Γιατί;

Γιατί καιγόμαστε κάθε χρόνο; Το ερώτημα επιστρέφει στα χείλη των πολιτών πολύ συχνά – για την ακρίβεια, κάθε χρόνο. Ο σχετικός δημόσιος διάλογος ανοίγει συνήθως μετά την πρώτη μεγάλη πυρκαγιά του καλοκαιριού. Οι εξηγήσεις ακούγονται. Τα λάθη και οι ολιγωρίες του κρατικού μηχανισμού, τόσο στο επίπεδο της πρόληψης όσο και σε εκείνο της αντιμετώπισης, επισημαίνονται. Κάποιες φορές γίνονται ορισμένες παρεμβάσεις αλλά πάντα καταλήγουμε να διατυπώνεται ξανά η απορία.

Η Ελλάδα δεν είναι η μοναδική χώρα όπου εκδηλώνονται πυρκαγιές τους θερινούς μήνες. Σε ολόκληρη τη λεκάνη της Μεσογείου, το κλίμα, οι αλλαγές που αυτό υφίσταται λόγω της ανθρώπινης παρέμβασης και η εύφλεκτη χλωρίδα δημιουργούν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ. Χωρίς βέβαια μια πύρινη λαίλαπα να γίνεται θέμα στα διεθνή μίντια σε ετήσια βάση, όπως στην ελληνική περίπτωση.

Μήπως είναι καιρός να αναρωτηθούμε τι κάνουν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι που δεν κάνουμε εμείς; Παντού ξεσπούν φωτιές, σύμφωνοι. Ακόμη και πλούσια και προηγμένα κράτη, όπως οι ΗΠΑ ή ο Καναδάς, πλήττονται από μεγαπυρκαγιές. Ωστόσο, πουθενά δεν γίνονται στάχτη χιλιάδες στρέμματα και δεν χάνονται ανθρώπινες περιουσίες με τέτοια συχνότητα. Μόνο πέρυσι η Ελλάδα κατέγραψε αρνητικό ρεκόρ καμένων εκτάσεων χωρίς να βρίσκεται στο τοπ-5 των ευρωπαϊκών χωρών με τις περισσότερες πυρκαγιές. Το αρχικό ερώτημα πρέπει επιτέλους να απαντηθεί από τους εκάστοτε κυβερνώντες με ειλικρίνεια και αδιαφορία για το πολιτικό κόστος, ώστε κάποια στιγμή να σταματήσουμε να καιγόμαστε.