Ειρήνη

Πρώτα απ’ όλα, κάτι για την υστεροφημία. Είναι λογικό ένας πολιτικός με σημαντική προσφορά να θέλει να μείνει στην ιστορία και μετά την απόσυρσή του από την ενεργή πολιτική. Ιδρύει, έτσι, ένα ινστιτούτο ή ένα ίδρυμα και του δίνει το όνομά του. Αλλά, βρε αδερφέ, το κάνει από μια ηλικία και μετά. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το έκανε στα 76 του, ο Σημίτης στα 71. Στο εξωτερικό, το Ιδρυμα Αντενάουερ συστήθηκε όταν ο πρώην καγκελάριος ήταν 88 ετών, το Ινστιτούτο Ντελόρ όταν ο πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ήταν 71. Τι έπαθαν ο Τσίπρας και ο Ζάεφ κι έχουν ήδη ινστιτούτα με το όνομά τους πριν καλά καλά κλείσουν τα 50;

Για να είμαστε βέβαια τίμιοι με τον πρώην πρωθυπουργό της Βόρειας Μακεδονίας, το ίδρυμα που σύστησε πριν από τρία χρόνια με τον αδελφό του δεν είχε το όνομά τους, αλλά έφερε τον τίτλο «Μια Κοινωνία για όλους». Η αναζήτηση για το «Ιδρυμα Ζάεφ», που συνδιοργανώνει στο Ωδείο Αθηνών τη σημερινή «Διεθνή Διάσκεψη για την Ειρήνη και τη Βιώσιμη Ανάπτυξη», αρνιόταν πεισματικά χθες το μεσημέρι να φέρει αποτελέσματα.

Ας κλείσουμε όμως την παρένθεση με την οποία κάπως ανορθόδοξα ξεκινήσαμε: η ίδια η διάσκεψη έχει σημαντικούς ομιλητές και μεγάλο ενδιαφέρον. Είτε η Συμφωνία των Πρεσπών ήταν το μεγαλύτερο είτε απλώς το μοναδικό επίτευγμα της κυβερνητικής του θητείας, ο Αλέξης Τσίπρας δικαίως υπερηφανεύεται γι’ αυτήν. Και η απουσία του Ζόραν Ζάεφ, ενός μετριοπαθούς πολιτικού που λοιδορήθηκε όσο λίγοι στη χώρα μας, είναι αισθητή σήμερα στη γειτονική χώρα. Αλλο είναι το πρόβλημα – κι έχει να κάνει με ορισμένες λέξεις στην ανάρτηση του Τσίπρα για την έναρξη της ιστοσελίδας του Ινστιτούτου. Μερικές είναι ξύλινες: δικαιοσύνη, βιώσιμη ανάπτυξη, ισότητα λαών και ανθρώπων. Κι άλλες είναι παρεξηγήσιμες: ειρήνη.

Τι ακριβώς σημαίνει σήμερα «ειρήνη»; Στη χθεσινή του ομιλία στη «Διάσκεψη για την ειρήνη στην Ουκρανία», ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν σαφής: «Η δίκαιη και διαρκής ειρήνη», για την οποία όλοι μιλάμε, «δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα της συνθηκολόγησης της Ουκρανίας» και για τον λόγο αυτό «η Ελλάδα, μαζί με πολλές άλλες χώρες, θα συνεχίσει να υποστηρίζει την Ουκρανία για να υπερασπιστεί τον εαυτό της». Με άλλα λόγια, η ειρήνη δεν είναι ένα σύνθημα, ένας αυτοσκοπός, έχει προϋποθέσεις, έχει κόστος, έχει θυσίες. Δεν αρκεί λοιπόν να οργανώνεις μια διάσκεψη για την ειρήνη και να μιλάς για έναν κόσμο «που τον κατακερματίζουν οι πόλεμοι». Πρέπει να λες και από ποιον απειλείται αυτή η ειρήνη, ποιος κηρύσσει αυτούς τους πολέμους.

Πολύ περισσότερο όταν κάθε λίγο και λιγάκι το κόμμα σου, από κοινού με την απεχθή Ακροδεξιά, καταγγέλλει την κυβέρνηση επειδή στηρίζει την Ουκρανία με τίμημα τη δήθεν «αποδυνάμωση της αμυντικής ικανότητας της Ελλάδας στο Αιγαίο»…