«Οι γκέι έχουμε μάθει να επιβιώνουμε μέσα από το χιούμορ»

Υπήρξε κάτι που σας προβλημάτισε πριν αναλάβετε τον ρόλο του Λάρι; (στο έργο «Burn this» του Λάνφορντ Γουίλσον σε σκηνοθεσία Νάντιας Κοντογεώργη, Θέατρο του Νέου Κόσμου – Κεντρική Σκηνή)

Προσπαθώ να μην έχω φόβο στη ζωή μου. Εχω κάνει μεγάλο κόπο για να αποβάλω αυτό το βασανιστικό συναίσθημα. Το έζησα σε μικρή ηλικία και ήταν εξουθενωτικό.

Τι φοβόσασταν;

Αιτία ήταν κυρίως ο σεξουαλικός μου προσανατολισμός, ο οποίος από πολύ μικρή ηλικία γινόταν κατά κάποιον τρόπο αντιληπτός. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που ήταν σε πολλά πράγματα προοδευτική και σε άλλα συντηρητική. Ο πατέρας μου ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, οπότε με ενέπνευσε σε ό,τι έχει να κάνει με το διάβασμα, τις τέχνες, τα γράμματα. Η μητέρα μου, από την άλλη, ήταν ένας τρομερά δοτικός άνθρωπος. Δεν είχε εγκαταλείψει όμως τον μικροαστισμό της εποχής. Την απασχολούσε το τι θα πει ο γείτονας κ.λπ. Ζούσα με τον φόβο να μην το μάθουν οι γονείς μου, να μην το καταλάβει κανείς. Λες και δεν φαινόταν!

Ημουν καθωσπρέπει από μικρή ηλικία, δεν είχα αγόρια φίλους παρά μόνο κορίτσια, τραγουδούσα όπερα. Αυτό δεν ήταν σύνηθες για παιδιά της ηλικίας μου ειδικά στην εφηβεία. Οπότε όταν με έβλεπαν να τραγουδώ άριες, φυσικά με έλεγαν «αδελφή». Ο πρώτος που με χαρακτήριζε έτσι ήταν ο αδερφός μου. Θυμάμαι ήμασταν μέσα στο σχολικό λεωφορείο, κάτι συνέβη, και μπροστά σε όλα τα παιδιά με αποκάλεσε έτσι. Ηταν τρομερά ντροπιαστικό, τραυματικό.

Πώς αντιδράσατε;

Δεν έκανα τίποτα. Αλλωστε δεν είχα ποτέ καλές σχέσεις με τον αδερφό μου. Και σίγουρα αυτό το περιστατικό τις επιδείνωσε. Για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, εξαιτίας αυτής της απαίσιας συμπεριφοράς του, είχα σκεφτεί ότι μπορεί και να είμαι υιοθετημένος. Οι σχέσεις μας δεν αποκαταστάθηκαν ποτέ. Πριν λίγα χρόνια παντρεύτηκε και δεν πήγα στον γάμο του. Αιτία ήταν ότι την εποχή εκείνη είχα μια σχέση και επειδή υποψιαζόταν ότι θα συνοδευόμουν μου είπε ως δικαιολογία ότι δεν μπορώ να φέρω κάποιον άλλον γιατί ήταν πάρα πολύ ακριβά. Φυσικά ο λόγος ήταν πως ντρεπόταν να μου πει καθαρά «μην έρθεις γιατί είσαι γκέι». Δεν πληγώθηκα όμως, γιατί με τον αδερφό μου δεν αισθάνομαι καμία συναισθηματική εγγύτητα. Ενιωθα πάντα ότι απλώς δεν έχω αδερφό.

Το γεγονός ότι οι σχέσεις σε μεγάλο βαθμό που αναπτύσσατε ήταν δυσχερείς και σας πλήγωναν σας προβλημάτισε;

Σαφώς. Δεν είναι εύκολο να μεγαλώνεις γνωρίζοντας ότι θα πρέπει να παλέψεις για να κερδίσεις την ελευθερία για να μπορείς να δηλώνεις αυτό που είσαι. Ο φόβος της αποδοχής ήταν οδυνηρός. Επειτα με βασάνιζε αν θα καταφέρω να κάνω κάτι στη ζωή μου, να προχωρήσω. Αυτή ήταν η φύση μου και την αποδέχθηκα. Δεν το επέλεξα, δεν το έκανα από μόδα. Ας μη γελιόμαστε, είναι αρκετοί πια σήμερα που έχουν υποκύψει στην ομο-φιλοδοξία.

