Το παράσημο και η ευθύνη

Ο τρόπος με τον οποίον ο Παναθηναϊκός αντιμετώπισε την ΑΕΚ στο προχθεσινό ντέρμπι αντικατοπτρίζει την προσφορά του Ματίας Αλμέιδα σε αυτά τα δυόμισι χρόνια που κάθεται στον πάγκο της Ενωσης. Η μόνη ομάδα που προσπαθούσε να παίξει ποδόσφαιρο πάνω στο χορτάρι του ΟΑΚΑ ήταν η ΑΕΚ. Ο Παναθηναϊκός είχε ως πρώτο και κύριο μέλημά του να θωρακιστεί στα μετόπισθεν, να κρατήσει απαραβίαστη την εστία του κι από εκεί και μετά πετούσε μπροστά την μπάλα μην τυχόν και βγει καμιά φάση, πετύχει ένα γκολ και «κλέψει» το παιχνίδι.
Βγήκε η φάση, πέτυχε το γκολ, «έκλεψε» το παιχνίδι, αποθεώθηκε ο Ρούι Βιτόρια για τη στρατηγική του. Αλλά ποδόσφαιρο προσπαθούσε να παραγάγει, με τα λάθη και τις αδυναμίες της, μόνον η Ενωση. Αυτή έπαιζε ως φαβορί. Ο Παναθηναϊκός ήταν το αουτσάιντερ. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο παράσημο που έχει κερδίσει η ΑΕΚ του Αλμέιδα.
Εχει πείσει τον κόσμο ότι μπορεί να παίξει ποδόσφαιρο όμορφο και κυριαρχικό, ποδόσφαιρο που παίζουν οι πραγματικά μεγάλες ομάδες. Ποδόσφαιρο που είχε ως αποτέλεσμα την κατάκτηση του νταμπλ πρόπερσι και την απώλεια ενός ακόμα πρωταθλήματος πέρυσι την τελευταία αγωνιστική. Και φέρει τη σφραγίδα του Ματίας Αλμέιδα, ο οποίος έχει παρουσιάσει την πιο ωραία ΑΕΚ των τελευταίων 30 ετών. Από την εποχή του Ντούσαν Μπάγεβιτς και μετά.
Αυτό θα βαρύνει σημαντικά στην αποτίμηση των γεγονότων των τελευταίων ημερών. Ως την ώρα που γράφονταν τούτες οι γραμμές δεν είχε συναντηθεί ο Μάριος Ηλιόπουλος με τον «Πελάδο», δεν είχε γίνει η καθοριστική για το μέλλον του τελευταίου στην ομάδα συζήτηση. Ομως σε κάθε περίπτωση το γυαλί έχει ραγίσει, αν δεν είναι ήδη σπασμένο. Πώς να ξανακολλήσει όταν ο προπονητής έχει μιλήσει τόσες φορές για την πληγείσα αξιοπρέπειά του; Πώς να αγνοήσει και η διοίκηση από την πλευρά της τέτοιες κουβέντες και να συνεχίσει σαν μην έχει συμβεί τίποτα;
Το διαζύγιο μεταξύ ΑΕΚ και Αλμέιδα έμοιαζε χθες έτοιμο να εκδοθεί. Με ευθύνη κυρίως της διοίκησης της Ενωσης, που δεν έπρεπε να αφήσει να φτάσει σε αυτό το σημείο η σχέση της με τον πιο επιτυχημένο προπονητή της τα τελευταία 30 χρόνια.













