Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του ΟΟΣΑ για την εκπαίδευση («Εducation at A Glance 2025») η Ελλάδα δαπανά για κάθε μαθητή λιγότερο από το μισό του μέσου όρου των χωρών του ΟΟΣΑ, ενώ οι συνολικές δαπάνες για την εκπαίδευση ως ποσοστό του ΑΕΠ φτάνουν στο 3,9%, έναντι 4,7% στον μέσο όρο του Οργανισμού. Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενωσης, η χώρα μας είναι στο τοπ 5 των χαμηλότερων δαπανών για την εκπαίδευση.
Δεν εκπλήσσεται κανείς. Ο εισαγωγικός μισθός ενός δασκάλου είναι 795 ευρώ κι εκπαιδευτικοί με προϋπηρεσία 30 και 40 ετών δεν μπορούν να φιλοδοξούν ότι θα αμείβονται παραπάνω από 1.500 ευρώ μηνιαίως. Τα σχολεία πάσχουν από ελλείψεις σε προσωπικό (ή υπεραριθμία σε ειδικότητες όπως τα μουσικά και τα καλλιτεχνικά) και ελλείψεις σε υποδομές, ενίοτε πολύ σοβαρές. Σε σεισμόπληκτες περιοχές παιδιά κάνουν εδώ και χρόνια μαθήματα στα κοντέινερ. Πολλά προγράμματα απασχόλησης, μαθήματα επιλογής κ.ά. υπάρχουν στα χαρτιά αλλά στην πραγματικότητα αφορούν, μάλλον, λίγους και τυχερότερους.
Παράλληλα, οι δάσκαλοι καλούνται να αντιμετωπίσουν και τα κοινωνικά προβλήματα που «εισβάλλουν» στο σχολικό περιβάλλον. Οι κοινωνικοί λειτουργοί και ψυχολόγοι στα σχολεία είναι λίγοι, τα μαθήματα κοινωνικής και πολιτικής παιδείας είναι ανύπαρκτα ή πάρεργο. Σαν να έχουμε ξεχάσει ότι η δημόσια παιδεία, στον πυρήνα της, έχει ως στόχο τη διάπλαση πολιτών. Σε άλλες χώρες η αγωγή του πολίτη και η διδασκαλία των κοινωνικών επιστημών εκσυγχρονίζονται με κοινωνικό πρόσημο, τα σχολεία συνδέονται με τις τοπικές κοινωνίες σε δραστηριότητες, κάνουν εικαστικά, φυτεύουν κήπους, τρώνε πλήρη γεύματα με επιδότηση κατανάλωσης από τοπικούς παραγωγούς. Οταν σε εμάς εδώ τα πιτσιρίκια δεν μπορούν ούτε να ζεστάνουν το τάπερ στο ολοήμερο και οι έφηβοι δεν μπορούν να διδαχτούν (στα σοβαρά) σεξουαλική αγωγή γιατί αντιδρούν κάποιοι παπάδες.
Το υπουργείο Παιδείας, βέβαια, αποφάσισε να εγκρίνει κονδύλι 4 εκατομμυρίων ευρώ για την ανάπτυξη του προγράμματος «Πολιτιστική Παιδεία – Εργαστήρια Δημιουργίας και Χειροτεχνίας» σε δημοτικά σχολεία «ώστε οι μαθητές να εξοικειωθούν με τεχνικές, όπως η υφαντική, το κέντημα, το πλέξιμο και η κεραμική και να αναβιώσουν ελληνικές παραδοσιακές τέχνες μέσα από βιωματική μάθηση». Λύσαμε, δηλαδή, όλα τα υπόλοιπα και θα αγοράσουμε μηχανήματα, θα βρούμε ώρες και δασκάλους, για να μυήσουμε τα εξάχρονα στον αργαλειό. Τι να πει κανείς. Αυτή η χώρα καταφέρνει ακόμη να μας εκπλήσσει.
