Χαίρε, Τζο

Λένε πως το δεύτερο μισό της δεύτερης προεδρικής θητείας του Γούντροου Γουίλσον, μεταξύ 1919 και 1921, δεν κυβερνούσε πραγματικά ο ίδιος, αλλά η δεύτερη σύζυγός του, η Ιντιθ Μπόλινγκ Γκαλτ Ουίλσον, αφού ένα εγκεφαλικό επεισόδιο τον είχε αφήσει ημιπληγικό και μισότυφλο – αλλά πως είχε κυλήσει τόσο ομαλά το πράγμα, που η «presidentress» σκεφτόταν για κάποιο διάστημα να βάλει τον 28ο πρόεδρο των ΗΠΑ να διεκδικήσει και τρίτη θητεία.

Λένε επίσης πως ο Κάλβιν Κούλιτζ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της δικής του θητείας, από το 1924 έως το 1929, βυθισμένος στην κατάθλιψη εξαιτίας του χαμού του γιου του – σε αυτήν την κατάσταση απέδωσε ο διάδοχός του, ο Χέρμπερτ Χούβερ, το Μεγάλο Κραχ του 1929, σύμφωνα εντούτοις με τους ιστορικούς, τίποτα δεν λέει ότι αυτό θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί αν ο 30ός πρόεδρος των ΗΠΑ είχε καλύτερη ψυχολογία.

Λένε πως ο Φράνκλιν Ντελάνο Ρούζβελτ, αρνούμενος «να αφήσει μια παιδική ασθένεια να τον κατατροπώσει», είχε συνάψει με τον Τύπο συμφωνία ώστε να κρύβει την αναπηρία που του είχε αφήσει η πολιομυελίτιδα – ως «μια υπέροχη παραπλάνηση» την είχε χαρακτηρίσει ο βιογράφος του, ο Χιου Γκάλαχερ. Είναι γνωστό, επίσης, πως από τα πρώτα παιδικά του χρόνια μέχρι τη δολοφονία του, στις 22 Νοεμβρίου 1963, ο νεότερος πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ, ο Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι υπέφερε από πλήθος παθήσεων και τρομερούς πόνους στη μέση, απολύτως ασύμβατους με την άψογη δημόσια εικόνα που προσπαθούσε να διατηρήσει. Οσο για τον Ρόναλντ Ρίγκαν, ο ίδιος αποκάλυψε πως είχε προσβληθεί από Αλτσχάιμερ το 1994, πέντε χρόνια μετά το τέλος της δεύτερης θητείας του, όμως στο βιβλίο του «Ο πατέρας μου στα 100» (2011), ο γιος του Ρον διαβεβαιώνει πως τα πρώτα συμπτώματα τα είχε εμφανίσει από το 1986, δύο χρόνια μετά τη θριαμβευτική επανεκλογή του – κάτι που οι γιατροί του αρνούνταν ανέκαθεν πεισματικά.

Λένε πως ο Τζο Μπάιντεν πάντα δυσκολευόταν να αφήσει κάτι να τελειώσει, ακόμη και αν επρόκειτο για κάτι τόσο απλό όσο μια χειραψία, ενώ τόσοι και τόσοι περίμεναν για το ίδιο στην ουρά. Μπορεί να ήταν κουρασμένος και στρεσαρισμένος στο τέλος μιας εργάσιμης ημέρας, αλλά έσφιγγε το χέρι του κάθε καλεσμένου, συχνά του έδινε και ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη ή του έκανε μια αγκαλιά, αναπολώντας και καλοπιάνοντας ενώ τα λεπτά περνούσαν και η ουρά έμενε στάσιμη. Ο Μπάιντεν φαινόταν να αγαπά κάθε του πόστο στην κυβέρνηση, ειδικά αυτό το τελευταίο. Ολος ο κόσμος περίμενε στην ουρά για να του σφίξει το χέρι. Μπορούσε να είναι οξύθυμος και απαιτητικός με τους συνεργάτες του, αλλά στον δημόσιο ρόλο του ως προέδρου ήταν σχεδόν πάντα ο ευγενικός πατριάρχης. Επειτα από μια ζωή που τον υποτιμούσαν, του άρεσε να είναι επικεφαλής. Και ήταν δύσκολο να το εγκαταλείψει αυτό.

Λένε συχνά πως αν μπορούσαμε να δούμε τον εαυτό μας μέσα από τα μάτια των άλλων, θα παίρναμε καλύτερες αποφάσεις σε σχέση με τα αδύναμα σημεία μας. Αλλά ο Μπάιντεν αρνιόταν για πολλούς μήνες να αναγνωρίσει αυτό που οι τηλεθεατές μπορούσαν να δουν ξεκάθαρα: ότι γερνούσε και ότι γινόταν όλο και πιο ασταθής, με τρόπους που καθιστούσαν αμφίβολη την επανεκλογή του και προβληματική μια ακόμα θητεία του. Και μόνο το να θέσει κάποιος το ερώτημα ήταν αρκετό για να προκαλέσει την οργή του Μπάιντεν και του στενού του κύκλου, όπως ανακάλυψε ο γνωστός αρθρογράφος και συγγραφέας Ντέιβιντ Ιγκνάσιους όταν υποστήριξε, τον περασμένο Σεπτέμβριο, ότι, παρά τον θαυμασμό του για εκείνον και τις πολιτικές του, δεν θα έπρεπε να θέσει υποψηφιότητα για επανεκλογή. Τους λόγους ο Ιγκνάσιους τους καταλαβαίνει απόλυτα, είναι ανθρώπινο να αντιστέκεσαι στα σημάδια του γήρατος, ο ίδιος είναι 74 και σε βαθιά άρνηση, όπως λέει. Ανθρώπινη είναι επίσης και η υπερηφάνεια και η ματαιοδοξία, άλλωστε το πείσμα του Μπάιντεν υπήρξε τρόπον τινά μια από τις υπερδυνάμεις του, όταν όμως κρατάς τη μοίρα του κόσμου στα χέρια σου και η απειλή ακούει στο όνομα Τραμπ, τότε το να καλύπτεις τις αδυναμίες σου είναι απερίσκεπτο, επικίνδυνο – και επιπλέον, στην εποχή που ζούμε, απολύτως μάταιο.

Λένε πως όταν ο πρόεδρος Λίντον Τζόνσον αποσύρθηκε από υποψήφιος για μια νέα θητεία, τον Μάρτιο του 1968, βίωσε ένα είδος αναγέννησης. Η Ντόρις Κερν Γκούντγουιν γράφει σε ένα νέο βιβλίο της πως «η “κουτσή πάπια” αναγεννήθηκε μέσα από τις στάχτες σαν φοίνικας». Τα δημοσκοπικά ποσοστά του Τζόνσον αντιστράφηκαν από 57% αποδοκιμασία σε 57% αποδοχή. Ενα κύριο άρθρο στη «Washington Post» τόνισε πως είχε κάνει «μια προσωπική θυσία στο όνομα της εθνικής ενότητας που τον κάνει να δικαιούται μια πολύ ξεχωριστή θέση στα χρονικά της αμερικανικής ιστορίας». Ενα παρόμοιο κύμα δημόσιου θαυμασμού αναμένεται να ακολουθήσει και την απόφαση του Μπάιντεν. Εκανε πολλά (όχι όλα, αλλά αρκετά) καλά πράγματα ως πρόεδρος για την Αμερική και για τον κόσμο. Και στο τέλος κατάλαβε ότι το καλύτερο που έμενε να κάνει ήταν να φύγει.