Οι δύο ζωές ενός μύθου 90 ετών

Ενας σύγχρονος φιλόσοφος στο δοκίμιό του για το ταλέντο διαχώριζε τη δημιουργική ικανότητα από τον χαρακτήρα. Αυτό θα μπορούσε να είναι το πατρόν πάνω στο οποίο μπορούμε να κόψουμε τη μορφή της Μπριζίτ Μπαρντό, η οποία το περασμένο Σάββατο έγινε 90 ετών. Γιατί η σαγήνη της – που σταμάτησε κάπου στη δεκαετία του ’70, όταν αποχώρησε από το σινεμά για να ζήσει στη δική της φάρμα με ζώα – ήταν συνάρτηση του χαρακτήρα της: μεταξύ ανέμελου μπουρζουά κοριτσιού και αστραφτερής σταρ για λάθος λόγους.

Η Μπαρντό γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μια εύπορη μεγαλοαστική οικογένεια και στα 15 της, στις 8 Μαΐου 1950, πόζαρε για το εξώφυλλο του γαλλικού γυναικείου περιοδικού «Elle». Ο σκηνοθέτης Ροζέ Βαντίμ εντυπωσιάστηκε από το εξώφυλλο αυτό και επεδίωξε να την αναδείξει στις ταινίες του πλάθοντας την εικόνα της νέας μεταπολεμικής θηλυκότητας: Η Μπαρντό τόσο στην οθόνη όσο και στις δημόσιες εμφανίσεις της κατά το θεώρημα του Βαντίμ ήταν ένα «ερωτικό παιδί της φύσης», ξανθό, αισθησιακό και ηθικά απελευθερωμένο. Στις δύο κινηματογραφικές ταινίες του συζύγου της (έμειναν παντρεμένοι από το 1952 έως το 1957) «Et Dieu créa la femme» («Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα») του 1956 και «Les Bijoutiers du claire de lune» («Οι κοσμηματοπώλες του σεληνόφωτος») του 1958 η Μπαρντό έσπασε τα κινηματογραφικά ταμπού κατά του γυμνού και σημείωσε ρεκόρ εισιτηρίων στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Και έγινε η λατρεμένη των δυσαρεστημένων γάλλων αριστερών, για τους οποίους συμβόλιζε την αδιαφορία για τη συμβατική ηθική. Παράλληλα οι φωτογραφίες που τραβούσαν οι παπαράτσι έδειχναν τον φυσικό αισθησιασμό, το joie de vivre, που επεδείκνυε η νεαρή ηθοποιός την οποία άρχισε να προσέχει όλη η Ευρώπη. Ισως ο Ζαν Λικ Γκοντάρ ήταν ο μόνος που βρήκε τρόπο να αντιπαραβάλει στη σαγήνη της πρωταγωνίστριάς του στην ταινία του 1963 «Le Mepris» («Περιφρόνηση») το δέος ενός τοπόσημου. Την Κάζα Μαλαπάρτε, στον κόλπο του Σαλέρνο, με την εντυπωσιακή πέτρινη σκάλα που οδηγεί στην οροφή και την οποία η ημίγυμνη ηθοποιός ανεβαίνει για να μείνει μόνη πάνω στη Μεσόγειο.

Ωστόσο, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας «La Verité» του 1960, η Μπαρντό αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει στα 26α γενέθλιά της. Δεκαετίες αργότερα, η ηθοποιός θα μιλούσε για το πόσο εφιαλτικό είχε γίνει το περιβάλλον των διασημοτήτων και για το πόσο πολύ πιεζόταν από την επιβεβλημένη επιδίωξη να βγάζει αυτή τη συγκεκριμένη απενοχοποιημένη αισθησιακή εικόνα που περίμεναν όλοι από εκείνη.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, η Μπαρντό παντρεύτηκε τον ηθοποιό Ζακ Σαριέ, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, το μοναδικό της παιδί. Το ζευγάρι χώρισε το 1962 και η Μπε Μπε στη συνέχεια παντρεύτηκε τον γερμανό εκατομμυριούχο playboy Γκίντερ Σακς το 1966, χωρίζοντας τρία χρόνια αργότερα. Ωστόσο η Μπε Μπε μαθημένη σε συμπεριφορές λατρείας από τους θαυμαστές της εξακολούθησε να ασχολείται με γάμους και το 1992 παντρεύτηκε τον ακροδεξιό πολιτικό σύμβουλο Μπερνάρ ντ’ Ορμάλ.

