Modus operandi

«Το Βήμα» δημοσίευσε ένα ρεπορτάζ στο οποίο αποδεικνύεται ότι τις αμέσως επόμενες ώρες του τραγικού δυστυχήματος των Τεμπών κάποιος απέκτησε αποδεικτικό υλικό από φυλασσόμενες εγκαταστάσεις, το παραποίησε και το διοχέτευσε σε συγκεκριμένο φιλοκυβερνητικό ΜΜΕ. Το παραποιημένο αυτό αποδεικτικό υλικό, συνομιλίες σταθμάρχη – οδηγών, ρίχνει όλη την ευθύνη του δυστυχήματος στο «ανθρώπινο λάθος» και χρησιμοποιήθηκε από την πρώτη στιγμή από την κυβέρνηση και τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, ο οποίος λίγες ώρες μετά την τραγωδία μιλά για ανθρώπινο λάθος.

Η εφημερίδα σε κανένα σημείο δεν λέει ότι οι παραποιημένες συνομιλίες αποτελούν μέρος της δικογραφίας, αντίθετα, λέει ότι χρησιμοποιήθηκαν τις πρώτες ημέρες για να πειστεί η κοινή γνώμη ότι δεν υπήρχαν πολιτικές ευθύνες αλλά αποκλειστικά ανθρώπινο λάθος. Και διερωτάται, εύλογα, ποιος μπορεί να αλλοίωσε και να κυκλοφόρησε τις συνομιλίες και ποιος άλλος εκτός από την κυβέρνηση είχε τη δυνατότητα αλλά και τον λόγο να το κάνει.

Καμιά αμφισβήτηση της ακρίβειας του ρεπορτάζ. Ακόμη και το βαρύ νομικό πυροβολικό της κυβέρνησης, οι Γεραπετρίτης και Φλωρίδης, λένε ότι δεν ξέρουν ποιος έκανε τη συρραφή των συνομιλίων αλλά δεν την αρνούνται. Ποια, όμως, ήταν η αντίδραση της κυβέρνησης; Να εξαπολύσει μια θηριώδη εκστρατεία στα ΜΜΕ και στα ΜΚΔ για να κατηγορήσει από την πρώτη στιγμή την εφημερίδα για διασπορά fake news και για «de facto ψέμα», φτάνοντας μάλιστα να χρησιμοποιήσει τους υπουργούς σαν τρολάκια της Ομάδας Αλήθειας και διατάζοντάς τους να ανεβάσουν όλοι μαζί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το ίδιο άθλιο γραφικό με την κατηγορία για fake news. Δηλαδή η κυβέρνηση διακινούσε ένα ψέμα, για να αντιμετωπιστεί η πολιτική ζημιά που υπέστη από την αποκάλυψη μιας αδιαμφισβήτητης αλήθειας!

Αυτή όμως είναι η πάγια πρακτική αυτής της κυβέρνησης. Μόλις εμφανίζεται κάποιο θέμα που μπορεί να την πλήξει πολιτικά, ρίχνει όλες της τις δυνάμεις στην «επικοινωνιακή διαχείριση» από την πρώτη στιγμή, μη διστάζοντας να πει το οποιοδήποτε ψέμα, αρκεί να μη χάσει τις εντυπώσεις και με την ουσία της κάθε υπόθεσης ασχολείται μετά, βρίσκοντας τρόπους να τη στείλει στις ελληνικές καλένδες μέχρι να ξεχαστεί. Ακριβώς το ίδιο έκανε π.χ. και στη δυσώδη υπόθεση των υποκλοπών. Επικοινωνιακό μπλιτζκρίκ τις πρώτες ημέρες, ασύστολα ψέματα για «θέματα εθνικής ασφάλειας» που αργότερα ανακλήθηκαν και από κει και πέρα πινγκ πονγκ από ανακριτή σε ανακριτή, παρεμβάσεις στις αρμόδιες Αρχές και τελείωσε το θέμα, το ξέχασε ο κόσμος, μας έδωσε 41%.

Είναι το modus operandi* αυτής της κυβέρνησης. Ετσι και τώρα. Αποκαλύπτεται μια σκανδαλώδης παρανομία για την οποία υπάρχουν εύλογες υποψίες εις βάρος της κυβέρνησης και η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τον πανίσχυρο μηχανισμό της για να διαδώσει τη συκοφαντία των fake news κατά της εφημερίδας που την αποκάλυψε, παραποιώντας αυτό που η εφημερίδα έγραψε. Μόνο που εδώ υπάρχει μια ιδιομορφία. Οτι ο τρόπος άμυνας της κυβέρνησης είναι ακριβώς αυτό για το οποίο είναι ύποπτη! Γιατί σήμερα δεν ελέγχεται η κυβέρνηση για τα αίτια του δυστυχήματος, αλλά για την επικοινωνιακή διαχείριση αμέσως έπειτα από αυτό, αυξάνοντας τις υποψίες εις βάρος της.

* το «de facto ψέμα» που μας είπε η κυβέρνηση δείχνει ότι δεν το έχουν καθόλου με τα λατινικά, οπότε ας εξηγήσω το modus operandi. Σημαίνει «τρόπος λειτουργίας», αλλά η κύρια χρήση του όρου είναι στην εγκληματολογία. Είναι η μέθοδος λειτουργίας ή το μοτίβο μιας εγκληματικής συμπεριφοράς τόσο διακριτής ώστε ξεχωριστά εγκλήματα ή παράνομες συμπεριφορές να αναγνωρίζονται ως έργο του ίδιου ατόμου.

Ο Αντύπας Καρίπογλου είναι δικηγόρος