«Δεν με ενδιαφέρει {LF}να γίνω ο συγγραφέας {LF}των αληθινών εγκλημάτων»

Στο τηλεοπτικό κοινό έγινε ευρέως γνωστός πριν από τέσσερα χρόνια ως το Γεράκι, ένας από την παρέα των πέντε chaser του τηλεπαιχνιδιού «The Chase» του Mega με τη Μαρία Μπακοδήμου. Εκεί όπου με τις εντυπωσιακές γνώσεις του επιδίδεται σε συναρπαστικές μονομαχίες με τους παίκτες. Πλέον, ωστόσο, ο Πάνος Δημάκης συστήθηκε και ως συγγραφέας των «17 Κλωστών», του βιβλίου στο οποίο βασίστηκε η ομώνυμη σειρά της Cosmote TV σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσαφούλια, που κάθε Κυριακή προβάλλεται στον αέρα του Mega. Τα αληθινά γεγονότα που οδήγησαν σε μια μαζική δολοφονία στα Κύθηρα των αρχών του 1900 ξεπηδούν από τις σελίδες του έργου του και ζωντανεύουν στη μικρή οθόνη σε μια παραγωγή υψηλών προδιαγραφών με πρωταγωνιστή τον Πάνο Βλάχο. Με αυτήν την αφορμή, ο Πάνος Δημάκης μίλησε στα «Πρόσωπα».

Πώς προέκυψε η ιδέα για το βιβλίο;

Η ιδέα γεννήθηκε στις Καλοκαιρινές, στο ίδιο χωριό όπου έγινε η σφαγή. Ημουν εκεί πριν από έξι χρόνια, για έναν γάμο, πηγαίνω συχνά στα Κύθηρα άλλωστε και συζητούσα με τους γονείς μιας φίλης μου ότι μου αρέσουν οι παλιές ιστορίες. Αρχισαν τότε να μου αφηγούνται την ιστορία που έγινε στο χωριό, με έβγαλαν έξω στη βεράντα να μου δείξουν τον δρόμο όπου έγινε το έγκλημα και μου έδειξαν μια γιαγιά σε μια φωτογραφία που αποδείχτηκε ότι ήταν η μάνα της κυρίας, που είχε σφαγιαστεί. Επειδή μου είπαν την ιστορία με αρκετές λεπτομέρειες, συγκλονίστηκα κι άρχισα να τη λέω κι εγώ σε φίλους και γνωστούς. Πολύ σύντομα αποφάσισα να τη γράψω, παρ’ όλο που δεν είχα ξαναγράψει κάτι μέχρι τότε κι άρχισα να κάνω έρευνα. Συνειδητοποίησα ότι αυτά που μου είχε πει το ζευγάρι συνέπιπταν με τα γεγονότα, έψαξα στο Διαδίκτυο για να βρω κάποια στοιχεία περαιτέρω, μίλησα με κάποιους ανθρώπους, αν και τα πιο πολλά στόματα ήταν κλειστά τότε. Επειδή ήθελα να φτιάξω και μια δική μου ιστορία, ο Καστελάνης είναι ο χαρακτήρας που έπλασα εγώ. Ηξερα ότι είναι ένα καλό παιδί, εργατικός, που γενικά δεν είχε προκαλέσει κάτι και ότι ακόμα και χρόνια μετά δεν τον κατηγορούσαν απόλυτα, παρ’ όλο που ήταν τέρας. Δεν ήξερα τι χαρακτήρα έχει, οπότε αυτό το ανασφαλές το προσέθεσα εγώ. Εγώ σκέφτηκα ότι θέλω να πλάσω έναν αντιήρωα, όχι ένα παλικάρι που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του και έτσι έπλασα έναν ήλιο, ο οποίος προσφέρει με χαρά την τέχνη, το φως και τη ζεστασιά του, αλλά δεν είναι αυτόφωτος.

