Ε, και;

Δεν ξέρω κατά πόσο είναι σοφό να γράφεις για τις εκλογές όταν έχεις ένα τεράστιο ποσοστό αποχής να ρίχνει τη σκιά του στα αποτελέσματα. Γιατί, δηλαδή, να αναφερθείς σε κάτι για το οποίο, μαθηματικώς αποδεδειγμένα, ο πελάτης δεν ενδιαφέρεται; Και όμως συμβαίνει. Οι ψηφοφόροι δεν πήγαν στις κάλπες και εμείς γεμίζουμε εφημερίδες, ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό χρόνο με κάτι που απασχολεί όλο και λιγότερους. Επίσης δεν είμαι σίγουρος για το αν ο μέσος πολίτης κρατάει τώρα την ανάσα του περιμένοντας να δει πού θα μετατεθεί ο Χατζηδάκης και αν θα φύγει από το Μαξίμου ο Βορίδης.

Δεν καταλαβαίνω, δηλαδή, για ποιον λόγο οι πολιτικοί και το σχετικό ρεπορτάζ θεωρούν ότι αν αλλάξει η σύνθεση της κυβέρνησης θα ανατραπεί και το κλίμα στην κοινωνία. Ούτως ή άλλως, οι περισσότεροι πολίτες δεν μπορούν να αναγνωρίσουν περισσότερους από δύο ή τρεις υπουργούς. Εσείς, για παράδειγμα, μπορείτε να πείτε αμέσως και αυθορμήτως ποιος είναι ο υπουργός Ναυτιλίας; Το ξέρω ότι δεν μπορείτε. Ομως οι ανασχηματισμοί γίνονται όχι για να αναθερμανθεί η σχέση της εκάστοτε κυβέρνησης με την κοινωνία, αλλά για να ικανοποιηθούν οι επιμέρους τοπικοί και κομματικοί μικρόκοσμοι. Εντελώς βαρετά πράγματα.

Τι θα μπορούσε να έχει αληθινό ενδιαφέρον για τον κόσμο; Ενα δελτίο συγκριτικών τιμών από τα ράφια των σουπερμάρκετ. Να ξέρεις πού και σε ποια τιμή θα βρεις συγκεκριμένα προϊόντα στο χαμηλότερο δυνατό κόστος. Και ίσως και ένας κατάλογος με δωμάτια κάτω των 80 ευρώ για αξιοπρεπείς διακοπές. Αν μάλιστα δεν χρειάζεται να μπεις στο πλοίο, ακόμα καλύτερα. Ακούγεται πεζό και κάπως λαϊκίστικο, αλλά, με συγχωρείτε, αυτά βρίσκονται στην κορυφή του ενδιαφέροντος. Και αν πάμε σε πιο «εκλεπτυσμένο», κεντρώο κοινό, θα συναντήσουμε τη δυσφορία για θέματα που αφορούν υποκλοπές, ανεξάρτητες Αρχές κ.λπ. Μπορεί, αλήθεια, ο ανασχηματισμός να αλλάξει κάτι σε αυτά τα πεδία; Οχι. Απλώς δίνει την ευκαιρία για Υπουργικό Συμβούλιο κατά το οποίο ο Πρωθυπουργός θα μιλήσει για νέο ξεκίνημα, θα διεγείρει τον μεταρρυθμιστικό τους οίστρο, προσθέτοντας, φυσικά, ότι αυτό το καλοκαίρι δεν έχει διακοπές, παρά μόνο δουλειά.

Η Γαλάτω στις Βρυξέλλες

Yποθέτω ότι πολλοί από εσάς απορούν γιατί υπάρχουν συμπατριώτες μας που ψηφίζουν Βελόπουλο. Ομως η κυρία Γαλάτω Αλεξανδράκη είναι ο πρώτος άνθρωπος που απορεί πώς εξελέγη με τον Βελόπουλο στην Ευρωβουλή. Θα ξέρετε περί τίνος πρόκειται. Είναι ακριβώς στο άλλο άκρο από εκεί που βρίσκεται ο Αυτιάς. Ηταν πρώτη, μεταξύ αγνώστων, στο ψηφοδέλτιο. Τη «σταύρωσαν» και κέρδισε την έδρα. Οπως και ο κύριος που παρίστανε τον στρατηγό Φράγκο και βρέθηκε στις Βρυξέλλες. Εβλεπα την κυρία Γαλάτω (Milko επί το ευρωπαϊκόν) να κάνει δηλώσεις υπό το άγρυπνο βλέμμα του γιου της. Δεν ήθελε να απαντήσει στο ερώτημα για τα πολιτικά της σχέδια. Λογικό. Εγώ, κυρία Γαλάτω μου, θα έκανα αυτό που, εκτιμώ, θα κάνετε και εσείς. Παραίτηση από την έδρα και ο πρώτος επιλαχών να μου ακουμπάει ένα πεντοχίλιαρο τον μήνα, εκτός και αν δώσει μπροστά διακόσια χιλιάρικα, συνεπώς αξίζει να του κάνουμε έκπτωση. Και μην τυχόν και απαντήσετε σε κλήση από Βελόπουλο.

Χωρίς κεραμίδι

Το σενάριο έλεγε ότι η Νέα Αριστερά θα πάει σε deal απορρόφησης από το ΠΑΣΟΚ με την Εφη Αχτσιόγλου να αναλαμβάνει αντιπρόεδρος. Διαψεύστηκε κατηγορηματικά. Αυτονόητο. Ομως, μεταξύ μας, δεν ήταν και παράλογο. Διότι μέχρι τις εκλογές όλοι οι βουλευτές της Νέας Αριστεράς θα πρέπει να βρουν ένα κεραμίδι να βάλουν από κάτω το κεφάλι τους, αλλιώς θα γίνουν μούσκεμα. Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να επιστρέψουν. Στο ΠΑΣΟΚ δεν κολλάνε. Τι τους έχει απομείνει; Το ενδεχόμενο να φτιάξει μια ωραία κατάσταση ο Αλέξης Τσίπρας και να μαζέψει ανέστιους και απελπισμένους. Αλλά σιγά μην αφήσει ο Κασσελάκης την προεδρική καρέκλα για να γίνει συνιστώσα του Τσίπρα. Συνεπώς; Δεν ξέρω. Αλλά αν ήμουν βουλευτής της Νέας Αριστεράς θα έψαχνα και μια δεύτερη δουλειά.