Προσδοκίες

Το ντιμπέιτ των υποψηφίων προέδρων των ΗΠΑ ήταν εξόχως ενδεικτικό των απόψεων, τάσεων, προσεγγίσεων για την εσωτερική σκηνή της υπερδύναμης αλλά και το πώς βλέπουν τα μείζονα γεωπολιτικά θέματα οι Ντόναλντ Τραμπ και Κάμαλα Χάρις. Είναι επίσης και διδακτικά του βαθμού και τρόπου αντιπαράθεσης αλλά και τις απειλές ενός αναδυόμενου τραμπικού λαϊκισμού που καθρεφτίστηκε έστω με όρους τηλεμαχίας αλλά σε υπαρκτή βάση.

Την ίδια ώρα και ενώ η τηλεμαχία – και όπως ήταν εύλογο – συγκέντρωσε μεγάλο ενδιαφέρον, υπάρχει ένας κίνδυνος. Να ιδωθεί η κούρσα στις ΗΠΑ και η αναμέτρηση των δύο μόνο στενά συναρτώμενη και μονομερώς με τα δικά μας συμφέροντα ως χώρα. Μια παλιομοδίτικη άποψη που θέλει τη ματιά του εσωτερικού ελληνικού πολιτικού σκηνικού απλώς και μόνο προς τις ΗΠΑ και που συνδέει όλες τις όψεις των εντόπιων διακυβευμάτων με τις εξελίξεις πέραν του Ατλαντικού.

Προφανώς έχει σημασία η έκβαση των εκλογών στις ΗΠΑ. Προφανώς η μεγάλη αυτή χώρα έχει σήμερα τον πρώτο λόγο στις πολλαπλές κρίσεις στον πλανήτη. Και είναι επίσης προφανές πως η Ελλάδα έχει βαθύνει θετικά τους δεσμούς και τις σχέσεις με τις ΗΠΑ, διατηρώντας ένα προφίλ και έναν κομβικό ρόλο σταθερού και σοβαρού συμμάχου – και μέλους του ΝΑΤΟ. Το θέμα όμως σήμερα είναι πώς θα ισχυροποιήσουμε τη θέση μας πατώντας στα πόδια μας, διαμορφώνοντας όρους σταθερότητας και ανάπτυξης και βέβαια ασφάλειας και αποτροπής κινδύνων.