Η «καλημέρα»

Τη δύναμη της ευχής «καλημέρα» άργησα να την κατανοήσω. Χρειάστηκε να περάσουν τα χρόνια, να ασπρίσουν τα μαλλιά, να γεμίσει ρυτίδες το δέρμα και να εξαντληθούν οι δυνάμεις για να αντιληφθώ επιτέλους το περιεχόμενό της. Στο αθλητικό κέντρο όπου τρέχω καθημερινά καλλιεργώντας ψευδαισθήσεις για μια ενδεχόμενη ανάκαμψη, οι άνθρωποι με τους οποίους αναγκαστικά ή προγραμματισμένα συναναστρέφομαι είναι σχεδόν πάντα οι ίδιοι. Σπάνια κάνει την εμφάνισή του κάποιος καινούργιος, άγνωστος και ξέμπαρκος, που έτυχε να μάθει για το «Μπαρουτάδικο» και τον έσπρωξε η περιέργεια. Δεν λέω την ευχή στον καθένα, μα χαίρομαι όταν την απευθύνουν αυθόρμητα σ’ εμένα.

Θυμάμαι, σε μεγάλο νοσοκομείο του Πειραιά, στα χρόνια της ειδικότητας, τον σκυθρωπό φύλακα στην πύλη που τον καλημέριζα καθημερινά. Ο ίδιος έμενε απαθής, βλοσυρός, με σφιγμένα τα χείλη, λες και του εξακόντιζες βρισιές και κατάρες. Κι όμως, ύστερα από λίγο καιρό ήρθε η στιγμή που ο περίεργος τούτος άνθρωπος έμαθε να λέει την «καλημέρα» πριν από μένα. Ενα πρωινό που την είχα ξεχάσει, με προσγείωσε με βροντερή φωνή επισημαίνοντας έτσι το ατόπημά μου. Εκτοτε ανταλλάσσαμε, εκτός από την ευχή, και ένα πλατύ χαμόγελο. Και κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας ως έφεδρος αξιωματικός του Υγειονομικού στη Μυτιλήνη, θυμάμαι το γεροντάκι που καθόταν σε ψάθινη καρέκλα δίπλα στην εξώθυρα του σπιτιού του, όταν ο ήλιος ζέσταινε με τις ακτίνες του τις καρδιές. Ελεγε την «καλημέρα» απλά, απέριττα, δίχως ίχνος ιδιοτέλειας, με την προσοχή του όμως τεντωμένη να ακούσει την απάντηση. Κάποτε σήκωσα τα μάτια πάνω του και κατάλαβα. Ηταν τυφλός. Και μέσα στην πραγματικότητα που ζούσε, τη στερημένη από εικόνες, μορφές και σχήματα, τα βήματα που πλησίαζαν ήταν γι’ αυτόν η επιβεβαίωση ότι υπήρχε. Και η «καλημέρα», μια επισφράγιση.

Σκέφτομαι να λέω «καλημέρα» σε κάθε περαστικό, σε κάθε γείτονα, έστω κι αν μας χωρίζουν διαφορετικές νοοτροπίες και αντιλήψεις αλλιώτικες. Θα τη λέω κι ας πέφτει χάμω…

Ο Νίκος Μαρκέας είναι ορθοπεδικός ιατρός και δρομέας. Το τελευταίο βιβλίο του με τίτλο «Θρυλικοί δρομείς: Εμβληματικές μορφές του τρεξίματος» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Σάλτο