Οταν τα άκρα συναντιούνται

Οταν με όσα λέγονται καθημερινά από τους πολιτικούς δημιουργούνται σε όλους μας οι ίδιες ακριβώς απορίες, οι ίδιοι προβληματισμοί και τέλος τέλος η ίδια εντύπωση μιας αδιέξοδης αντιδικίας, δεν σημαίνει απλά πως έχουν χρεοκοπήσει οι λέξεις ως προς την ακρίβεια που χρειάζεται να τις χαρακτηρίζει. Σημαίνει κάτι πολύ περισσότερο, πως οι πολιτικοί έχουν παραδεχθεί, αν και δεν θα το ομολογήσουν ποτέ, πως δεν πρόκειται με όσα λένε να πείσουν επί της ουσίας τον οποιονδήποτε και επομένως ό,τι λέγεται είναι για να μην εξαιρεθούν ενός διαγκωνισμού που ενδέχεται κάποια στιγμή να τους αναδείξει σε επικρατέστερη θέση σε σχέση με τους αντιπάλους τους.

Διαφορετικά, αν τους ενδιέφερε πραγματικά η ένσταση, η διαμαρτυρία, η καταγγελία ή ο ψόγος τους να αποκτήσουν ένα ουσιαστικό αντίκρισμα, θα εμφανίζονταν πιο συνετοί και κυρίως πιο προσγειωμένοι ως προς τις λέξεις που χρησιμοποιούν. Ενώ τώρα η επιλογή των λέξεων μοιάζει να μην υπηρετεί παρά μια λυσσαλέα πρόθεση να διακριθούν με αποκλειστικό στόχο μια πετυχημένη σταδιοδρομία. Οταν όμως η πολιτική αντιμετωπίζεται ως σταδιοδρομία, όχι μόνο ενός ευρύτατου συνόλου ανθρώπων όπως είναι πια οι πολιτικοί, αλλά ακόμη και μιας αριθμητικά πολιτικά μειοψηφίας, τότε έχουν κυριολεκτικά αφανιστεί – στην προκειμένη περίπτωση το ρήμα «εξανεμιστεί» θα ακουγόταν σχεδόν θωπευτικό σε σχέση με την πραγματικότητα – οποιαδήποτε από πλευράς των πολιτικών πρόθεση να αποκατασταθεί ή μάλλον να αποκαλυφθεί η αλήθεια ή να ισχύσει το κράτος δικαίου.

Δικαιολογημένα μπορεί να σκεφτεί ο καθένας ότι αφού η ομαλότητα δεν θα βοηθούσε ώστε να σχηματιστεί όσο γίνεται πιο γρήγορα μια πετυχημένη σταδιοδρομία, η τόσο αποτελεσματική καταγγελλόμενη ανωμαλία, ακόμη και αν είναι ανύπαρκτη, χρειάζεται να υπογραμμιστεί ως κάτι που δεν έχει ξαναπαρουσιαστεί, ως κάτι πρωτοφανέρωτο, ώστε όσο και πιο στεντόρειες γίνονται οι φωνές τόσο πιο δικαιολογημένες και κυρίως αδιάβλητες να θεωρούνται. Μέσα σε ένα αντίστοιχο κλίμα τα άκρα συναντιούνται καθώς οι ίδιες ακριβώς λέξεις μπορεί να χρησιμοποιηθούν για φαινομενικά διαμετρικά αντίθετους στόχους που όμως κατά βάθος παραμένουν ταυτόσημοι.

Δεν είναι τυχαίο ότι τόσο η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας όσο και ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης μιλούν για «ψυχές» σε σχέση με το δυστύχημα των Τεμπών. Μια σύμπτωση, που συνειδητοποιημένη θα έκανε ενδεχομένως τους ίδιους να ανατριχιάσουν, εμάς όμως μας επιτρέπεται να αναρωτηθούμε πώς είναι δυνατόν άνθρωποι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους να αισθάνονται μια τόσο δύσκολα καθορισμένη έννοια όπως αυτή της «ψυχής», μπορεί να μεταβάλλεται σε συνηγορία προκειμένου «να πέσει η κυβέρνηση» ή να υπαγορεύει την εκμαίευση μιας υπόσχεσης που μόνο ως φριχτά παραποιημένη έννοια θα μπορούσε να το κάνει.

Η επίκληση του «επέκεινα» προκειμένου να επιλυθούν προβλήματα του «εντεύθεν» στην ουσία παραμένει άκρως προσβλητική τόσο για τους ζωντανούς όσο και για τους πεθαμένους όσο και αν δεν το συνειδητοποιούν όσοι τη μετέρχονται, αφού είναι σαν να αναγνωρίζουν πως επειδή τους είναι αδύνατον να επιχειρηματολογήσουν και να αποκαταστήσουν τα πράγματα με ένα χειροπιαστό υλικό, όπως έχει δημιουργηθεί μέσα στους αιώνες στο «εντεύθεν», τους χρειάζεται η αοριστολογία του «επέκεινα» προκειμένου να το κατορθώσουν.

Αξιοπαρατήρητο και κάτι επίσης χαρακτηριστικό όσον αφορά την εποχή μας: το «επέκεινα» να το επικαλούνται – θα το παρατηρήσετε σε πάμπολλες περιπτώσεις στην πολιτική κυρίως – εξακριβωμένα θρησκευόμενοι και αποδεδειγμένα λόγω συμπεριφοράς, αν όχι άθεοι, οπωσδήποτε μη θρησκευόμενοι, πράγμα που σημαίνει πως μια αποφασιστικά διαχωριστική ιδεολογική γραμμή, καταργείται καθώς εκ των πραγμάτων έχει πάψει να εξυπηρετεί.