Εικόνες ενός γνωστού άγνωστου πλανήτη

Στις επτά του δεκαετίες, έφερε τον κόσμο μπροστά στον καθρέφτη της φωτογραφίας κι έκανε το φωτορεπορτάζ το εργαλείο εκείνο που εξηγεί την πολυπλοκότητά του. Οι εικόνες που ανέδειξε κατέγραψαν την ιστορία και οι σκηνές οι οποίες αποτύπωσε αποκάλυψαν αλήθειες, έφεραν στο φως άγνωστες υποθέσεις, έπαιξαν με τα στερεότυπα και μετέτρεψαν τα όσα συνέβησαν σ’ ένα θραύσμα του χρόνου σε μνήμη. Το World Press Photo, o σημαντικός διεθνής διαγωνισμός φωτογραφίας ντοκιμαντέρ και φωτορεπορτάζ, γιορτάζει φέτος 70 χρόνια ζωής και στην επέτειό του αυτή καλεί το κοινό να περπατήσει το μονοπάτι όλης αυτής της δράσης του με την έκθεση “What have we done? Unpacking seven decades of World Press Photo” υπό την επιμέλεια της φωτογράφου Κριστίνα ντε Μιντέλ. Τα εγκαίνια είναι προγραμματισμένα για τις 19 Σεπτεμβρίου στο Χρόνινγκεν της Ολλανδίας, πριν παρουσιαστεί επίσης στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής, στο The Market Photo Workshop, από τις 20 Σεπτεμβρίου και περιοδεύσει στον υπόλοιπο κόσμο.

Στην έκθεση περιλαμβάνονται περισσότερες από 100 φωτογραφίες από δημιουργούς που δραστηριοποιήθηκαν στα 70 χρόνια του θεσμού, ανάμεσά τους και μεγάλες μορφές του χώρου όπως οι Χορστ Φας, Ντον Μακάλιν, Ντέιβιντ Τσάνσελορ, Εντι Ανταμς, Στιβ Μακάρι, Γιοχάνα Μαρία Φριτς και Σάρα Ναόμι Λέβκοβιτς. Θεματικά, είναι οργανωμένη γύρω από έξι συνεχόμενα οπτικά μοτίβα που εντοπίστηκαν στο εκτενές αρχείο του World Press Photo: γυναίκες που κλαίνε κι άνδρες που διασώζουν, συγκινημένοι στρατιώτες και συντρίμμια, γυναικεία κι ανδρική ταυτότητα, μαύρο δέρμα και η Μαύρη Ηπειρος, σιλουέτες και σκιές, φωτιά και καπνός. Ολα αυτά τα μοτίβα αναλύονται για το πώς αντικατοπτρίζουν βαθιά ριζωμένες παραδόσεις αφήγησης, επαναλαμβάνονται σε δεκαετίες ειδησεογραφικών εικόνων, κανονικοποιούν συγκεκριμένες προσδοκίες και διαμορφώνουν ενεργά την αντίληψη του κοινού. Ετσι, δίνουν την αφορμή για να σκεφτούν οι επισκέπτες της έκθεσης, όχι μόνο πόσο έχει εξελιχθεί η οπτική γλώσσα αλλά και το πώς οι ίδιοι ως πολίτες πρέπει να μάθουν να διαβάζουν το κάθε κλικ με πιο οξυδερκή και κριτική ματιά. Να αναλογιστούν δηλαδή γιατί αν οι τρόποι με τους οποίους καταγράφουμε και μοιραζόμαστε σήμερα τις φωτογραφίες έχουν αλλάξει, εμείς συνεχίζουμε να αφηγούμαστε τις ιστορίες με τον ίδιο τρόπο. Τι λέει αυτό για όσα επιλέγουμε να αφηγηθούμε στον κόσμο και τι να αγνοήσουμε;