Η πρωταγωνίστρια της δεκαετίας του 1960 ξεκίνησε καριέρα και ως μουσικός. Το σπιρτόζικο βλέμμα της ταίριαζε με την κοριτσίστικη χαδιάρα φωνή της που τραγουδούσε στα άλμπουμ «Brigitte Bardot Sings» (1960) και «Special Bardot» (1968). Αλλωστε ήταν η Μπε Μπε που πρώτη – πριν την Τζέιν Μπίρκιν – ηχογράφησε με τον Σερζ Γκενσμπούρ το τραγούδι του «Je t’aime, moi non plus».

Μεγάλο μέρος του μύθου της η Μπε Μπε το οφείλει στη σχέση της με τη μόδα αποκτώντας τον τίτλο του It-Girl, της επιτομής της γαλλικής κομψότητας και ό,τι άλλο πρέσβευε η γαλλική κουλτούρα, αφού δάνεισε το πρόσωπό της στο εκμαγείο της προτομής της Μαριάν απεικονίζοντας τη Γαλλική Δημοκρατία.

Με τη χαρακτηριστική ξανθή χαίτη της δημιούργησε το «α λα Μπριζίτ» χτένισμα με τον κρεπαρισμένο κότσο και τις κορδέλες στα μαλλιά. Ενώ σε όλον τον κόσμο οι νεαρές γυναίκες έγιναν κλώνοι της Μπε Μπε υιοθετώντας τα έντονα χρώματα και τα ρούχα της. Μέχρι και η Αλίκη Βουγιουκλάκη μιμήθηκε το μακιγιάζ και το στυλ της εκείνη την εποχή. Πάντως εκείνη μοιράστηκε με τον Yves Saint Laurent την αγάπη του για το σμόκιν και εμφανίστηκε φορώντας το εμβληματικό σύνολό του στην πρεμιέρα του «Shalako» στο Λονδίνο, καθώς και την πρωτοποριακή βιομηχανική αισθητική του Paco Rabbane, ο οποίος το 1966 της έφτιαξε ένα φόρεμα κατά παραγγελία με το αγαπημένο του υλικό, τις μεταλλικές παγιέτες.

Η καριέρα της άρχισε να φθίνει στις αρχές του ’70 και το 1973 η Μπε Μπε αποσύρεται από την υποκριτική, για να ασχοληθεί με πάθος με τον ακτιβισμό για τα δικαιώματα των ζώων, ιδρύοντας το 1987 το Ιδρυμα Brigitte Bardot. Ωστόσο ο απόηχος της δόξας της θάμπωσε όταν τα σχόλιά της για τους μουσουλμάνους στο βιβλίο της «Un Cri dans le silence» (2003) την οδήγησαν σε καταδίκες για υποκίνηση φυλετικού μίσους.

Και τον Ιανουάριο του 2018, αφού η Κατρίν Ντενέβ μαζί με 100 εξέχουσες Γαλλίδες δημοσίευσαν μια ανοιχτή επιστολή επικρίνοντας το κίνημα #MeToo, η Μπαρντό τις υποστήριξε σε συνέντευξή της στο «Paris Match» σημειώνοντας: «πολλές ηθοποιοί κολλάνε στους παραγωγούς για να πάρουν έναν ρόλο… είναι υποκρίτριες και γελοίες».