Θυμικό

Τι κι αν οι τρίτοι παρατηρητές, όσοι δηλαδή έχουν την πολυτέλεια να παρακολουθούν την προεκλογική μάχη έξω απ’ τα αμερικανικά σύνορα, βλέπουν καθαρά πως το ύφος και τα ήθη του τραμπισμού δημιούργησαν τις ιδανικές συνθήκες για μια πολιτική αντιπαράθεση στην οποία μιλάνε τα όπλα και δεν ακούγονται τα επιχειρήματα;

Οι αντίπαλοι των τραμπιστών έχουν μάθει με τον δύσκολο τρόπο ότι δεν γίνεται να αγνοήσουν την ψυχολογία – τα συναισθήματα και τις παρορμήσεις – των εκλογέων που το 2016 έστειλαν στο Οβάλ Γραφείο έναν μεγιστάνα ο οποίος δήλωνε εκφραστής των λεγόμενων white trash (των φτωχών λευκών Αμερικανών) επιδεικνύοντας τον πλούτο του. Ξέρουν, για να το πούμε διαφορετικά, πως οι εκλογές δεν κερδίζονται μόνο με προσεκτικά διατυπωμένα προγράμματα.

Ούτε μόνο με εμπεριστατωμένη αποδόμηση των ανεδαφικών υποσχέσεων της άλλης πλευράς. Ακόμη κι όταν υπάρχει προηγούμενο άσχημων κυβερνητικών επιδόσεων, ένας υποψήφιος που έχει ήδη κριθεί αρνητικά σε μια κάλπη ενδέχεται να επικρατήσει σε μια επόμενη θυματοποιώντας τον ίδιο του τον εαυτό. Γιατί πολλοί δεν ψηφίζουν με ορθολογικά κριτήρια. Ούτε με βάση το προσωπικό τους συμφέρον, όπως υποστηρίζει η βιβλιογραφία των πολιτικών επιστημών. Διαλέγουν ψηφοδέλτιο με το θυμικό, όχι με το μυαλό.