Σπίτι μου

To πρόγραμμα χαμηλότοκων – επιδοτούμενων στεγαστικών δανείων, γνωστό ως «Σπίτι μου», αποτελεί μια θετική παρέμβαση από την πλευρά της πολιτείας για την επίλυση του προβλήματος στέγης, ειδικά στα νέα ζευγάρια. Τα θετικά του προγράμματος έχουν αναφερθεί πολλές φορές και επιβεβαιώνονται, άλλωστε, στην πράξη από το μεγάλο ενδιαφέρον και τον υψηλό αριθμό αιτήσεων, που οδήγησαν την κυβέρνηση σε νέο γύρο. Αυτή τη φορά με διευρυμένα ηλικιακά (και άλλα) κριτήρια, με το «Σπίτι μου 2».

Ομως, ο εχθρός του καλού, όπως λένε, είναι το καλύτερο. Στο πρόγραμμα «Σπίτι μου» θα μπορούσαμε να επικεντρωθούμε σε δύο σημεία, τα οποία ενδεχομένως να μπορούσαν να βελτιωθούν ώστε να έχουν ευρύτερο και πιο στρατηγικό θετικό αποτύπωμα.

Το πρώτο αφορά την ηλικία του ακινήτου που μπορεί να περιληφθεί στο πρόγραμμα. Το ακίνητο θα πρέπει να είναι τουλάχιστον 15ετίας. Το ηλικιακό όριο δημιουργεί ζήτηση για παλαιότερα ακίνητα, δημιουργώντας ένα επίπεδο τιμών που παρασύρει πιο ψηλά τις τιμές των νεόδμητων.

Το δεύτερο ζήτημα αφορά τη χρήση του προγράμματος ακόμα και για την ανέγερση νέου ακινήτου, ώστε να αυξηθεί το απόθεμα καινούργιων κατοικιών, ακόμα και έξω από τον αστικό ιστό, όπου υπάρχουν διαθέσιμα οικόπεδα. Η κατασκευή του ακινήτου είναι πιο φθηνή από την αγορά έτοιμου. Από την άλλη, απαιτείται η αγορά οικοπέδου και αρκετές ψυχικές δυνάμεις και υπομονή. Με μέγιστο δάνειο 290.000 ευρώ, το πρόγραμμα θα ενίσχυε την αποκέντρωση και γιατί όχι την τόνωση της υπαίθρου. Αυτό, όμως, προϋποθέτει συνολικότερη στρατηγική, η οποία ξεκινά από τα σχέδια πόλης μέχρι τις πολιτικές στήριξης της υπαίθρου. Οσον αφορά την κατοικία έξω από τον αστικό ιστό, ας μη μας διαφεύγει ότι αρκετοί εργαζόμενοι ζουν με νοίκι χιλιόμετρα μακριά από την εργασία τους, προκειμένου να βρουν σπίτι και μίσθωμα ώστε να βγαίνει ο μήνας (με τα κόστη μεταφοράς).