Πρόκληση

Oι δικαστές πρέπει ασφαλώς να κρίνουν με βάση τα στοιχεία που παρουσιάζονται στο δικαστήριο και να λαμβάνουν τις αποφάσεις τους με τρόπο ψύχραιμο και αμερόληπτο, «χωρίς φόβο και πάθος». Mε άλλα λόγια, δεν πρέπει να παρασύρονται από το λεγόμενο «κοινό περί δικαίου αίσθημα», γιατί το αίσθημα αυτό είναι συχνά προϊόν συναισθηματικής φόρτισης και υπάρχει κίνδυνος να αθωώνονται ένοχοι ή να καταδικάζονται αθώοι.

Οταν όμως για μια πολύνεκρη τραγωδία σαν εκείνη που σημειώθηκε στο Μάτι, οι εικόνες της οποίας παραμένουν έξι χρόνια αργότερα καρφωμένες στη μνήμη μας, καταδικάζονται μόνο έξι άνθρωποι, έχοντας μάλιστα και τη δυνατότητα να εξαγοράσουν τις ποινές τους, «η γενική αίσθηση είναι ότι κάτι φταίει», όπως είπε ο υπουργός Επικρατείας Μάκης Βορίδης.

Οι συγγενείς των θυμάτων δεν ζητούν φυσικά κρεμάλες. Ζητούν όμως να επιβληθούν πραγματικές τιμωρίες, τόσο στη μνήμη των 104 νεκρών, όσο και για να μην ξαναγίνουν τα ίδια εγκληματικά λάθη, να μην παρατηρηθεί η ίδια ακραία προχειρότητα, να μην επιδειχθεί η ίδια αδιανόητη αμέλεια. Ζητούν να υπάρξει κάθαρση, ώστε να μην επαναληφθεί μια τέτοια μαζική θυσία. Θεωρούν την απόφαση του δικαστηρίου πρόκληση και ζητούν την επανεξέτασή της.

H κυβέρνηση φαίνεται να έχει αντιληφθεί το πρόβλημα, εξού και προεξοφλεί την άσκηση έφεσης. Οχι για να υπάρξει κάποιας μορφής εκδίκηση. Αλλά γιατί χωρίς δικαιοσύνη, δεν θα επουλωθούν ποτέ ούτε οι ατομικές πληγές ούτε το συλλογικό τραύμα.