Ανάποδη

Κι όμως, το περασμένο δεκάμηνο τέθηκε ξανά και ξανά εν αμφιβόλω το πολιτικό του αισθητήριο. Γιατί; Επειδή βροντοφώναζε μια θεσμική μεταρρύθμιση που πολλοί δεξιοί εθνοπατέρες θα προτιμούσαν να ψιθυρίζουν στα αφτιά των συντηρητικών ψηφοφόρων για να μην τους σκανδαλίσουν. Οι γαλάζιοι θεματοφύλακες του «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» είδαν στο πρόσωπό του και στη σχεδόν «εμμονική» – κατά τα λεγόμενα όχι και τόσο θετικά διακείμενων απέναντί του συμπολιτευομένων – υπεράσπιση του σκοπού του έναν υπαίτιο του 28,31% των ευρωεκλογών. Ετσι, έγινε ο πιο εύκολος στόχος ανάμεσα στους «κεντρώους» που κατηγορούνται ότι παρέσυραν την κυβέρνηση μακριά από τις βουλές της παραδοσιακής νεοδημοκρατικής βάσης.

Η εξήγηση της δαιμονοποίησής του είναι προφανής για όσους έχουν ψυχογραφήσει τη λαϊκή Δεξιά: «Τον βρίσκουν golden boy, wokιστή και ελιτιστή» σημειώνει μια από τις προαναφερθείσες πηγές – σπεύδοντας να παραδεχθεί ότι «κουβαλάει πολλά στερεότυπα. Γι’ αυτό δύσκολα τον καταλαβαίνει κάποιος». Στη λίστα με τις ταμπέλες που του έχουν φορέσει (και παλιοί νεοδημοκράτες, ορθόδοξοι, και άλλοι) μπορεί να προστεθεί κι εκείνη του αλαζόνα.

Ακόμα και συμπαθούντες ομολογούν πως κατανοούν γιατί του προσάπτουν όλα τα παραπάνω. Απλώς παρουσιάζουν τα αρνητικά στοιχεία της προσωπικότητάς του διαφορετικά, σαν «καμουφλαρισμένα καλά». «Είναι», λέει ένας τέτοιος, «εκρηκτικός χαρακτήρας. Πανεύκολα σε βγάζει από τα ρούχα σου. Εχει τόση εμπιστοσύνη στο κριτήριό του που καταλήγει πολύ γρήγορα σε συμπεράσματα και αναμφίβολα είναι επίμονος, αν όχι πεισματάρης. Αλλά έχει το διανοητικό θάρρος να αναγνωρίσει το λάθος του». Η κομψή περιγραφή του τρόπου με τον οποίο συνηθίζει να διατυπώνει τη γνώμη του συνοψίζεται σε δύο προτάσεις: «Εχει κοφτερά επιχειρήματα, ναι. Με αυτά λειτουργεί σαν φρέσκος αέρας εκεί που ακούς μόνο λόγο στρογγυλεμένο». Η ωμή σε οκτώ λέξεις: «Ο συνομιλητής του νιώθει ότι τον υποτιμά».

Πάντως, παρότι βουλευτές της ΝΔ τού φορτώνουν την ευθύνη για τη βιασύνη που θεωρούν ότι έδειξε η κυβέρνηση να περάσει τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, γνώστης όσων διημείφθησαν από πέρυσι το φθινόπωρο πίσω από τις κλειστές πόρτες της κυβερνητικής έδρας υποστηρίζει πως «δεν αυτενεργούσε ποτέ».

«Κάθε άνθρωπος γεμίζει τη θέση και τον ρόλο του. Ο Πατέλης έχει υπόσταση. Θυμάστε κανέναν άλλο οικονομικό σύμβουλο πρωθυπουργού;» ρωτάει αφοπλιστικά ένας επιστήθιος πια φίλος του. Πράγματι, κανένας από τους προκατόχους του δεν έγραψε έξω από τα κλειστά κλαμπ των επενδυτών, των ισχυρών του χρήματος ή των οικονομολόγων. Ωστόσο, οι τεχνοκράτες με πολιτικό ταμπεραμέντο κινδυνεύουν πάντα να πέσουν θύματα της επιτυχίας με την οποία ταιριάζουν καρτεσιανή λογική και ευαισθησία. Κινδυνεύουν να κριθούν με το θυμικό, όχι με το μυαλό.