Εσείς συμμετείχατε στη δημιουργία της σειράς;

Αρχικά παρακολούθησα κάποια κάστινγκ. Είχα έναν μερικό έλεγχο του σεναρίου όπου πρότεινα κάποιες αλλαγές, μερικές έγιναν δεκτές και άλλες όχι. Προκειμένου να βοηθήσω τον φωτογράφο με τα χρώματα και να καταλαβαίνει ο τηλεθεατές, διαβάζοντας το σενάριο του έλεγα πότε ήταν πρωί, βράδυ, χειμώνας, καλοκαίρι. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ήμουν δύο βδομάδες στα Κύθηρα, μέσα στις οποίες και έπαιξα τον δικό μου ρόλο στο έκτο επεισόδιο. Δεν ενεπλάκην στη δουλειά του Σωτήρη Τσαφούλια ή της Μιρέλλας Παπαοικονόμου. Τους έδωσα λευκή κάρτα γιατί ήμουν πολύ χαρούμενος και σίγουρος από την αρχή για το πολύ καλό αποτέλεσμα. Το ένιωθα στο αίμα μου ότι θα πάει πολύ καλά και ότι θα βγει μια πολύ ωραία σειρά όπως βγήκε.

Ποιες διαφορές βλέπετε μεταξύ του βιβλίου και της σειράς;

Η βασική διαφορά είναι ότι έχει μεγαλώσει το κομμάτι της σχέσης του Αντώνη με την Αννα. Υπάρχουν πολλές σκηνές οι οποίες δεν υπάρχουν στο βιβλίο. Αν κρίνω από την επιτυχία της σειράς στη συνδρομητική τηλεόραση, που στο βιβλίο δεν υπάρχουν καν ούτε ως υπόνοια. Κατά τα άλλα, τα μηνύματα πέρασαν από το βιβλίο σε ίσια γραμμή στη σειρά.

Εχετε σκεφτεί να συνεχίσετε την ιστορία του Καστελάνη;

Δεν μου έχει περάσει καν από το μυαλό και νομίζω ότι δεν θα μου περάσει κιόλας. Γιατί ξέρω ότι θα πρέπει να είναι εντελώς μυθοπλασία πλέον. Η ανάγκη μου είναι να γράφω συνέχεια νέες ιστορίες, εξού και πλέον δεν γράφω αληθινές ιστορίες. Το «Ποτάμι των χιλίων τυφλών» και το «Ποσειδών» και το νέο που έχω στο μυαλό μου για να βγει, δεν έχουν καμία σχέση με αληθινές ιστορίες. Νομίζω ότι η ανάγκη μου να γράφω δικές μου ιστορίες είναι πιο έντονη πλέον και ούτε με ενδιαφέρει να γίνω ο συγγραφέας των αληθινών εγκλημάτων. Αν βρεθεί κάτι στο απώτερο μέλλον και με συγκλονίζει τόσο πολύ, γιατί όχι;

Ποια είναι τα θέματα που σας εμπνέουν για να γράψετε;

Συνήθως είναι θέματα τα οποία ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία. Στο «Ποτάμι των χιλίων τυφλών» τα βασικά θέματα ήταν οι δημαγωγοί, η φιλαρχία, η τάση των ανθρώπων να εξουσιάζουν τους άλλους και πόσο κάποιοι άνθρωποι είναι και πρόθυμα πρόβατα και γενικά η ευκολία με την οποία επιλέγουμε το μίσος παρά την αγάπη. Η εμφύλια διαμάχη, οι τσακωμοί, είναι ένα διαχρονικό θέμα της ελληνικής κοινωνίας. Στον «Ποσειδώνα», ένα πιο φιλοσοφικό βιβλίο, υπάρχουν τα ερωτήματα που απασχολούν όλους μας. Το πού πάω, αν έχω χάσει τον σκοπό μου, πώς προσδιορίζομαι απέναντι στο Θείο, στους ανθρώπους και στον εαυτό μου. Γενικά με ενδιαφέρει όσο περισσότεροι αναγνώστες γίνεται να νιώσουν μία ταύτιση. Γι’ αυτό και τα θέματα που προς το παρόν έχω επιλέξει είναι πιο καθολικά. Οσο περνάνε τα βιβλία, έχουν όλο και πιο καταιγιστική δράση και ταυτόχρονα νομίζω ότι είναι και πιο βαθιά. Κάθε φορά με ενδιαφέρει να υπάρχει αγωνία αλλά ταυτόχρονα και τροφή για σκέψη.

