«Το κλειδί είναι {LF}οι λευκοί άνδρες {LF}της εργατικής τάξης»

Η Χάρις υπερκινητοποιεί τη βάση των Δημοκρατικών, αλλά για να κερδίσει τις εκλογές θα πρέπει να κινητοποιήσει σε μερικές σημαντικές πολιτείες τους «swing» ψηφοφόρους, οι οποίοι είναι κυρίως λευκοί άνδρες εργατικής τάξης, δυσαρεστημένοι με τον πληθωρισμό και τη διαχείριση του Μεταναστευτικού, εκτιμά στη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» ο Τζέφρι Καμπασέρβις, αντιπρόεδρος πολιτικών σπουδών στη δεξαμενή σκέψης Niskanen Center στην Ουάσιγκτον.

Μπορεί η Κάμαλα Χάρις να επικρατήσει έναντι του Τραμπ;

Είναι πιθανόν. Δεν έχουμε δει ακόμη τις δημοσκοπήσεις που χρειαζόμαστε για να έχουμε καλύτερη αίσθηση, αλλά παρότι ξεκινά σε μια κάπως αδύναμη θέση, εξαιτίας της αντιδημοτικότητας της κυβέρνησης υπάρχει πιθανότητα να κερδίσει τις εκλογές. Η φύση του κολεγίου των εκλεκτόρων και ο τωρινός κομματικός διχασμός σημαίνει ότι κάθε εκλογές επαφίενται ουσιαστικά σε μια χούφτα «swing» ψηφοφόρων (σ.σ.: ταλαντεύονται μεταξύ του ενός και του άλλου κόμματος) σε μερικές σημαντικές πολιτείες, κυρίως στα μεσοδυτικά, όπου οι περισσότεροι ψηφοφόροι είναι λευκοί άνδρες εργατικής τάξης, τους οποίους πρέπει να «κερδίσουν» οι Δημοκρατικοί. Η Χίλαρι Κλίντον έχασε αρκετούς και έχασε τις εκλογές, ο Μπάιντεν τους «κέρδισε» και κέρδισε τις εκλογές. Απομένει να δούμε αν η Κάμαλα Χάρις θα τους κερδίσει. Αλλά η κυβέρνηση Μπάιντεν και η Χάρις είναι αδύναμες ανάμεσα στους ψηφοφόρους αυτούς, οι οποίοι είναι δυσαρεστημένοι κυρίως για τον πληθωρισμό και τη μετανάστευση, όπου η Χάρις είχε αρμοδιότητες. Μπορεί, όμως, να κατηγορήσει τους Ρεπουμπλικανούς ότι δεν ψήφισαν υπέρ ορισμένων μέτρων, ενώ οι αιτήσεις ασύλου έχουν μειωθεί, οπότε το θέμα μπορεί να μην είναι τόσο σημαντικό, όπως νομίζουν οι Ρεπουμπλικανοί.

Ποιες άλλες αδυναμίες βλέπετε στην Κάμαλα Χάρις;

Η οικονομία στα πρώτα χρόνια της κυβέρνησης Μπάιντεν ήταν υπό πίεση και ο πληθωρισμός υψηλός. Παρότι, όμως, κατάφερε μια ήπια προσγείωση, ο πληθωρισμός έχει μειωθεί, το χρηματιστήριο έχει ανέβει, η ανεργία βρίσκεται σε χαμηλό ρεκόρ, οι Αμερικανοί αισθάνονται ότι η οικονομία δεν δουλεύει για αυτούς. Ο πληθωρισμός πλήττει περισσότερο μέλη της εργατικής τάξης, που είναι οι κρίσιμοι «swing» ψηφοφόροι. Επίσης ο πληθωρισμός έχει συνδυαστεί με την ανεπάρκεια στέγης, που δυσαρεστεί τους νέους.

Ποιοι θα την ψηφίσουν;

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι τα πηγαίνει καλύτερα από τον Μπάιντεν σε ομάδες – κλειδιά των Δημοκρατικών, ειδικότερα ανάμεσα σε γυναίκες, μειονότητες και νέους. Εκτιμώ ότι σε επόμενες δημοσκοπήσεις θα δούμε ότι πηγαίνει καλύτερα και ανάμεσα σε πανεπιστημιακής μόρφωσης ψηφοφόρους. Η Χάρις υπερκινητοποιεί τη βάση των Δημοκρατικών. Αλλά δεν αρκεί για να κερδίσει τις εκλογές. Το ερώτημα είναι πώς θα κινητοποιήσει τους ψηφοφόρους που ψήφισαν Μπάιντεν το 2020, αλλά σκέφτονταν να ψηφίσουν τον Τραμπ ή να μην ψηφίσουν καθόλου σε αυτές τις εκλογές. Σε αυτό το ζήτημα θα παίξει σημαντικό ρόλο ποιον θα επιλέξει για αντιπρόεδρο.

