Γκραν φινάλε

Αφότου έπιασε δουλειά, στα είκοσι δύο της, την ημέρα της γιορτής της, 21 Νοεμβρίου, την ήθελε αργία. Το έθετε στον εργοδότη πριν από την πρόσληψη, σαν όρο απαράβατο. Σαν χούι της που δεν το συζητούσε. Το υπενθύμιζε εβδομάδες πριν, ιδίως αν υπήρχαν κι άλλες Μαρίες στο γραφείο. Οι περισσότερες εξάλλου είναι του Δεκαπενταύγουστου, φθινόπωρο γιορτάζουν μόνο οι παρθένες κατά την παράδοση – τι σημαίνει παρθένα; Λουλούδι αμύριστο; Κορίτσι που δεν έχει γευτεί τη γλύκα; Η ίδια βούτηξε νωρίς στα βαθιά, ο πρώτος της; Μπαμπάς μιας συμμαθήτριάς της, μη φανταστείτε τίποτα δράματα, μια χαρά τύπος ήταν, τρυφερότατος, σεβαστικός, «εκείνη τον προκάλεσε» που έλεγαν παλιά στα δικαστήρια κι εκείνος την ερωτεύτηκε παράφορα. Οι τύψεις δρούσαν πάνω του αφροδισιακά, στο τσακ έφτασε να διαλύσει τον γάμο του, πήρε ευτυχώς μετάθεση στη Λήμνο, στρατιωτικός γαρ, ανακουφίστηκε η Μαρία…

Στα είκοσι έξι της παντρεύτηκε. Απ’ την καλή της την καρδιά. Είχε έρθει στο αγόρι της ο ουρανός σφοντύλι, είχανε σκοτωθεί οι γονείς του σε φρικτό τροχαίο, λαχταρούσε από κάπου να πιαστεί, να φτιάξει μια καινούργια οικογένεια. «Παιδιά δεν κάνω» του το ξεκαθάρισε εξ αρχής. «Υπάρχουν θεραπείες, εξωσωματικές, η υιοθεσία εν ανάγκη…». «Παιδιά δεν θέλω». «Γιατί;». «Εγώ είμαι ο τελευταίος κρίκος της αλυσίδας. Το γκραν φινάλε. Μετά από μένα, θα άρχιζε ο κακός κατήφορος…». Γελούσε αλλά το εννοούσε. Απεχθανόταν την ιδέα να αναμείξει τα γονίδιά της. Ποιος καρπός της κοιλιάς της θα την ξεπερνούσε σε ομορφιά και χάρη;

Ελπιζε ο Ανέστης ότι θα την άλλαζε. Στις βόλτες την περνούσε από πάρκα, να βλέπει ροδαλά μωρά, χαριτωμένα νήπια, μπας και ξυπνήσει μέσα της ένστικτο μητρικό. Του κάκου. Της φαίνονταν σαν απροστάτευτα ζωάκια, που εκβιάζουν με τη γλύκα τους το ενδιαφέρον σου. «Ετσι κι αλλιώς, θα καταντήσουν ενήλικες…» σκεφτόταν. «Θα τα στραμπουλήξει ο χρόνος…». Ο άντρας της – ο «σύζυγος» όπως τον αποκαλούσε αφότου ξεφούσκωσε ο έρωτας – δεν το έβαζε κάτω. Ρητόρευε, εκβίαζε συναισθηματικά, αμπελοψυχολογούσε. Την κούραζε. Οταν τον έπιασε να τρυπάει με καρφίτσα προφυλακτικά, τον διαολόστειλε.

Χάρηκε την επόμενη εικοσαετία. Νταραβερίστηκε με καν και καν, γλέντησε παντοιοτρόπως, φύσαγε πράγματι σαν γκόμενα, γεννούσε πάθη, στα δάχτυλα τους έπαιζε. Θα μπορούσε να ζει από ευγενικές χορηγίες πλούσιων παντρεμένων. Επέμενε όμως να εργάζεται, λογίστρια σε εταιρείες, να μένει στο δυάρι της στο Παγκράτι και να κρατάει τα Εισόδια της Θεοτόκου για τον εαυτό της. Μέρα αναγέννησης, προσωπική Πρωτοχρονιά της.

21/11/2003; Εκδρομή στον Παρνασσό. Αυθημερόν πήγε και ήρθε, έλιωσαν με έναν δάσκαλο του σκι – κρυφό ειδύλλιο, κούκλαρος – σε ένα σαλέ, μπροστά στο τζάκι. 21/11/2011; Ημέρα Δευτέρα, την κόλλησε στο Σαββατοκύριακο, επίσκεψη-έκπληξη στη βαφτιστήρα της στο Παρίσι – το να την έχει η Τίνα πρότυπο, ιδίως στα αισθηματικά της, αυτό μάλιστα, το απολάμβανε. 21/11/2020; Δωδεκάωρη φροντίδα ομορφιάς σε σπα πεντάστερου στη Βουλιαγμένη. Η κλιμακτήριος θέλει αυξημένη φροντίδα, απαγορεύεται να παραμελήσεις τον εαυτό σου, ένα σώμα το έχουμε, παρέα του θα πορευτούμε μέχρι τα ενενήντα.

21 Νοεμβρίου 2024; Τη φουρνίζουν στον μαγνητικό τομογράφο. Να δουν καλύτερα τα ευρήματα στον θώρακα, να διαπιστώσουν πόσο έχει προχωρήσει η «χωροκατακτητική βλάβη», λέγε με καρκίνο. Εχει έρθει στο νοσοκομείο μόνη της, της έχουν δώσει ρόμπα, ποδονάρια, χαμογελάει στο προσωπικό, θα νόμισαν πως έχει πάρει κάνα ζάναξ, σιγά!

Πρόβα ταφής τής φαίνεται. Μες στο μηχάνημα πηχτό σκοτάδι. Στα αφτιά της φτάνουν απόκοσμοι ήχοι, σαν να βροντάνε μεταξύ τους σίδερα, σιγά – σιγά νομίζει ότι ξεχωρίζει μια μελωδία, πρωτόγονη πλην υποβλητική. Φοβάται; Ποιον; Τον θάνατο; Εχει πολεμοφόδια για να τον αντιμετωπίσει. Τις ωραίες στιγμές της. Θα έπρεπε δε να αισθάνεται και υποχρεωμένη απέναντί του, που θα τη γλιτώσει από το γήρας.

Ο,τι κι αν γούσταρε, το χόρτασε. Δεν κόλλησε σε λεπτομέρειες, δεν καταδέχθηκε πικρίες, δεν έχει να ζητήσει ρέστα από κανέναν. «Μακάρι όλοι να ζούσαν έτσι…» σκέφτεται. «Τότε όμως θα τελείωνε μαζί μας ο κόσμος…».