν συμβεί έκτοτε, νομίζω ότι μπορούμε να μιλάμε για το μακρινό 2024 κι ας απέχουμε μόλις δύο χρόνια. Τον Νοέμβριο εκείνου του χρόνου, τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ εκπαραθύρωνε τον Στέφανο Κασσελάκη και ήταν σε εξέλιξη μία ακόμη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ (η έκτη, νομίζω), ο ευρωβουλευτής του κόμματος Νικόλας Φαραντούρης παρενέβη στις εξελίξεις ως η φωνή της σύνεσης, μέσω της τηλεοπτικής εκπομπής «Buongiorno». Στο σχετικό δελτίο τύπου, της 11ης Νοεμβρίου 2024, διαβάζουμε ότι ο κ. Φαραντούρης «απευθυνόμενος στους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που επιθυμούν να ανεξαρτητοποιηθούν είπε πως θα πρέπει να λύσουν τις διαφορές τους εντός του κόμματος, τονίζοντας ωστόσο πως εάν πάρουν την απόφαση να αποχωρήσουν “το πιο έντιμο είναι να αφήσουν τις έδρες τους”».
Δεν περιττεύει καθόλου, αντιθέτως είναι απαραίτητο να επισημάνω ότι πρόκειται για τον ίδιο Νικόλα Φαραντούρη, ο οποίος μόλις την περασμένη Τετάρτη διεγράφη από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν παραδίδει την έδρα του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπως του ζητάει το κόμμα, επειδή υποστηρίζει ότι η έδρα ανήκει στους ψηφοφόρους του. Προσοχή, όμως. Αυτό δεν σημαίνει ότι η στάση του τώρα είναι ανέντιμη, εν σχέσει με όσα πρέσβευε το 2024, όχι! Μην κάνετε αυτό το λάθος. Σημαίνει απλώς ότι είναι λιγότερο έντιμη, αφού η πιο έντιμη θα ήταν αν παρέδιδε την έδρα. Είναι, δηλαδή, ζήτημα βαθμού εντιμότητας…
ΑΚΟΥΣΙΩΣ
Στην παρέμβαση του, κατά τη συζήτηση στη Βουλή του νομοσχεδίου του Υπουργείου Εθνικής Αμυνας, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κ. Ανδρουλάκης εξέφρασε την κατάπληξή του για την «πρωτοφανή εξέλιξη, που ανατρέπει όλη τη δομή των Ενόπλων Δυνάμεων, όπως τη γνωρίζουμε εδώ και 150 χρόνια». Μα, αν είναι έτσι, τότε αυτός γιατί το λέει ως κάτι κακό; Αυτό ακριβώς είναι που χρειαζόταν! Νομίζω, λοιπόν, ότι καλύτερη διαφήμιση για το νομοσχέδιο από αυτή που έκανε ακουσίως, υποθέτω, ο κ. Ανδρουλάκης δεν μπορούσε να γίνει. Καλό θα ήταν, επομένως, να στείλει κάτι κομψό στον πρόεδρο ο κ. Δένδιας και, παρακαλώ, όχι τσιγκουνιές. Το αξίζει.
