Βασανιστήρια…

Κάθε κομματικό συνέδριο διοργανώνεται είτε ως δοξαστική γιορτή σε περίοδο επιτυχιών είτε ως αφετηρία αναγέννησης ύστερα από μια εκλογική αποτυχία. Συσπείρωση, ενίσχυση του ηθικού, επιβεβαίωση ή ρήξη με προηγούμενες αποφάσεις, πολιτικές και πρόσωπα, σφυρηλάτηση δεσμών και προσέλκυση νέων κοινών αποτελούν τους πρόδηλους σκοπούς του. Τα συνέδρια γίνονται για να επικυρώσουν ή στη χειρότερη των περιπτώσεων για να επιβάλουν τον πολιτικό σχεδιασμό της ηγεσίας, γι’ αυτό και το σενάριο και η σκηνοθεσία τους έχουν προαποφασιστεί. Αυτή η κανονικότητα είναι προφανές πως δεν αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, που σήμερα ξεκινά τις συνεδριακές εργασίες του.

Το μετατραυματικό σοκ το οποίο έχει υποστεί μετά τις τελευταίες εκλογές όχι μόνο δεν έχει ξεπεραστεί, αλλά κινδυνεύει να εξελιχθεί και σε θανατηφόρο. Μολονότι για τη συντριπτική ήττα του φέρει ακέραιη την ευθύνη ο προηγούμενος αρχηγός του, ο οποίος, ενώ μπορούσε να κάνει μια νέα αρχή αξιοποιώντας τη γνώση και την εμπειρία της κυβερνητικής του θητείας, σπατάλησε τέσσερα χρόνια ασκούμενος σε αδιάφορες για την κοινωνία εσωκομματικές ισορροπίες και παράγοντας μηδενικό έργο σε επίπεδο πολιτικών προτάσεων. Η βεβιασμένη φυγή του ούτε τον δικαιώνει ούτε τον απαλλάσσει για όσα σήμερα συμβαίνουν. Οι συνθήκες που δημιούργησε ο κ. Τσίπρας επέτρεψαν στον κ. Κασσελάκη – όπως και ο ίδιος έχει συνομολογήσει – την εκλογή του, σε συνδυασμό, για να είμαστε δίκαιοι, και με το έρεισμα των συνδιεκδικητών του.

Τα «βασανιστήρια» στα οποία υποβάλλουν τον ΣΥΡΙΖΑ, σχεδόν καθημερινά, η νέα ηγεσία και τα ίδια του τα στελέχη και όχι οι αντίπαλοί του είναι πραγματικά πρωτόγνωρα και σε κάθε περίπτωση αφόρητα προσβλητικά για τα μέλη και τους ψηφοφόρους του, όσοι τουλάχιστον επιμένουν, στωικά, να τον υποστηρίζουν. Οχι μόνο κάθε έννοια σοβαρότητας έχει χαθεί, αλλά έχει απονεκρωθεί ακόμη και το ισχυρότερο ένστικτο, αυτό της αυτοσυντήρησης. Η διάσπαση και η ίδρυση της Νέας Αριστεράς ήταν μόνο η αρχή. Λευκές επιταγές, Ιφιγένεια, εκβιασμοί αποχωρήσεων αλλά και δημοψηφισμάτων, προκλητικό lifestyle, μονοθεματικές εμμονές, αφελείς υποσχέσεις, ματαιόδοξες δελφινολογίες, θεατρινισμοί, ιδεολογικές ακροβασίες και ρηχότητα πολιτικού λόγου μπορεί να είναι συστατικά για μια φθηνή τηλεοπτική σαπουνόπερα χαμηλής τηλεθέασης, αλλά δεν μπορούν να συνιστούν την πολιτική παρουσία και πρόταση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Είναι θλιβερό και βαθιά προβληματικό για τη χώρα. Η θεσμική ανισορροπία κοστίζει.

Είναι παράδοξο πως την ώρα που η πολιτική και θεσμική αναγκαιότητα με τα ζητούμενα στον χώρο της υγείας, της παιδείας, της κοινωνικής συνοχής, του κράτους δικαίου, των εθνικών ζητημάτων, του Μεταναστευτικού, της κλιματικής αλλαγής και της οικονομικής ανασυγκρότησης είναι στο επίκεντρο της κοινής γνώμης και συνεπώς διευκολύνουν τον αντιπολιτευτικό λόγο, αντί ο ΣΥΡΙΖΑ να ενισχύει τη δικτύωσή του με τμήματα του εκλογικού σώματος και να εισπράττει από την κυβερνητική φθορά, ρευστοποιείται.

Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ οδεύει σε μια καταναγκαστική εκεχειρία, με απώτερο ορίζοντα μέχρι τις ευρωεκλογές. Δεν σηματοδοτεί την αρχή, αλλά στην πιθανή εκδοχή της απώλειας της δεύτερης θέσης θα σημάνει και την αρχή του τέλους. Επιβεβαιώνοντας τη δαρβίνεια φυσική επιλογή ό,τι δεν εξελίσσεται πεθαίνει και ως δημιούργημα της κρίσης να τελειώσει μαζί με την υπέρβασή της. Αυτή η εξέλιξη δεν είναι κατ’ ανάγκη αρνητική για τον χώρο της Κεντροαριστεράς, καθώς αντί να συντηρούνται καταρρέοντα υποσύνολα ίσως λειτουργήσει θετικά επιταχύνοντας την ανασυγκρότησή της με όρους ορθολογισμού και κοινωνικής αναγκαιότητας.

Ο Γρηγόρης Τσιμογιάννης είναι σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας στην Precise Strategy.