Τι εννοείτε;

Ενα τρανταχτό παράδειγμα είναι ότι πολλοί στρέιτ φλερτάρουν με γκέι που βρίσκονται σε υψηλές θέσεις για να ανελιχθούν. Το έχω δει να συμβαίνει ειδικά στον χώρο μας. Μεγάλη υποκρισία.

Πώς καταφέρατε να διατηρήσετε την ισορροπία σας σε αυτόν τον δύσκολο αγώνα που κάνατε;

Γνώριζα ότι δεν μπορούσα να κάνω τους γονείς μου περήφανους ως ένα στρέιτ αγόρι, όπως θα ήθελαν να είμαι. Βρήκα διέξοδο στην τέχνη και στη γνώση, για να μπορέσω να βρω τη θέση μου. Για να με αποδεχτούν οι γονείς μου. Ετσι άρχισα να διαβάζω πάρα πολύ, να είμαι άριστος μαθητής για να μπω στο πανεπιστήμιο, να μαθαίνω πολλές γλώσσες, να κάνω μουσική και τραγούδι. Μιλάω αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά και έχω ολοκληρώσει τις μουσικές σπουδές μου. Εχω πάρει και πτυχίο αρμονίας. Επειτα πήγα και στην Ακαδημία του Μονάχου για να σπουδάσω όπερα. Ηθελα να εξελιχθώ, να προοδεύσω όσο περισσότερο γίνεται. Ηθελα να είμαι καλός για να νιώσω αυτοπεποίθηση.

Τι σας έδινε δύναμη;

Στην αρχή σκεφτόμουν «αυτοί που με λένε τώρα αδελφή θα έρχονται και θα μου λένε συγχαρητήρια». Και έτσι έγινε. Ομως ο θυμός μέσα μου μεγάλωνε και μου προκαλούσε τρομερή ανισορροπία. Οπότε συνειδητοποίησα ότι ο μόνος δρόμος ήταν να κάνω ψυχοθεραπεία.

Ποια ήταν η αφορμή για να ζητήσετε βοήθεια;

Η πρώτη φορά ήταν όταν έκανα μια οπερέτα στο θέατρο Ολύμπια. Περνούσα πάρα πολύ άσχημα. Οχι γιατί μου έκαναν κάτι προσωπικά αλλά εξαιτίας των συμπεριφορών που παρατηρούσα γύρω μου. Μου δημιούργησε τρομερό άγχος και θυμό γιατί διαπίστωσα ότι δεν υπάρχει αγάπη και αφοσίωση για την τέχνη αυτή από πολλούς συναδέλφους μου. Κοιτούσαν μόνο τον εαυτό τους, έχοντας ένα πολύ χαμηλό πνευματικό επίπεδο. Εφτασα σε σημείο να πάρω άδεια δύο μέρες, με το πρόσχημα ότι ήμουν άρρωστος, κάτι που δεν είχα κάνει ποτέ στη ζωή μου. Αισθανόμουν αποπνικτικά, δεν είχα καμία επιθυμία να τους δω. Ενιωθα ένα βάρος να με πλακώνει και την επόμενη μέρα κάλεσα την ψυχοθεραπεύτρια. Ετσι άρχισα το ταξίδι της θεραπείας.

Εκτός από τη διαχείριση του θυμού σας, τι άλλο σάς πρόσφερε η ψυχοθεραπεία;

Μπόρεσα να αποκαταστήσω τη σχέση μου με τη μητέρα μου. Εχουμε φτάσει σε ένα σημείο πια να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς και οι δύο. Δεν ήταν έτσι τα πράγματα πάντα, ήταν δύσκολα.

Τότε της αποκαλύψατε τον σεξουαλικό σας προσανατολισμό;

Οχι, της είχα μιλήσει νωρίτερα. Αισθανόμουν όμως ότι εξαιτίας αυτής της παραδοχής μου είχε αλλάξει τη στάση της απέναντί μου – ότι δεν ήταν κοντά μου. Ομως κάναμε μια συζήτηση και με έναν μαγικό τρόπο λύθηκαν όλα. Και ο κόσμος της όπερας μου έδινε τη μαγεία που χρειαζόμουν για να αντιμετωπίσω τα σκοτάδια μου. Ηταν το happy place μου.