Μετά τις «17 Κλωστές» και το «Ποτάμι των χιλίων τυφλών» μεταφέρεται στην τηλεόραση.

Ναι, είναι σε κάποια εταιρεία παραγωγής και περιμένουμε τις εξελίξεις. Εχω ήδη δώσει και τον «Ποσειδώνα» σε εταιρείες παραγωγής και στον Σωτήρη Τσαφούλια, γιατί όπως του λέω του ίδιου, είναι ταμάμ για εκείνον. Γενικά, υπάρχει ενδιαφέρον κι αυτό με χαροποιεί πάρα πολύ γιατί δείχνει ότι αυτοί οι άνθρωποι που είναι στις εταιρείες παραγωγής ξέρουν τι θέλει το κοινό, οπότε σημαίνει ότι μάλλον συντάσσονται με αυτά που γράφω, συμπίπτουν οι απόψεις μας. Οι «17 κλωστές» είχαν μία συμπαθητική πορεία, η οποία όμως απογειώθηκε με τη σειρά, οπότε από όλες τις απόψεις είναι καλό για μένα.

Οταν γράφετε, έχετε στο μυαλό σας την προοπτική της τηλεοπτικής μεταφοράς;

Οχι, γιατί όταν έγραψα εγώ τις «17 Κλωστές» ήμουν παγκοσμίως άγνωστος. Δεν ήμουν καν στην τηλεόραση. Απλά θεωρώ ότι έχω δει πολύ σινεμά και θέατρο στη ζωή μου. Εχω διαβάσει πάρα πολλή λογοτεχνία και έτσι νομίζω ότι όλα αυτά γενικότερα έμειναν μέσα μου με συνέπεια να γράφω πιο κινηματογραφικά, γιατί έτσι μου αρέσει κι εμένα να κάνω. Αν αυτό δημιουργεί εικόνες και είναι πολύ πιο εύκολο σε έναν σκηνοθέτη, έναν σεναριογράφο, μια εταιρεία παραγωγής να το φανταστεί, είναι ευχής έργον αλλά δεν έχω τέτοιον γνώμονα.

Υπάρχει κάποια ερώτηση, ένα θέμα από το «Chase» που να σας έβαλε σε σκέψεις για να γράψετε μια ιστορία;

Τα θέματα που επιλέγω έχουν να κάνουν με αυτά που με απασχολούν εμένα ως άνθρωπο, που παρατηρώ. Το «Chase» είναι απότοκο της αγάπης μου για τη γνώση από μικρό παιδί. Οπότε, για να αποκτήσεις τη γνώση, πρέπει να παρατηρήσεις. Από μικρός εγώ ήμουν ένας παρατηρητής, δηλαδή εξερευνητής. Ακόμα και όταν πάω διακοπές, εννοείται ότι θέλω να χαλαρώσω, αλλά είναι βασικό συστατικό τους και η εξερεύνηση. Οτιδήποτε λοιπόν εξερευνώ και παρατηρώ θέλω να το αφηγηθώ. Από μικρός, ήθελα να λέω ιστορίες, όχι όμως με διδακτικό τρόπο. Πάντα ήθελα να πω κάτι και προσπαθούσα να επιλέξω αυτά που θεωρούσα ότι θα αρέσουν. Κατά την ίδια άποψη και στο «Chase» αυτό που απολαμβάνω είναι ότι πραγματικά μπορώ να λέω ιστορίες όταν ξέρω την απάντηση, γιατί πιστεύω ότι έτσι θα μείνει και πιο πολύ στον κόσμο. Κάποια συγκεκριμένη πληροφορία δεν με ώθησε να γράψω ένα βιβλίο αλλά η συγγραφή, το podcast για την ελληνική γλώσσα και ακόμα και οι ομιλίες που κάνω τώρα σε εταιρείες για τη μνήμη και τη γνώση, έχουν να κάνουν με την αγάπη και την ανάγκη μου να λέω ιστορίες.