Εκτιμάται ότι έχει εξασφαλίσει τη στήριξη του Δημοκρατικού Κόμματος και ότι αυτή θα είναι τελικά η υποψήφιά τους για τις προεδρικές εκλογές. Ισχύει;

Μέχρι πριν από μερικές μέρες πολλοί μιλούσαν για ένα ανοιχτό συνέδριο των Δημοκρατικών, το οποίο θα επέλεγε τον υποψήφιό του στο Σικάγο τον Αύγουστο. Πολύ λίγοι μιλούν τώρα για αυτό. Αν περίμεναν μέχρι τότε δεν θα υπήρχε χρόνος για να αποκτήσουν την απαραίτητη προεκλογική δυναμική. Επίσης, ως αντιπρόεδρος η Χάρις είναι η τεκμαρτή κληρονόμος του Μπάιντεν. Είναι επίσης Αφροαμερικανίδα και γυναίκα, που είναι οι δύο πιο ελκυστικές κατηγορίες για να ψηφίσει κανείς τους Δημοκρατικούς. Το κόμμα αποφάσισε ότι ήταν ρεαλιστικό και συνετό να εδραιωθεί πίσω της το συντομότερο δυνατόν. Ηταν απόφαση των ηγετών του κόμματος, που πίεζαν τον Μπάιντεν να αποσυρθεί, αλλά ως φαίνεται έγινε αποδεκτό και από τη βάση. Αυτή τη στιγμή το Δημοκρατικό Κόμμα είναι εντυπωσιακά ενωμένο για τη Χάρις.

Ποια είναι τα δυνατά της σημεία;

Η Χάρις θα είναι μια πιο ισχυρή πρόκληση για τον Τραμπ από ό,τι νόμισαν αρχικά οι Ρεπουμπλικανοί. Η καμπάνια του Τραμπ βασιζόταν στο ότι ήταν πιο ενεργητικός και πιο δυνατός από τον Μπάιντεν. Αλλά τώρα ο Τραμπ είναι ο γηραιότερος υποψήφιος. Η Χάρις είναι 59, δείχνει υπέροχη, είναι ελκυστική υποψήφια και μιλάει καλά. Ομως, δεν διακρίθηκε ως αντιπρόεδρος, κάτι που οφειλόταν περισσότερο στις εντάσεις μεταξύ της ομάδας του Μπάιντεν και της δικής της, δεν της δόθηκαν πολλές αρμοδιότητες, ενώ δεν έκανε καλή δουλειά στις προκριματικές εκλογές του κόμματος για να κερδίσει την υποψηφιότητά της το 2020. Ισως γιατί προσπάθησε να τοποθετηθεί στην προοδευτική Αριστερά του κόμματος, κάτι που δεν ταιριάζει στο τι είναι η ίδια. Σήμερα είναι πιο αυθεντική. Ηταν εισαγγελέας στην Καλιφόρνια και στη συνέχεια γενική εισαγγελέας, πιστεύει στη δικαιοσύνη και στην ανάγκη τιμωρίας των εγκληματιών. Εχοντας αντιμετωπίσει ανθρώπους όπως ο Τραμπ, εγκληματίες, αρπακτικά, απατεώνες, είναι πολύ αποτελεσματική η αντιπαράθεση εισαγγελέα και κακούργου. Η Χάρις αντιπροσωπεύει τον νόμο και την τάξη, ο Τραμπ είναι ο εγκληματίας. Είναι κάτι που θα δούμε να χρησιμοποιείται στις εκλογές. Επίσης, υπάρχει σκεπτικισμός για μια δεύτερη θητεία Τραμπ. Η Χάρις θα παρουσιάσει τον εαυτό της ως την εκπρόσωπο του μέλλοντος και μιας ενωμένης Αμερικής, αλλά και ως ένα πιο «σταθερό χέρι», ως μια πρόεδρο που δεν θα αποσύρει τις ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ, δεν θα επιβάλει τους τρομερούς δασμούς, δεν θα κάνει εμπορικό πόλεμο με την Κίνα ο οποίος μπορεί να οδηγήσει σε πραγματικό πόλεμο, που θα διαχειριστεί τη μετανάστευση με ανθρωπιά σε αντίθεση με τον Τραμπ. Η Χάρις έχει πολύ ισχυρότερα σημεία από ό,τι νομίζουν πολλοί. Το θέμα των αμβλώσεων είναι ισχυρό ζήτημα για τους Δημοκρατικούς και ιδιαίτερα για τη Χάρις. Οι Δημοκρατικοί θα ενεργοποιηθούν δυσκολεύοντας την εκστρατεία του Τραμπ.

Είναι οι ΗΠΑ έτοιμες για μια γυναίκα πρόεδρο;

Είναι δύσκολο να πούμε. Οι ΗΠΑ δεν ήταν έτοιμες για μαύρο πρόεδρο μέχρι που ήταν. Αν ο Ομπάμα είχε ακούσει τη συμβατική σοφία, δεν θα κατέβαινε στις εκλογές. Κατέβηκε και νίκησε. Δεν είναι αδύνατον. Θα εκτιμούσα ότι η πρώτη γυναίκα πρόεδρος θα ήταν Ρεπουμπλικανή καθώς ο συντηρητισμός της θα αντιστάθμιζε τη δυσφορία του κόσμου με την ιδέα μιας γυναίκας προέδρου. Ο Τραμπ θα τονίσει ότι η Χάρις δεν είναι μόνο γυναίκα, αλλά προέρχεται και από μειονότητα, ότι δεν πιστεύει στην αμερικανική εξαιρετικότητα και ότι είναι ανίσχυρη. Δεν μπορεί να της εμπιστευτεί κανείς θέματα στρατιωτικά, όπου η ανδρική ισχύς είναι απαραίτητη. Εναπόκειται στη Χάρις να αντικρούσει τα σχόλια αυτά, και μπορεί να το κάνει.