Ανησυχία

Η βία που έχει ως θύτες ανηλίκους στη χώρα μας σημειώνει ανησυχητική αύξηση σε ποσοτικά στοιχεία. Μαζί με τα κρούσματα, τις νέες μορφές βίας – επιθέσεις, κλοπές και άλλες εγκληματικές ενέργειες –, παρατηρείται και η λεγόμενη «παραμέληση ανηλίκου» από τους γονείς και μάλιστα τέσσερις γονείς συλλαμβάνονται κάθε ημέρα για παραμέληση του παιδιού τους. Εδώ συνδυαστικά τα περιστατικά συχνά καταγράφουν και μια σειρά άλλοθι που δίδουν οι γονείς σε παραβατικές συμπεριφορές. Η φετινή δε σχολική χρονιά που έχει ξεκινήσει δεν μοιάζει με καμία από όσες έχουν προηγηθεί.

Η βία διαχέεται σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, σε όλη την επικράτεια της χώρας ενώ η πλημμελής γονεακή επιτήρηση – λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων συχνά – συνοδεύεται από μια είδους άστοχη συμπαράσταση προς τα παιδιά τους, συμβάλλοντας καθοριστικά στην ανάπτυξη του «αισθήματος του αδικημένου» ενώ οι γονείς στρέφονται και κατά των Αρχών ή των εκπαιδευτικών. Προφανώς λοιπόν το θέμα είναι πιο βαθύ και πιο πυρηνικό, αγγίζει πολλές όψεις και άρα απαιτεί και πολλαπλά μέτρα. Για παράδειγμα, η αυστηροποίηση του νομικού πλαισίου στο πεδίο της παραμέλησης ανηλίκων είναι απόλυτα σε θετική κατεύθυνση.

Η εποπτεία των παιδιών βέβαια συναρτάται και από άλλες παραμέτρους, όπως τις εφαρμογές προσδιορισμού στίγματος στα κινητά τους. Πιο ουσιαστικό όμως είναι ένα νέο πεδίο όπου η πρόληψη να έχει κεντρικό ρόλο και αυτός δεν είναι άλλος από την ίδια την αγωγή στο σπίτι, την καλυτέρευση των όρων ζωής στο σχολείο, τη συνεργασία με την εκπαιδευτική κοινότητα.