Ηταν και ένας χώρος πιο ανοιχτός, όπου μπορούσατε να γίνετε πιο εύκολα αποδεκτός.

Δεν είμαι σίγουρος πια. Πολλές φορές έχω δει – και το έχω βιώσει – να αποδέχονται έναν άνθρωπο διαφορετικό αλλά όταν απομακρυνθεί να τον κρίνουν. Επειδή μεγάλωσα σε μια οικογένεια όπου θεωρούσαν τη γνώση, τη μόρφωση, το πιο σημαντικό στοιχείο στην προσωπικότητα ενός ανθρώπου, θεωρούσα ότι οι άνθρωποι που ασχολούνται με την τέχνη θα ήταν βαθιά πνευματικοί. Δυστυχώς, δεν συμβαίνει αυτό. Πολλοί τραγουδιστές της όπερας δεν έχουν το επίπεδο που θα μπορούσε να αντιστοιχεί στην τέχνη που έχουν επιλέξει να υπηρετήσουν. Η όπερα σε βοηθάει «να το παίξεις» ότι είσαι κάποιος. Χρειάζεται όμως μελέτη και ουσιαστική αφοσίωση. Δεν φτάνει να ξέρεις τις νότες ενός ρόλου.

Γιατί δεν επιμείνατε περισσότερο στην πορεία που ξεκινήσατε στο εξωτερικό ως λυρικός τραγουδιστής;

Οι συνθήκες που επικρατούν – και σε επίπεδο μάνατζερ – δεν είναι και οι καλύτερες. Είχα κουραστεί. Μπορεί να ήθελα να ζήσω το παραμύθι, να τραγουδήσω στη Μετροπόλιταν, στη Σκάλα του Μιλάνου κ.λπ. Είναι ξεκάθαρο όμως τώρα ότι έχω επιλέξει να κάνω αυτό που θέλω. Η ενασχόλησή μου με το θέατρο, παράλληλα με το τραγούδι, σκιαγραφεί το τι δρόμο επιθυμώ να ακολουθήσω. Δεν είμαι ο Δημήτρης Πλατανιάς ούτε ο Δημήτρης Τηλιακός.

Εννοείτε σε επίπεδο φωνητικών δυνατοτήτων;

Η φωνή μου είναι για συγκεκριμένα πράγματα, δεν είναι τόσο δραματική. Την ίδια στιγμή όμως ήθελα να είμαι ελεύθερος, να συμπεριφέρομαι έτσι όπως θέλω εγώ και ας μη μου δώσουν ποτέ έναν ρόλο. Με ενδιαφέρει να εξελίσσομαι μέσα από τη δουλειά μου, όχι να επαναλαμβάνομαι και να μένω στάσιμος.

Αρα το θέατρο ήταν ένα πεδίο για να υπάρξετε πληρέστερα ως καλλιτέχνης;

Ναι, βέβαια, και σε πολλά επίπεδα. Μου αρέσει που είναι πιο χειρωνακτική εργασία σε σχέση με την όπερα, και αυτό με γειώνει. Μου άνοιξε από μόνο του την αγκαλιά του το θέατρο. Οι σκηνοθέτες εκτιμούν την τρέλα μου.

Επειτα από όσα συζητήσαμε μπορείτε να μου πείτε αν η ψυχοσύνθεση του Λάρι ως ενός γκέι ατόμου σκιαγραφείται ρεαλιστικά;

Σε μεγάλο βαθμό, ναι. Ο Λάρι βγάζει την ευαισθησία, το χιούμορ που έχουν οι γκέι. Αλλωστε οι γκέι έχουμε μάθει να επιβιώνουμε μέσα από το χιούμορ. Ηταν η μοναδική διέξοδος για να αντιμετωπίσουμε τις επιθετικές και προσβλητικές συμπεριφορές. Ηταν ένας τρόπος για να μη διαλυόμαστε, να μην γκρεμιζόμαστε μέσα μας.

Αυτή η κωμικότητα, η ελαφράδα στην αντιμετώπιση των δύσκολων καταστάσεων, κρύβει και κάτι τραγικό;

Απολύτως, και το είπες εξαιρετικά. Να δέχεσαι την προσβολή με χαμόγελο. Το έχω ζήσει πολλές φορές. Αλλά ευτυχώς η επαναστατική και έντονη προσωπικότητά μου μού έδινε πολλές λύσεις.